Marillion - Marillion.com (1999)

Het is 1999 en een kille schoonheid biedt ons "Marillion.com" aan....
De mooie hoesfoto ten spijt is het geheel een kartonnen flutverpakking die enigzins goedkoop aandoet.
Veel fans kennen die mening ook op de muziek toe maar daar ga ik niet in mee.

Lekker luchtige opener, in tegenstelling tot de echte fans vind ik Marillion op zijn best als ze wat compactere songs maken en ik zal in deze CD niet teleurgesteld worden.
Saxofoons vind ik altijd leuk als toevoeging dus "Deserve" kan bij mij al bijna niet meer stuk, ook al stelt het verder niet zoveel voor.
Mooie spanningsopbouw in "Go" ,Steve Rothery hoor ik solos spelen die qua sfeer op "Clutching at Straws" niet zouden misstaan.
Het relaxte "Rich" luistert lekker weg, is afwisselend alhoewel Steve Hogarth wat schreeuwerig zingt irriteert mij dat niet.
"Enlightened" kabbelt maar wat voort en vergeet je al voordat het afgelopen is, kan je mooi even bij je hifi-installatie vandaan om koffie in te schenken ofzo.

"Built-in Bastard Radar" is wederom zeer laagdrempelig, ik lees weleens dat Marillion in deze periode gewoon popmuziek maakte maar daar ben ik het niet mee eens.
Daarvoor zijn de songs te doordacht en afwisselend, het merendeel luistert wel weg als ware het popsongs zo ook deze.
"Tumble Down the Years" weet echt te overtuigen, klinkt als een single en door de ingetogen benadering juist zo sterk.

Ze konden het niet laten, "Interior Lulu" duurt een kwartier, een sfeervol begin slaat op 4:30 ineens om in heftig instrumentaal gefreak om op 6 minuten weer gas terug te nemen.
Darna een wat stuurloos verloop met af en toe mooie stukken erin en de laatste 3 minuten zijn weer vrij heftig.
De afsluiter "House" kent de sfeer van een pauzemuziekje maar dan 10 minuten lang, gelukkig is het de laatste song maar van mij had het eraf gemogen.

Ik vind hem een stuk beter als de voorganger "Radiaton", vooral de eerste 8 songs laten een eenheid horen en die laatse 2 zie ik maar als een soort van bonus qua sfeer vind ik ze niet echt erbij horen.
Een ruime voldoende, 3,5 sterren dus.

Voorheen vond ik Radiation altijd een beduidend minder goed album dan Marillion.com, maar ik merk nu toch wel dat dit album zich toch echt schuldig maakt aan 'te standaard' zijn in een aantal opzichten, waar Radiation in ieder geval nog experimenteel is. Dit geldt niet voor de twee langere tracks, waarvan vooral Interior Lulu genieten is, maar House vind ik dan weer echt oersaai. Deserve is nog steeds wel een fijne track en ook Go! kan mijn goedkeuring best verdragen, maar het is allemaal wel heel erg veilig en simpeltjes. Het beledigt me niet, daarvoor is de kwaliteit nog hoog genoeg, maar prikkelen doet het ook bijna nergens.

Ligt het trouwens aan mij, of klinkt Built-in Bastard Radar bij vlagen heel erg als Acda en de Munnik's Laat Me Slapen?

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation
12. Marillion.com

Het borduurt een beetje voort op de fantasieloze richting van Radiation. Het geluid is wel beter, maar er staat niets op wat me raakt. Aan de andere kant is het wederom nergens slecht. Marillion begint hier toch wel echt een oude lullenband te worden vanwege het bijzonder hoge luistervriendelijkgehalte. Het is simpelweg te saai om een voldoende te kunnen krijgen. Ik ga hier ook Radiation de voorkeur geven. Als ik in die dagen fan was, zou dit het afhaakalbum geworden zijn.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation
12. Marillion.com