Radiohead - In Rainbows Disk 2 (2009)

Waarom staat dit onder ‘verzamel’? Is dan toch eerder een, hoewel vrij lange, EP.

Kwam ook gewoon in 2007 uit itt 2009 wat hier staat...

Het gaat hier om de afzonderlijke release, die pas in 2009 plaatsvond:
Radiohead - In Rainbows Disk 2 | Releases | Discogs
In Rainbows Disk 2 by Radiohead (Album, Art Rock): Reviews, Ratings, Credits, Song list - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Zie ook
Radiohead's In Rainbows Disk 2 Is Worth Revisiting Based on "4 Minute Warning" Alone - SPIN
In Rainbows - Wikipedia - en.wikipedia.org

Sommige bronnen, zoals de twee hierboven, noemen dit inderdaad een EP. Er waren echter onvoldoende "vaste bronnen" die dit aangaven, dus ik ging voor het type 'compilatie'. Discogs en RYM noemen het slechts 'Album'.

Een verzamelaar is het sowieso niet, dat slaat echt nergens op. Het is eerder een EP of mini-album.

En Discogs en RYM die het een EP noemen lijkt me genoeg. Wat wil je nog meer hebben?

De tracks waren al verkrijgbaar op de speciale editie van In Rainbows in 2007. In 2009 kon je het digitaal kopen als download op de site van Radiohead. In 2016 werd het uitgebracht op de streamingdiensten.
Maar toen waren het dan wel "oude tracks". Vandaar dat ik koos voor "verzamel (oude tracks)". Het is geen regulier album, het is geen live-album, het is geen single of EP, en het is geen score. Dan houd je 'verzamel' als type over; en de tracks zijn niet echt nieuw.
Ik ben het ermee eens dat "EP" me passender lijkt, zeker omdat meerdere bronnen dat aangeven - maar niet de toonaangevende als Discogs en RYM. Die noemen het slechts 'Album', maar dat komt niet altijd geheel overeen met wat we hier een 'normaal' album noemen.

Dat is dus helaas niet zo; zie mijn links. Ze noemen het gewoonweg een 'Album'.

Je had het over de bovenste 2 en de bovenste 2 zijn Discogs en RYM. Ms bedoelde je eerder de 2 hierboven.
Kan deze pagina niet beter helemaal opgedoekt worden en ze gewoon alleen als bonusnummers bij het album zetten?

Aangepast in mijn vorige bericht, dankjewel en sorry voor de verwarring!

Omdat deze disk eerder alleen bij de speciale editie zat, en twee jaar later apart uitgegeven werd door de band, alsmede later op de vele streamingdiensten, en sindsdien meer als aparte release wordt gezien, leek me een afzonderlijke pagina hier wel gerechtvaardigd. Zo had ik dat destijds ook beredeneerd. Maar ik snap jouw punt ook!

Prima hoor een aparte pagina, maar was het niet zo dat alleen 1e release telt?

Niet in dit geval, volgens de Wiki: op
Toevoegen - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
staat

Zo had ik dat destijds beredeneerd!

Mijn idee zou ook zijn om deze 'Disk 2' gewoon bij het originele In Rainbows-album toe te voegen als bonustracks. Ik ben nogal van de fysieke media, maar naar mijn idee zit er toch wel een verschil tussen dat Simple Minds-album en deze Disk 2 van In Rainbows.

Sister Feelings Call wordt in vrijwel elke SM-discografie als een volwaardig afzonderlijk album beschouwd, omdat het maar korte tijd als bonus bij de eerste oplage van Sons and Fascination gevoegd was, en daarna als zelfstandig album verkrijgbaar was. In dit geval van Radiohead gaat het om een tweede schijf die als bonus bij slechts enkele varianten van het fysieke eerste album zat: de superdeluxe box en een Japanse persing.
Pas twee jaar later was Disk 2 afzonderlijk verkrijgbaar. Niet als op zichzelf staande fysieke release, maar als download en op streamingdiensten. Dat vind ik toch heel wat anders. Daar komt bij dat de titel 'Disk 2' ook duidelijk eraan refereert dat het als aanhangsel van 'Disk 1' moet worden gezien.

