menu

Curtis Harding - If Words Were Flowers (2021)

mijn stem
3,77 (49)
49 stemmen

Verenigde Staten
Soul / Funk
Label: ANTI-

  1. If Words Were Flowers (2:48)
  2. Hopeful (5:16)
  3. Can't Hide It (3:19)
  4. With You (3:42)
  5. Explore (4:46)
  6. Where's the Love (3:14)
  7. The One (4:00)
  8. So Low (3:17)
  9. Forever More (3:14)
  10. It's a Wonder (3:56)
  11. I Won't Let You Down (4:04)
totale tijdsduur: 41:36
zoeken in:

avatar van iggy
Can't Hide It en Hopeful klinken wat mij betreft niet erg hoopvol. Wat dat betreft sluiten deze 2 nummers naadloos aan bij zijn vorige platen. Overwegende matige soul met af en toe een hoogtepuntje (hoop ik) dus.

avatar van Venceremos
3,0
Rijk gebruik van strijkers en gospelkoor in Hopeful. Sowieso een voller, minder traditioneel geluid, veel ruimte voor het instrumentale gedeelte. Deze lijn wordt doorgetrokken voor de rest van het album; mooie productie, fijne arrangementen maar ook wat saaie melodieën en een hele vlakke zangstem die nu op LP #3 wel wat gaat vervelen of zelfs irriteren.

Absoluut dieptepunt en niet passend bij het geluid van dit album is de vreselijk detonerende autotune op So Low.

Uiteindelijk geen zwakke worp maar wel duidelijk Hardings minste.

avatar van Zwaagje
4,5
De vorige albums heb ik niet fysiek in huis, maar vind ik nog steeds uiterst genietbaar. Ik vind het knap dat hij zijn muziek altijd wel weer wat vernieuwd. Dat zorgt ervoor dat hij herkenbaar blijft, maar dat er ook een kleine koerswijziging cq twist zit in albums. Dat maakt me nieuwsgierig en een nieuw album is dan niet saai.
Ben met de eerste luisterbeurt bezig en die maakt indruk. Mooie orkestrale productie.

avatar van Zwaagje
4,5
Venceremos schreef:
Uiteindelijk geen zwakke worp maar wel duidelijk Hardings minste.

Tja.....zo zie je maar weer.....smaken verschillen. Na de eerste luisterbeurt op repeat en ik ben om. Een voltreffer voor mij. Het mag dan geen up-tempo album zijn, maar er valt veel te genieten!

avatar van ZAP!
Als woorden bloemen waren, zou het stil zijn in de winter. Denk daar maar es over na, Curtis en anderen.

avatar van Zwaagje
4,5
ZAP! schreef:
Als woorden bloemen waren, zou het stil zijn in de winter. Denk daar maar es over na, Curtis en anderen.

Als één van de anderen heb ik mijn hoofd er over gebroken, maar kom er niet uit. Mag een album zoals dit niet uitgebracht worden nu? Maar het is herfst...........ik snap het niet. Verklaar je nader, anders ben ik een weekend lang aan het piekeren. Dat wil je niet op je geweten hebben.

avatar van Zwaagje
4,5
Dit album stond bijna een dag op repeat. Mooie productie en fijne vibe. Voorzichtige stem van 4.0* , maar dit kan wel eens een groeier worden. Fijn album voor mij.
En vaak ben ik het niet eens met recensies, het is ook maar één mening tenslotte, maar deze keer wel.

Met zorgvuldig uitgewerkte composities levert Curtis Harding weer een fraai, meeslepend soulalbum ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

avatar van Venceremos
3,0
Stemgeluid is mij te zwak om meeslepend te zijn.

avatar van vinylbeleving
3,0
Een meeslepend soulalbum? Ik kan meneer Kamer van de Volkskrant wel eens een meeslepend soulalbum laten horen. Heb hier thuis van alles in de kast staan, van Marvin Gaye tot aan Isaac Hayes, als we het dan over meeslepend hebben.....
Nee deze 3e van Curtis Harding wordt het wederom niet voor mij. Enorm slecht wordt het nergens, maar ik hoor vooral veel gekopieerde ideeën. De melodieën vind ik ook niet zo sterk, iets waar ik bij zijn vorige albums ook al tegenaanliep. Wil ik een echt goed hedendaags soul album met referenties naar vroeger horen, dan zet ik de Black Pumas, of Michael Kiwanuka wel op. Ik kom uit op 3,5, maar Harding krijgt een half punt aftrek omdat hij het meest on-charismatische kloothommelige ego heeft dat er rondloopt in het hedendaagse soul landschap. Bij soul moet ik geraakt worden, en dat lukt niet met zo'n voorkomen. Dat wordt dus 3* voor dit album. Ondertussen wachten op weer eens een soul klapper van formaat. Wanneer komt die nieuwe van D'Angelo nou eens....

avatar van Zwaagje
4,5
vinylbeleving schreef:
maar Harding krijgt een half punt aftrek omdat hij het meest on-charismatische kloothommelige ego heeft dat er rondloopt in het hedendaagse soul landschap.

