Rod Stewart - The Tears of Hercules (2021)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Warner
-
One More Time (3:58)
-
Gabriella (3:33)
-
All My Days (3:37)
-
Some Kind of Wonderful (3:02)
-
Born to Boogie (A Tribute to Marc Bolan) (3:43)
-
Kookooaramabama (3:43)
-
I Can't Imagine (3:35)
-
The Tears of Hercules (4:10)
-
Hold On (4:19)
-
Precious Memories (3:59)
-
These Are My People (2:57)
-
Touchline (3:55)
0
geplaatst: 29 november 2021, 17:01 uur
Hmzzz .....tja. Rod het hele weekend een kans gegeven , maar nee , ik merk toch nu wel dat ik er wat klaar mee begin te raken. Zonder afbreuk te willen doen aan het enthousiasme van Artonna , maar dit is toch geen opzienbarend werkje? Stewart begeeft zich de laatste jaren op een degelijk maar veilig pad . Nu mag je misschien ook niet veel anders verwachten van deze oude rot, maar er mag best nog wel iets avontuurlijks doorklinken.
Het stoort niet , het is niet barslecht , maar het is middelmatig en veel beter gedaan door anderen .Dit is niet om Stewart te bashen , want ik vind hem een erg sympathiek heerschap en in het verleden heeft hij zeker prachtplaten gemaakt.
Laat Rod lekker genieten van zijn welverdiende pensioen, gelukkige gezin en Celtic .
Voor deze schijf kom ik helaas niet verder dan 2 sterren en dan ben ik nog mild.
Het stoort niet , het is niet barslecht , maar het is middelmatig en veel beter gedaan door anderen .Dit is niet om Stewart te bashen , want ik vind hem een erg sympathiek heerschap en in het verleden heeft hij zeker prachtplaten gemaakt.
Laat Rod lekker genieten van zijn welverdiende pensioen, gelukkige gezin en Celtic .
Voor deze schijf kom ik helaas niet verder dan 2 sterren en dan ben ik nog mild.
0
geplaatst: 29 november 2021, 17:19 uur
Ik heb zelf nog niet geluisterd.
Maar als ik stemmen tel, lees ik toch met enig angst en beven, dat de waardering onderuit gaat ten opzicht van de drie voorgaande (sterke) albums.
Is er een negatieve kentering te ontwaren?
Maar als ik stemmen tel, lees ik toch met enig angst en beven, dat de waardering onderuit gaat ten opzicht van de drie voorgaande (sterke) albums.
Is er een negatieve kentering te ontwaren?
0
geplaatst: 29 november 2021, 17:31 uur
Wie weet doet het jou wel wat , musician . Das natuurlijk persoonlijk. Ik denk echter wel dat 11 stemmen , wel aangeeft waar Ome Rod zich bevind in het muzikale landschap hier op MuMe .
0
geplaatst: 29 november 2021, 17:32 uur
Als je vernieuwing en avontuurlijk als hoofddoel stelt kom je vermoedelijk bedrogen uit. Qua humor, de draak steken met jezelf, critici en vooral passie, puurheid, stem en emotie ( met name van titelnummer tot en met slot ) valt er heel veel te genieten. Maar ja dat heb ik ook met Frankie Miller bijvoorbeeld en Ina Forsman, maar ook daar zijn niet zoveel medestanders. Kan daar verder niet mee zitten, die tijd is voorbij en heb het idee ( zijn interviews lezend ) dat hij daar hij ook zo instaat. Volgend jaar als 77 jarige weer volop op tournee (mits het veilig is uiteraard), van Nieuw-Zeeland, Australie, Canada, Amerika, Ierland, Engeland tot aan 'homeland ' Schotland, misschien zegt dat iets over zijn (muziek)instelling.
0
geplaatst: 30 november 2021, 21:16 uur
Na een paar nummers heb ik nogal moeite om mijn aandacht erbij te houden. All My Days, Some Kind Of Wonderful en Precious Memories vind ik echt ondermaats. Ook die achtergrondzangeressen beginnen me op een gegeven moment behoorlijk te irriteren. Voor de rest staan er geen klassiekers op wat mij betreft. Het kabbelt allemaal maar wat voort. Zonder tot een echt hoogtepunt te komen. Eerder middelmaat troef dan iets anders.
Ik moet wel zeggen dat Stewart nog altijd vrij goed bij stem is.
Ik moet wel zeggen dat Stewart nog altijd vrij goed bij stem is.
1
geplaatst: 1 december 2021, 15:30 uur
Dit album de laatste weken goed beluisterd, mede vanwege redelijk positieve ervaringen met zijn laatste drie albums, en het aanstekelijke enthousiasme van artonna campaign.