Maar ik geef toe: er is in de MuMe-Wiki geen sluitende omschrijving die deze lading dekt. Maar een verzamelalbum is het in elk geval niet. Dan zou ik het nog eerder als EP betitelen, ook al heeft het de lengte van wat we heden ten dage al als een regulier album beschouwen.

Een enigszins vergelijkbaar voorbeeld vind ik de Rarities-editions van 'klassieke' pop-albums als Legend van Bob Marley, One for the road van Lynyrd Skynyrd en Diana van Diana Ross. Die kregen een jaar of twintig geleden allemaal een Deluxe Edition met een tweede disc vol extra's: eentje met 12 inch remixen, met een extra live-CD of met de originele, niet eerder uitgegeven Chic-mix van de oorspronkelijke release (Diana).
Een jaar of tien later werden die bonus-albums afzonderlijk uitgegeven onder de noemer Rarities edition. Die van Bob Marley heb ik bijvoorbeeld in die hoedanigheid gekocht, omdat ik het originele Legend-album allang had.

Maar rangschikken we die hier op MuMe als een nieuw album (in dit geval zou dat trouwens wel een verzamelalbunm zijn, omdat het gaat om oude, eerder als 12 inch uitgegeven tracks, maar dat terzijde)? Nee, we voegen ze gewoon als bonustracks toe aan het oorspronkelijke album, omdat die Deluxe Editions eerder waren en bovendien veel bekender dan de toch wat obscure rarities edition. Discogs beschouwt het ook als een variant op het originele Legend-album. Zo'n benadering zou ik bij deze schijf ook toepassen.

Ah, wat een heerlijke discussie heb ik hier losgemaakt!
Het heeft me altijd wel wat gefrustreerd dat in de boxset-edition deze bonusschijf alleen als cd zat en niet op vinyl. En ook dat het geen eigen titel heeft, in plaats van dat wat knullige 'Disk 2'. Uiteraard zal het altijd met In Rainbows verbonden blijven, en MK1 sluit natuurlijk ook prachtig aan op Videotape, maar toch draai ik ze bijna nooit achter elkaar. Het heeft voor mij een totaal andere en bijzonder op zichzelf staande vibe. Niet alleen ten opzichte van de 'moederplaat', maar binnen het gehele oeuvre. Een van mijn meest gedraaide releases van mijn favoriete band. Kort en krachtig, haast schizofreen afwisselend, maar op een moeilijk te definiëren, zeer vreemde manier, toch wel echt een duidelijk geheel.

Ik draai eigenlijk alleen de moederplaat.

Maar waarom dan? Op de MK's, en misschien het heerlijk broeierige Up On The Ladder na (al scheelt die niet veel), is elke track toch van nagenoeg hetzelfde niveau als de meeste 'reguliere' In Rainbows-nummers. Aan Bangers + Mash moet ik de laatste tijd veel denken, omdat die single van The Smile een soortgelijke gestoorde energie oproept. Last Flowers was al erg lang een van mijn absolute favorieten en moest wel wat wennen aan de kale studioversie, maar dat is toch wel een liedje waar elke songschrijver een driedubbele moord voor zou doen. Down Is The New Up is zo zalig sardonisch en bombastisch, Go Slowly een heerlijk melancholische trip, en 4 Minute Warning troostrijk als een dekentje om onder te schuilen. In korte tijd zoveel prachtsongs zeg, geen enkele andere band als Radiohead kan dat zo nonchalant 'terzijde' schuiven.

Staan zeker mooie nummers op, heb de disk in 2008 toen ie bij de limited edition vinyl uitgave zat wel een paar x beluisterd, maar daarna nooit meer aan gedacht.

Ja, kan ik ook wel begrijpen. Wellicht als het een los uitgebrachte EP was geweest, had het meer de aandacht gekregen die het verdient. Of wanneer het echt als officieel dubbelalbum was uitgebracht, maar dat had denk ik toch ook niet helemaal gewerkt.