Curtis Harding - If Words Were Flowers (2021)

Rijk gebruik van strijkers en gospelkoor in Hopeful. Sowieso een voller, minder traditioneel geluid, veel ruimte voor het instrumentale gedeelte. Deze lijn wordt doorgetrokken voor de rest van het album; mooie productie, fijne arrangementen maar ook wat saaie melodieën en een hele vlakke zangstem die nu op LP #3 wel wat gaat vervelen of zelfs irriteren.

Absoluut dieptepunt en niet passend bij het geluid van dit album is de vreselijk detonerende autotune op So Low.

Uiteindelijk geen zwakke worp maar wel duidelijk Hardings minste.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Curtis Harding - If Words Were Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Curtis Harding - If Words Were Flowers
Curtis Harding slingert je op If Words Were Flowers op fascinerende wijze heen en weer tussen soulmuziek uit het verleden en het heden en zingt ook nog eens de sterren van de hemel op dit grootse album

De Amerikaanse soulmuzikant Curtis Harding maakte indruk met zijn rauwe debuutalbum Soul Power, maar imponeerde met de veelkleurige opvolger Face Your Fear. Op het deze week verschenen If Words Were Flowers doet de muzikant uit Atlanta er nog een schepje bovenop. Curtis Harding neemt je mee terug naar de soulmuziek uit een ver verleden, maar If Words Were Flowers is meer dan een retro soulalbum. Het klankentapijt is betoverend mooi en vrijwel continu spannend en Curtis Harding zingt, nog meer dan op zijn vorige twee albums, de sterren van de hemel. Het levert zonder enige twijfel het beste soulalbum van 2021 op, maar dat is mijn mening.

Na Soul Power uit 2014 en Face Your Fear uit 2017 is het deze week verschenen If Words Were Flowers het derde album van de Amerikaanse muzikant Curtis Harding. Op zijn debuutalbum vermaakte de Amerikaanse muzikant met ruwe soul waarin zowel invloeden uit het verleden als het heden waren te horen, maar Curtis Harding maakte pas echt indruk met het prachtige Face Your Fear, waarop producers Danger Mouse en Sam Cohen de soulmuziek van de Amerikaanse muzikant alle kanten op slingerden en voorzagen van een fascinerend geluid.

Dat fascinerende geluid is terug op If Words Were Flowers, dat is geproduceerd door Sam Cohen, die dit keer samen met Curtis Harding tekent voor de productie. Het derde album van de soulzanger uit Atlanta, Georgia, is een logisch vervolg op het fenomenale Face Your Fear, dat terecht opdook in nogal wat jaarlijstjes. Ook If Words Were Flowers is een album dat je onmiddellijk mee terugneemt naar de grootse en meeslepende soulalbums uit de jaren 60 en 70.

Curtis Harding maakt de wat psychedelisch aandoende soul die ook te horen is op de klassiekers van Marvin Gaye en kan uit de voeten met de cosmische soul van Curtis Mayfield, maar If Words Were Flowers eert ook de helden van onder andere Stax en Motown. Het bijzondere van de muziek van Curtis Harding is dat de Amerikaanse muzikant misschien met één been in het verleden staat, maar zijn andere been stevig in het heden heeft geplant. Invloeden uit de vintage soul krijgen hierdoor gezelschap van invloeden uit de hedendaagse R&B, hiphop, jazz en Neo-soul.

Zeker vergeleken met zijn debuutalbum, kiest Curtis Harding op If Words Were Flowers voor een redelijk ingetogen geluid. De meeste songs op het album hebben een wat lager tempo en het zijn songs die opvallen door bijzondere klanken en een geweldige stem. Sam Cohen heeft het derde album van Curtis Harding prachtig ingekleurd met subtiele blazers, hier en daar flink aanzwellende strijkers en in een aantal tracks fraaie koortjes van vrouwenstemmen.

Onder deze fraaie accenten hoor je een broeierig soulgeluid dat zo lijkt weggelopen uit een heel ver verleden, wat weer bijzonder contrasteert met de hier en daar opduikende synths, die wat zweveriger klinken dan het aardse soulgeluid. Het is een geluid waarin nog meer moois valt te ontdekken dan op het geweldige vorige album van Curtis Harding, waardoor If Words Were Flowers groei laat horen. Die groei hoor je overigens ook in de zang op het album, want Curtis Harding is nog beter gaan zingen en behoort absoluut tot de beste soulzangers van het moment.

If Words Were Flowers is een album van contrasten. Die contrasten hoor je vrijwel continu in de muziek, maar ook in de teksten, die met beide benen in het heden staan en aandacht besteden aan de Black Lives Matter beweging en de coronapandemie, die de wereld in zijn greep kreeg toen Curtis Harding eigenlijk net klaar was met zijn derde album.

If Words Were Flowers sleurt je op hetzelfde moment ver weg van deze coronapandemie met een soulalbum dat herinnert aan de keer dat je What’s Going On van Marvin Gaye of Curtis van Curtis Mayfield voor het eerst uit de speakers hoorde komen. Dat If Words Were Flowers weer flink wat jaarlijstjes gaat halen lijkt me een zekerheid. Ik schrijf hem alvast op. Erwin Zijleman

En hier is dan album nummer 3 van Curtis Harding. Albums 1 en 2 bevielen mij al uiterst goed en het was dus ook geen discussie of ik deze ook zou gaan beluisteren. En ik kan alvast verklappen dat Curtis Harding wederom niet teleurstelt.
De opener en eveneens titeltrack heeft een warme, tedere sound waar ook de gospelinvloeden wat opvallen. Dat deed Harding nog niet eerder zo nadrukkelijk, die gospelinvloeden. Op Hopeful zingt Harding op een bijna rappende manier en horen een volle organische sound en eveneens een gospelkoor erbij. Een hele fijne track. Can't Hide It heeft een stoerder karakter verpakt in een meer traditionele track. Lekker ritme en het heeft ook iets aanstekelijks. With You is dan juist weer veel rustiger en ook veel meer ingetogen gezongen door Curtis. Explore volgt een bekend Curtis Harding-recept. Hier is de beste man goed in: herkenbaar refrein, gitaar en een fijne stem. Op Where's the Love laat hij dan weer een stukje spoken word horen, waar The One meer dromerig is terwijl het even vol van sound blijft. Een echt mispeer herbergt dit album echter ook en wel in de vorm van So Low. Het autotune gebruik is zo onzinnig en het past Curtis Harding in mijn oren ook helemaal niet. Gelukkig pakt het serene en licht jazzy Forever More het goede niveau wel weer op. Een nummer die ook iets subtiels heeft. It's A Wonder zet dat moeiteloos door. Een nummer waarbij opvalt hoe terughoudend Harding zingt. En ook de afsluiter past er weer perfect bij. Curtis Harding blijft leveren.

Helaas vind ik dit If Words Were Flowers de minste van de drie Curtis Harding platen. Er staan nu een paar hooguit aardige nummers tussen, zoals bijvoorbeeld de titelsong en So Low (met autotune). Dit terwijl op die eerste twee platen vooral goede songs stonden. Gelukkig zijn die hier ook terug te vinden: nummers als Hopeful, Can't Hide It, Explore, Where's the Love & The One. Het blijft alles bij elkaar een hele aardige soul/funk plaat en leuk dat Curtis Harding in dit retro genre actief is.