Elbow - Flying Dream 1 (2021)

Dit is weer een lekker luister album van Elbow. Niet dat het nu echt vernieuwend is maar gewoon vertrouwd. De eerste luisterbeurten bevallen me wel. Afwachten wat de echte pareltjes zijn op dit album.

Ik ga het luisteren (Spotify), maar iets als Mexican standoff kom ik op dit album

waarschijnlijk

niet

tegen.......

?

Het album blijft groeien. Ik vond het vorige album, Giants of All Sizes, echt geweldig dus je gaat al snel vergelijken.

We kunnen het iig erover eens zijn dat Flying Dream 1 veel ingetogener is. De nummers zijn allemaal wat relaxter en na 45 minuten op de teller kan het de eerste keer wat saai aanvoelen. Kabbelen wil ik niet zeggen, maar er is niet veel variatie.

Maar toch, je blijft het album opzetten, en dan ontstaat er herkenning. Ik denk dat meer mensen dit herkennen, je hebt albums die bepaalde dagdelen passen. En dat doet Flying Dream 1 voor mij in de avond.

Lekker een koptelefoon op, wat wegluieren op een stoel en 45 minuten genieten. En met elke luisterbeurt wordt het iets beter. Elbow doet het weer voor mij, geweldig album.

Inmiddels beluisterd via Spotify, lopend in druilerig, boesterig weer van/naar het centrum.

Het zal een groeibriljantje kunnen zijn maar de eerste luisterbeurt heeft me nog niet overtuigd.

Ik vind de verrassing vooralsnog niet uit het album opwellen.

Maar de koptelefoon op, luierend op de bank is misschien beter passend bij de beleving

Dat vat wel samen hoe ik er ook over denk. Ik heb inderdaad Elbow verschillende keren moeten verdedigen tegenover anderen (een reactie me goed bijstaat: 'Elbow maakt echt slappepiemelmuziek en ik heb niet eens een piemel'), maar Flying Dream 1 is wel heel erg aan de veilige kant. Ongeveer de helft is heel mooi, maar de andere helft mist pit. Ik heb vooral ook het gevoel dat de band het plan om 'een verstild album te maken' heel erg aangrijpt om weinig aan opbouw te doen. Ik ga er om de een of andere reden heel slecht op dat veel nummers niet eens een intro hebben en Guy Garvey gewoon direct begint te zingen; op de opener nota bene. Dat klinkt toch wat gemakzuchtig.

Blijf hun eerste album (en de bijbehorende EP's) nog altijd veruit hun beste vinden. Heb geen haast om deze te beluisteren. Komt wel een keer.

Verstild, ingetogen, jazzy, traag van ritme. Maar wat zingt Guy Garvey mooi en wat speelt Elbow vakkundig en smaakvol. Zo lang al zo'n consistent en hoog niveau. Chapeau!

"slappepiemelmuziek en ik heb niet eens een piemel"...Ik denk dat je niet eens hoeft te overwegen om je hier op te verdedigen, zo ridicuul deze reactie is. "Wat gemakzuchtig" is hier niet mee te vergelijken maar doet mi ook niet recht aan dit album. Want namelijk juist gelaagd en inventief in zijn eenvoud. Het eerste nummer waar je aan refereert, waarin vrij snel (zeg maar gelijk aan de muziek) wordt begonnen met zingen ontpopt zich langzaam als een sfeervol en jazzy nr, alles behalve gemakzuchtig. Neem de tijd voor dit album Slowgaze, zet een koptelefoon op en negeer de externe geluiden.

Deze plaat van Elbow doet me constant schipperen tussen de termen "snoozefest" en "verstilde pracht". Guy Garvey is een erg goeie zanger, die een song ook kan dragen, en het rustige sfeertje ligt me op zich ook wel. Maar op Flying Dream 1 wordt het me bij momenten wel erg rustig. Ik merk wel dat het album beter overkomt als je het over de koptelefoon luistert en, zoals Juveniles hierboven stelt, de externe geluiden probeert te negeren.

Uiteindelijk vind ik het album toch wat té rustig en kabbelend. Meestal gebeurt er nog wel wat bij Elbow, wat de spanning doet opborrelen en het bloed wat sneller door de aderen doet stromen, maar dat gevoel ontbreekt bij mij volledig. Het is erg aangename luistermuziek geworden, en daar is niets mis mee. En ook erg tof dat hier een nummer opstaat dat vernoemd is naar hun populairste plaat.

3 sterren

Weinig inspirerend album.. maar gezien ik elbow hoog heb zitten blijf ik toch maar nog even proberen.... ***

Valt echt zwaar tegen na de prachtige singles (met name The Seldom Seen Kid en Six Words). De albumtracks zijn weinig verheffend en soms zelfs ronduit slecht. Elbow krijgt de laatste jaren vaak het verwijt dat het allemaal wat gezapig is en daar moet ik nu voor het eerst in meegaan helaas. De singles redden het vege lijf en daardoor een krappe 3*.

