Patrick Shiroishi - Hidemi (2021)

Wow, wat een mooi album is dit geworden. Shiroishi laat zich inspireren door de ervaring van Japanse Amerikanen. Dit album gaat over zijn opa Hidemi Patrick en zijn leven nadat hij uit een interneringskamp voor Japanse Amerikanen kwam. Met dit verhaal vraagt hij ook aandacht voor het verergeren van het racisme tegen Aziatische Amerikanen met het uitbreken van COVID-19. Op het laatste nummer roept Shiroishi iets in het Japans dat zich laat vertalen als: "Komt de storm nu ten einde?" Met die ene zin omvat hij echt alles wat hij met dit album wilde vertellen. Muzikaal en emotioneel heel erg gelaagd en hoewel de nummers kort zijn, hebben ze enorm veel zeggingskracht. Ik ben zelden zo geraakt door een jazz-album.

Misschien iets voor aerobag, Koenr?

Klinkt goed, ga ik binnenkort luisteren!

Het komt wel flink binnen, in elk geval. Het achtergrondverhaal is er natuurlijk ook eentje van bittere realiteit, kan me goed voorstellen dat het heel wat emoties losweekt, ook bij Patrick Shiroishi. Fijn ook zijn de geflipte vleugjes free jazz die aan het geheel zijn toegevoegd. Een indringende luisterervaring van nog geen halfuur. Kort maar krachtig, noemt men dat dan met een huizenhoog cliché.

Jeetje, tweede album dit jaar dat mijn jazz-scepsis doet afnemen. Wat een expressieve muziek is dit, vooral To Kill A Wind-Up Bird en de afsluiter zijn ronduit ontroerend. Bedankt voor het onder de aandacht brengen hiervan, madmadder!

Liefhebbers hiervan vinden misschien Battle Trance ook goed. Dat meeslepende, en de meerdere lagen saxofoon natuurlijk, doen me wat aan die albums denken: Blade of Love | Battle Trance - battletrance.bandcamp.com
En het label American Dreams zelf is uiteraard ook een aanrader, bv de accordeonambient van Walt McClements, maar ook de albums van Claire Rousay.

Geweldig!

Damn dit is goed

Hidemi is een opvallend jazz project, waarbij saxofonist Shiroishi zorgvuldig opgebouwde laagjes houtblazers over elkaar heen legt. Al deze laagjes komen van Shiroishi himself. Mocht dat al imposant klinken; het blaasspel is ook uiterst expressioneel en de intentie verhalend. de ontberingen van de Aziatische Amerikaan, zowel post-1945 als in tijdperk van pandemie (zoals madmadder al mooi duidelijk maakt, bedankt voor de tip Mads!). Dat Shiroishi de kunst der sfeerzetting beheerste, mocht al duidelijk zijn uit de meervoudige samenwerking met het gezelschap Jusell/Prymek/Sage/Shiroishi van eerder dit jaar. Een teder, maar tegelijk urgent geluid.

Highlights: Begin tot eind, het is een aangrijpend lopend verhaal. Het 1-2tje The Dowager's Clipped Wings - The Long Bright Dark die de climax vormt is wel prachtig gedaan

Nu ben ik wel benieuwd, wat is album 1?

Deze, niet toevallig ook een plaat die op het randje van het genre balanceert.

Als die je bevalt kun je ook richting deze 2021-plaat gaan:

Nala Sinephro - Space 1.8 (2021)

Gisteren deze ook beluisterd, want ik was er zeer benieuwd naar na alle positieve berichten. Dit is inderdaad een erg mooi album dat qua saxofoonpartijen een mooie balans heeft tussen melancholische melodieën en onder de huid kruipend ''piep en scheur''-werk. De manier waarop in de meer melodieuze passages de saxofoonlagen over elkaar heen vallen en constant miniem veranderen doet me zelfs wat denken aan Philip Glass en dat is zeker een compliment.

Interessante plaat, emotioneel geladen en duidelijk heel persoonlijk. Toch merk ik dat ik het net te veel 'een zit' vind (ondanks de beperkte lengte) om het vaak te draaien.