Die naam heeft hij bij live optredens zeker, maar om daar een nieuw album op af te rekenen vind ik een beetje kort door de bocht.

avatar van ZAP!
Zwaagje schreef:
Als één van de anderen heb ik mijn hoofd er over gebroken, maar kom er niet uit. Mag een album zoals dit niet uitgebracht worden nu? Maar het is herfst...........ik snap het niet. Verklaar je nader, anders ben ik een weekend lang aan het piekeren. Dat wil je niet op je geweten hebben.
In de winter zijn er geen bloemen (behalve uit de winkel - en misschien een paar zeldzame soorten...?), toch? Zoek er niet teveel achter, ik hoop dat je zaterdag meegevallen is!

avatar van Venceremos
3,0
Zwaagje schreef:
(quote)

Die naam heeft hij bij live optredens zeker, maar om daar een nieuw album op af te rekenen vind ik een beetje kort door de bocht.

Artiesten die live een wanprestatie neerzetten waarvan ik getuige was, laten in mijn geval een vieze nasmaak achter. In mijn cijfers speelt dit geen rol maar de albums zet ik onbewust toch minder vaak op.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Curtis Harding - If Words Were Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Curtis Harding - If Words Were Flowers
Curtis Harding slingert je op If Words Were Flowers op fascinerende wijze heen en weer tussen soulmuziek uit het verleden en het heden en zingt ook nog eens de sterren van de hemel op dit grootse album

De Amerikaanse soulmuzikant Curtis Harding maakte indruk met zijn rauwe debuutalbum Soul Power, maar imponeerde met de veelkleurige opvolger Face Your Fear. Op het deze week verschenen If Words Were Flowers doet de muzikant uit Atlanta er nog een schepje bovenop. Curtis Harding neemt je mee terug naar de soulmuziek uit een ver verleden, maar If Words Were Flowers is meer dan een retro soulalbum. Het klankentapijt is betoverend mooi en vrijwel continu spannend en Curtis Harding zingt, nog meer dan op zijn vorige twee albums, de sterren van de hemel. Het levert zonder enige twijfel het beste soulalbum van 2021 op, maar dat is mijn mening.

Na Soul Power uit 2014 en Face Your Fear uit 2017 is het deze week verschenen If Words Were Flowers het derde album van de Amerikaanse muzikant Curtis Harding. Op zijn debuutalbum vermaakte de Amerikaanse muzikant met ruwe soul waarin zowel invloeden uit het verleden als het heden waren te horen, maar Curtis Harding maakte pas echt indruk met het prachtige Face Your Fear, waarop producers Danger Mouse en Sam Cohen de soulmuziek van de Amerikaanse muzikant alle kanten op slingerden en voorzagen van een fascinerend geluid.

Dat fascinerende geluid is terug op If Words Were Flowers, dat is geproduceerd door Sam Cohen, die dit keer samen met Curtis Harding tekent voor de productie. Het derde album van de soulzanger uit Atlanta, Georgia, is een logisch vervolg op het fenomenale Face Your Fear, dat terecht opdook in nogal wat jaarlijstjes. Ook If Words Were Flowers is een album dat je onmiddellijk mee terugneemt naar de grootse en meeslepende soulalbums uit de jaren 60 en 70.

Curtis Harding maakt de wat psychedelisch aandoende soul die ook te horen is op de klassiekers van Marvin Gaye en kan uit de voeten met de cosmische soul van Curtis Mayfield, maar If Words Were Flowers eert ook de helden van onder andere Stax en Motown. Het bijzondere van de muziek van Curtis Harding is dat de Amerikaanse muzikant misschien met één been in het verleden staat, maar zijn andere been stevig in het heden heeft geplant. Invloeden uit de vintage soul krijgen hierdoor gezelschap van invloeden uit de hedendaagse R&B, hiphop, jazz en Neo-soul.