Ook ik ervaar een dubbele gevoel: de eerste helft bevat nogal oppervlakkige popliedjes. Niet slecht, dat ook weer niet, maar ze blijven zeker niet 'hangen'. Dat verandert fors op de tweede helft, te beginnen met het fraaie titelnummer. Hold On en Precious Memories zijn ook best goed, maar met de laatste twee nummers eindigt hij op een mooie manier. Hij bezingt hierin twee van zijn grootste liefdes, namelijk zijn Schotse landgenoten en het voetbal. Dat doet hij op een oprechte manier, zonder zich aan fondanterige sentimentaliteit te bezondigen.
En verder is het inderdaad opvallend hoe weinig aandacht Rod op dit forum krijgt. Zeker in vergelijking met andere bands en artiesten die uit hetzelfde tijdvak komen en eveneens een kwalitatief wisselend oeuvre hebben gekend. Hij verdient zeker meer respect.
Ik heb een vermoeden dat dit komt door zijn uitstapje naar de Great American Songbook gedurende de jaren 2002-2010. Dat viel op dit forum totaal verkeerd bij de liefhebbers van serieuze rockmuziek. Hij werd voor geldwolf uitgemaakt, en het ongekende lage aantal sterren voor die albums is absurd laag en getuigt meer een behoeft om iets af te zeiken dan naar luisteren. De albums scoren zelfs nog lager dan het algemeen erkende herriemisbaksel van Lou Reed: Metal Machine Music uit 1975 scoort zelfs nog 2,13.
Als je niet van dit soort muziek houdt, luister er dan niet naar. Ik daarentegen mag af en toe graag wat van die albums draaien. Het getuigt toch best wel van oprechte liefde voor een muzieksoort met een grote historie. Muziek uit een tijd met een grote vakmanschap wat betreft het schrijven van songs. Muziek waar tientallen jaren miljoenen mensen veel plezier aan hebben beleefd. En dat Rod dat op deze wijze uit verdient best respect.
Ook ik ervaar een dubbele gevoel: de eerste helft bevat nogal oppervlakkige popliedjes. Niet slecht, dat ook weer niet, maar ze blijven zeker niet 'hangen'. Dat verandert fors op de tweede helft, te beginnen met het fraaie titelnummer. Hold On en Precious Memories zijn ook best goed, maar met de laatste twee nummers eindigt hij op een mooie manier. Hij bezingt hierin twee van zijn grootste liefdes, namelijk zijn Schotse landgenoten en het voetbal. Dat doet hij op een oprechte manier, zonder zich aan fondanterige sentimentaliteit te bezondigen.
En verder is het inderdaad opvallend hoe weinig aandacht Rod op dit forum krijgt. Zeker in vergelijking met andere bands en artiesten die uit hetzelfde tijdvak komen en eveneens een kwalitatief wisselend oeuvre hebben gekend. Hij verdient zeker meer respect.
Ik heb een vermoeden dat dit komt door zijn uitstapje naar de Great American Songbook gedurende de jaren 2002-2010. Dat viel op dit forum totaal verkeerd bij de liefhebbers van serieuze rockmuziek. Hij werd voor geldwolf uitgemaakt, en het ongekende lage aantal sterren voor die albums is absurd laag en getuigt meer een behoeft om iets af te zeiken dan naar luisteren. De albums scoren zelfs nog lager dan het algemeen erkende herriemisbaksel van Lou Reed: Metal Machine Music uit 1975 scoort zelfs nog 2,13.
Als je niet van dit soort muziek houdt, luister er dan niet naar. Ik daarentegen mag af en toe graag wat van die albums draaien. Het getuigt toch best wel van oprechte liefde voor een muzieksoort met een grote historie. Muziek uit een tijd met een grote vakmanschap wat betreft het schrijven van songs. Muziek waar tientallen jaren miljoenen mensen veel plezier aan hebben beleefd. En dat Rod dat op deze wijze uit verdient best respect.
