Exodus - Persona Non Grata (2021)

De vaandeldragers van de thrashmetal stellen ook ditmaal niet teleur, al heb ik de band wel eens beter op dreef gehoord. Echt spannend wil het ook niet worden; het is vooral gewoon goed. Iets meer variatie en tempowisselingen waren welkom geweest, maar gezegd moet worden dat de boel als vanouds lekker doorbeukt, met amper een adempauze. En dat een uur lang. Die lange speelduur wreekt zich helaas wel een beetje in de vorm van zanger Steve "Zetro" Souza, die nog steeds klinkt als een gillend speenvarken. En dat een uur lang. Met een betere (of zelfs maar verstaanbare) zanger zou Exodus absoluut meer indruk maken dan nu het geval is.

In 7 jaar tijd is er bij Exodus weinig veranderd. Persona Non Grata sluit naadloos aan op Blood In Blood Out, waarbij mijn enige commentaar op deze site 'Lekkere Beukplaat' was.

Dat kan ik hier herhalen. Dit album bevat weer de typische gitaarriffs waar deze band in grossiert en Zetro blaft de boel lekker bij elkaar. Grootste makke van de plaat: het duurt vaak te lang. De riffs worden soms net iets te lang uitgemolken, er wordt nog net even een riff teveel toegevoegd of een herhaling teveel gedaan. Het openingsnummer - dat prima in een kleine 5 minuten gekund had - is wat dat betreft exemplarisch.