Zeker vergeleken met zijn debuutalbum, kiest Curtis Harding op If Words Were Flowers voor een redelijk ingetogen geluid. De meeste songs op het album hebben een wat lager tempo en het zijn songs die opvallen door bijzondere klanken en een geweldige stem. Sam Cohen heeft het derde album van Curtis Harding prachtig ingekleurd met subtiele blazers, hier en daar flink aanzwellende strijkers en in een aantal tracks fraaie koortjes van vrouwenstemmen.

Onder deze fraaie accenten hoor je een broeierig soulgeluid dat zo lijkt weggelopen uit een heel ver verleden, wat weer bijzonder contrasteert met de hier en daar opduikende synths, die wat zweveriger klinken dan het aardse soulgeluid. Het is een geluid waarin nog meer moois valt te ontdekken dan op het geweldige vorige album van Curtis Harding, waardoor If Words Were Flowers groei laat horen. Die groei hoor je overigens ook in de zang op het album, want Curtis Harding is nog beter gaan zingen en behoort absoluut tot de beste soulzangers van het moment.

If Words Were Flowers is een album van contrasten. Die contrasten hoor je vrijwel continu in de muziek, maar ook in de teksten, die met beide benen in het heden staan en aandacht besteden aan de Black Lives Matter beweging en de coronapandemie, die de wereld in zijn greep kreeg toen Curtis Harding eigenlijk net klaar was met zijn derde album.

If Words Were Flowers sleurt je op hetzelfde moment ver weg van deze coronapandemie met een soulalbum dat herinnert aan de keer dat je What’s Going On van Marvin Gaye of Curtis van Curtis Mayfield voor het eerst uit de speakers hoorde komen. Dat If Words Were Flowers weer flink wat jaarlijstjes gaat halen lijkt me een zekerheid. Ik schrijf hem alvast op. Erwin Zijleman

avatar van Venceremos
3,0
Grote schoenen om te vullen.

avatar van vinylbeleving
3,0
Zwaagje schreef:
(quote)

Die naam heeft hij bij live optredens zeker, maar om daar een nieuw album op af te rekenen vind ik een beetje kort door de bocht.


Ik was misschien hard om er een half punt af trekken, maar laat ik uitleggen wat ik bedoel.
Bij soul/funk muziek, vind ik de overdracht misschien nog wel belangrijker dat bij 'gewone' popmuziek. Op het moment dat een artiest live of op een studio album mij kan raken ben ik geboeid, en wil ik blijven luisteren. Curtis Harding vind ik live een aanfluiting, maar ook op zijn albums wordt ik niet geraakt. Gisteren luisterde ik naar het live album van Donny Hathaway. Nou is dat natuurlijk een soul artiest van de buiten catagorie, maar wat je daar hoort gaat door merg en been. Donny die op de toppen van zijn kunnen zijn ziel in de muziek legt, het publiek opzwepend als ware het een kerkdienst. Het publiek joelt, reageert, en Donny raakt in vervoering en zingt misschien wel mooier dan ooit. Maar ook op zijn studioalbums legt hij zijn ziel in de muziek en wordt de beleving voelbaar. Er zijn meer hedendaagse soul artiesten die de vintage sound omarmen en mij zowel live als op plaat kunnen raken. Neem nou Charles Bradley en Sharon Jones, uit de Daptone stal. Beiden zijn ons niet zo lang geleden ontvallen, maar hadden het talent om een verhaal te vertellen, te boeien en te raken. Bradley door zijn charme en innemende persoonlijkheid, Sharon Jones omdat ze blootsvoets als een beest tekeer ging op het podium en iedereen in de zaal injecteerde met haar onweerstaanbare smeltkroes van gospel en funk. Kortom bij een soulartiest vind ik de live reputatie wel degelijk belangrijk(er). Bij Curtis is dus het probleem dat hij live niet echt de gun factor heeft, anoniem zijn set speelt, en dat hij op plaat ook nog eens klinkt als een kopie van zo'n beetje elke soulzanger. Ik hoor nul eigen geluid, ik vind zijn stem dun en word dus niet geraakt.