Ik was in eerste instantie erg teleurgesteld in het album, nadat ik de singles wel goed vond (mn. Six Words). Te ingetogen en ook de jazzy sfeer (kwastjespercussie brrr) spreekt me niet zo aan. Maar ik moet zeggen dat ik het na meerdere luisterbeurten toch wel beter ben gaan waarderen. Eigenlijk wel een leuk luisteralbum zo richting de kerstdagen. Maar ik verwacht niet dit album nog vaak te draaien in 2022. Ik blijf steken op 3,5*. Een ruime voldoende maar onder mijn Elbow gemiddelde.

Erg sfeervolle ingetogen plaat van Elbow.
Was na mijn eerste luisterbeurt wat argwanend, had het gevoel dat de band de Spirit Of Eden kant van Talk Talk dreigde op te gaan.
Begin het album nu steeds meer te waarderen, het ingetogen geluid van de klarinet en saxofoon in combinatie met het fraaie stemgeluid van Guy Garvey trok mij over de streep.
Vooral Flying Dream, Six Words, Come On Blue en The Only Road zijn voor mij de hoogtepunten.

Bij mij valt dit album minder goed. Te jazzy en Rock mag derhalve als genre vervangen worden door Jazz.
Hopenlijk komt het volgende keer weer goed, want de stem van Guy blijft wel een genot om te horen.

Alweer een bloedmooie plaat van Elbow, prachtig gewoon. Ik kan niet anders dan met een halfje verhogen, voor mij een 9 net als hun vorige album!

Ik ben het volmondig eens met het stukje van juvefc_robin.

Prachtige plaat en naar mijn opinie heeft Elbow nog nooit een mindere plaat afgeleverd....
Wat een sublieme band ...

.... en ik had hem toch echt wel verschillende keren geluisterd toen ik 3,5 ster gaf. Ze doen het toch weer, dus ga ik verhogen naar 4, met uitzicht op meer. Elbow flikt het hem weer om een album te maken wat enerzijds toch weer een beetje anders is dan we van ze gewend zijn en daarnaast ook blijft groeien als je hem vaker beluisterd. Deze blijft voorlopig regelmatig opstaan hier, ook in 2022! Is it A Bird en Calm en Happy zijn voor mij de songs waar ik nog steeds een beetje moeite mee heb, maar de rest is prachtig, sfeervol, mooi gearrangeerd en geproduceert en natuurlijk fantastisch gezongen.

Ik kon er na de eerste paar keer luisteren niet doorkomen en vond het een matig album. Na ruim twee maanden niet meer gehoord te hebben, toch maar weer eens in de cd lade gelegd. Fascinerend hoe fijn het nu klinkt, deze moest blijkbaar erg rijpen.

Minste album van Elbow: beetje zouteloos maar ik lees ook andere meningen. Dat kan natuurlijk. Wie weet valt het kwartje ook nog eens bij mij...?

What Am I Without You – The Official Music Box Company - theofficialmusicboxcompany.com

What I Am WIthout you aan te schaffen als muziekdoosje, in ieder geval een origineel cadeau

De liefde en genegenheid waarmee Guy Garvey zingt over zijn overleden vriend in 'The Seldom Seen Kid' is gelijk aan wat ik voel voor mijn moeder. Dit lied is gespeeld op haar uitvaart eerder dit jaar.

Ook een tijd laten slingeren omdat ik er niet lekker in kwam. Toen de dagen begonnen te lengen en de weersomstandigheden begonnen te veranderen , omarmde ik deze plaat opeens. Elbow zou er goed aan doen het experiment op te zoeken is een veelgehoorde wens, ook in mijn omgeving. Goed idee, als dat maar niet ten koste zou gaan van de serene rust die de nummers over het algemeen uitstralen. Bij Garvey is het goed toeven ook al gaan de zielenroersels zo diep dat alles kommer en kwel lijkt, hij weet toch hoop te doen uitstralen. Dat maakt dit een hele mooie, diep gelaagde plaat, die voor de niet zo geoefende luisteraar misschien niet op waarde geschat kan worden. Leg uw oor nog eens te luister en hoor die subtiele nuances in hun muziek en geniet. 4 en halve ster met kans op de volle mep.

Precies mijn gedachten over dit prachtige album. Inmiddels van 3 sterren (na eerste luisterbeurten) gestegen naar 5 sterren.

En overal zwaar in de aanbieding op vinyl. Het kan verkeren

Het album in de uitverkoop opgepikt. Ideal op vinyl op een regenachtige zondagmiddag.

Die dalende, licht zwevende Mellotron(?) met de voorzichtig proevende basgitaar op 'Come on, Blue'. Wat een briljante muzikaliteit.

Ook op dit 9e album van Elbow staat weer heerlijke muziek. Gemaakt in de "Corona"-periode is het een album geworden met een wat rustiger uitstraling. Niet zelden kom ik in de recensies termen als gezapig, vervelend en saai tegen, wel ik ervaar de muziek van Elbow nooit als saai. Ook dit album vind ik het beluisteren meer dan waard. Toppers zijn The Seldom Seen Kid, What I Am Without You en The Only Road. Vier sterren!