Van tijd tot tijd valt er op dit album wel te genieten doordat het stemgeluid van Fish zo ontzettend veelzijdig van aard is. Hard of zacht, kermend of krijsend, hoog of laag- Fish weet met zijn zang toch wel iets extra's mee te geven aan zijn voordracht.
Mede hierdoor klinkt "Marillion.com"verduiveld verzorgd en gewiekst. Vlammende orgels, toeterende saxo's en brullende gitaren zijn natuurlijk dominant aanwezig maar het doorleefde stemgeluid tempert de boel op een zodanige manier dat de songs vaak als een eenheid voor de dag komen.
Ondanks de sterke samenhang die de liedjes kenmerken, kon ik enige irritatie vaak niet onderdrukken als de gitaren en synthersizers op solo-toer gingen. Nu is dit wel enigszins inherent aan dit genre, maar mijn haren gaan recht overeind staan als ik door het stemgeluid van Fish in een roes geraak om vervolgens blootgesteld te worden aan een knallende orgelsolo.
Da's voor mij nou net effe teveel van het goede
De rustige momenten van deze plaat weten zeker te overtuigen, maar bij de ruigere momenten vind ik de plaat zichzelf soms uit de bocht slingeren. Ook zocht ik vaak vergeefs naar wat scherpe kantjes die de plaat wat extra profiel konden geven.
Een kwestie van wennen ? Wie weet. Voorlopig dus 3*