Omdat de recensies toch overwegend positief zijn, heb ik dit album gisteravond nog eens beluisterd op een koptelefoon. Ik moet toegeven, dat de eerste twee nummers aardig zijn. Vanaf With You gaat het album bergafwaarts, om met So Low een dieptepunt te bereiken. Dat geklooi met autotune, dat kennen we nou wel. Geen idee wat Hardig hiermee probeerd, maar mij doet het niks. Er zijn de afgelopen jaren veel betere soul albums uitgebracht wat mij betreft, dit album moeten we maar snel vergeten.

avatar van Zwaagje
4,5
Er zijn de afgelopen jaren veel betere soul albums uitgebracht wat mij betreft, dit album moeten we maar snel vergeten. [/quote]

Ik vergeet dit album niet hoor. Sterker nog, het vinyl is in bestelling. Neemt niet weg dat ik je onderbouwing waardeer en ik begrijp je punt heel goed. Ik hoor in het album meer dan jij en dat is het mooie aan een forum als dit.
Ik zie in je bericht wel een aantal namen voorbij komen die ik van naam ken, maar waar ik me meer in ga verdiepen. Wie weet komen we (weer) nader tot elkaar. Bedankt voor je uitgebreide uitleg.

avatar van Zwaagje
4,5
Venceremos schreef:
(quote)

Artiesten die live een wanprestatie neerzetten waarvan ik getuige was, laten in mijn geval een vieze nasmaak achter. In mijn cijfers speelt dit geen rol maar de albums zet ik onbewust toch minder vaak op.

Dat heb ik ook. Gelukkig voor hem heb ik hem dus nooit live zien optreden. Daar moet ik het maar bij laten denk ik. Ik hoor aan alle kanten een bedenkelijke reputatie.

avatar van Zwaagje
4,5
Vinyl binnen en dat geeft weer meerwaarde. Ik doe er een halfje bij.

avatar van Erwin.c
4,5
Ik heb de muziek van Curtis eigenlijk nooit beoordeeld op meeslependheid of dat het mijn ziel moet raken. Ik vind zijn zang aantrekkelijk en zo klinkt zijn muziek ook.
Enige misser is inderdaad So Low , het zang effect klinkt alsof hij zijn scheerapparaat heeft ingeslikt.

avatar van -marco-
4,5
Man ik ga hier helemaal op

Blijf het album maar draaien. Steengoed!!

avatar van Reijersen
4,0
En hier is dan album nummer 3 van Curtis Harding. Albums 1 en 2 bevielen mij al uiterst goed en het was dus ook geen discussie of ik deze ook zou gaan beluisteren. En ik kan alvast verklappen dat Curtis Harding wederom niet teleurstelt.
De opener en eveneens titeltrack heeft een warme, tedere sound waar ook de gospelinvloeden wat opvallen. Dat deed Harding nog niet eerder zo nadrukkelijk, die gospelinvloeden. Op Hopeful zingt Harding op een bijna rappende manier en horen een volle organische sound en eveneens een gospelkoor erbij. Een hele fijne track. Can't Hide It heeft een stoerder karakter verpakt in een meer traditionele track. Lekker ritme en het heeft ook iets aanstekelijks. With You is dan juist weer veel rustiger en ook veel meer ingetogen gezongen door Curtis. Explore volgt een bekend Curtis Harding-recept. Hier is de beste man goed in: herkenbaar refrein, gitaar en een fijne stem. Op Where's the Love laat hij dan weer een stukje spoken word horen, waar The One meer dromerig is terwijl het even vol van sound blijft. Een echt mispeer herbergt dit album echter ook en wel in de vorm van So Low. Het autotune gebruik is zo onzinnig en het past Curtis Harding in mijn oren ook helemaal niet. Gelukkig pakt het serene en licht jazzy Forever More het goede niveau wel weer op. Een nummer die ook iets subtiels heeft. It's A Wonder zet dat moeiteloos door. Een nummer waarbij opvalt hoe terughoudend Harding zingt. En ook de afsluiter past er weer perfect bij. Curtis Harding blijft leveren.

avatar van Germ
3,0
Germ (crew)
Die autotune in So Low geeft me de kriebels, voor de rest is dit een aardige soulplaat.

avatar van west
3,5
Helaas vind ik dit If Words Were Flowers de minste van de drie Curtis Harding platen. Er staan nu een paar hooguit aardige nummers tussen, zoals bijvoorbeeld de titelsong en So Low (met autotune). Dit terwijl op die eerste twee platen vooral goede songs stonden. Gelukkig zijn die hier ook terug te vinden: nummers als Hopeful, Can't Hide It, Explore, Where's the Love & The One. Het blijft alles bij elkaar een hele aardige soul/funk plaat en leuk dat Curtis Harding in dit retro genre actief is.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:53 uur

geplaatst: vandaag om 05:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.