1
geplaatst: 2 december 2021, 14:43 uur
Musician, het gemiddelde voor de platen van Rod Stewart zal sowieso dalen vermoed ik, omdat ex-leden ( Permafrost, Peter de Moomer als voorbeelden) vaak in het verleden met hoge waarderingen kwamen en nu op 1 of andere manier op deze site zijn afgehaakt. De analyse ( vind het eerbetoon aan Marc Bolan ook prachtig en oprecht) van Tonio kan ik voor een heel groot gedeelte volgen, beamen en staat zoals wel vaker in de muziek lijnrecht tegenover anderen, zoals Iggy. De man die met een bericht in oktober 2018 Rod al min of meer ( eigen woorden ) in de ban had gedaan als het om nieuw werk ging. Iedereen mag heerlijk zijn eigen gang gaan in deze wereld, doe dat vooral, maar naar een artiest luisteren die je bij voorbaat hebt afgeschreven vind ik wel apart, zou daar zelf niet aan beginnen. Niets is er dan ook goed aan deze plaat volgens Iggy, och ja hij is nog vrij goed bij stem kan er in het laatste zinnetje vanaf. De stem lijkt me sowieso een belangrijk muzikaal wapen bij deze zanger, maar dat terzijde. En al zeker geen klassiekers, spijtig voor hem het titel en slotnummer schaar ik daar wel onder en dat verklaart voor een gedeelte waarom ik deze plaat wel zal blijven koesteren. Mensen met veel sociale contacten, een gezin, liefde voor muziek en/of voetbal kunnen zich mogelijk wel inleven, zich laten inpalmen door die liedjes. Voor de duidelijkheid rancune is niet mijn ding, van muziek genieten des te meer. In Engeland, Schotland en Ierland trekken ze zich ook weinig aan van de zogeheten critici, het album is daar bijzonder geliefd en speciaal Touchline. Gezien de landsaard, ben, was regelmatig in 1 van die landen, is dat geen verrassing.
0
geplaatst: 2 december 2021, 20:14 uur
Ja, ik weet het nog niet.
RyM:
Time, 3.05
Another country 2.88
Blood red shoes 2.78
Tears of Hercules 2.24
Mume
3,76
3,57
3,47
3,12
Dat is helaas meer dan het afvallen van enkele vast hoge stemmers. Wat op zich raar zou zijn, dat iemand een vaste hoge stem zou leveren i.p.v. een zorgvuldige afweging.
Time was natuurlijk een enorme verrassing en mag ook als buitengewoon goed worden bestempeld. Onverwacht ook eigenlijk en dat deed ook veel liefhebbers goed.
Maar die ingrediënten zijn maar beperkt beschikbaar en niet automatisch voor elk zelfde album van het zelfde laken een pak even hoog gewaardeerd. Misschien had een iets betere afweging van het beschikbare werk, en daarom misschien iets langer gewacht op een beter eindresultaat, een aanbeveling kunnen zijn.
Nu heerst er een beetje de sfeer dat de soep steeds wateriger wordt, terwijl Stewart juist daaraan ontsnapt leek.
Ik heb waardering voor het werk van Stewart in het algemeen (heeft ook regelrechte missers gemaakt) maar toch altijd sympathiek in optreden, voorkomen en luisterbare rock. Die hij nu dan weer grotendeels zelf schrijft.
Ik moet inzake de beoordelingen op RYM ook toegeven, dat Stewart sinds Blondes have more fun al niet meer boven de 3*** scoort. Ik blijf er bij dat dit album leuk en alleszins luisterbaar is maar ook zeker niet beter dan voorgaand werk. One more time kan ik dan nog begrijpen. Van volgende tracks als Gabriella en All my days als muziekstijl zou Stewart weg moeten blijven. Dat is vrijblijvende hapsnap pop, zonder nog enige Faces rock-roots, over de oude blues nog maar gezwegen.
Some kind of wonderful is natuurlijk een cover van Grand Funk (1974) waar ik dan meer waardering voor kan opbrengen, net als de stamper Born to boogie. Maar dat is dan ook meer zijn stijl en meer zijn tijd.
Misschien maar weer eens een mooi album met zorgvuldig geselecteerde covers. Oud en nieuw.
RyM:
Time, 3.05
Another country 2.88
Blood red shoes 2.78
Tears of Hercules 2.24
Mume
3,76
3,57
3,47
3,12
Dat is helaas meer dan het afvallen van enkele vast hoge stemmers. Wat op zich raar zou zijn, dat iemand een vaste hoge stem zou leveren i.p.v. een zorgvuldige afweging.
Time was natuurlijk een enorme verrassing en mag ook als buitengewoon goed worden bestempeld. Onverwacht ook eigenlijk en dat deed ook veel liefhebbers goed.
Maar die ingrediënten zijn maar beperkt beschikbaar en niet automatisch voor elk zelfde album van het zelfde laken een pak even hoog gewaardeerd. Misschien had een iets betere afweging van het beschikbare werk, en daarom misschien iets langer gewacht op een beter eindresultaat, een aanbeveling kunnen zijn.
Nu heerst er een beetje de sfeer dat de soep steeds wateriger wordt, terwijl Stewart juist daaraan ontsnapt leek.
Ik heb waardering voor het werk van Stewart in het algemeen (heeft ook regelrechte missers gemaakt) maar toch altijd sympathiek in optreden, voorkomen en luisterbare rock. Die hij nu dan weer grotendeels zelf schrijft.
Ik moet inzake de beoordelingen op RYM ook toegeven, dat Stewart sinds Blondes have more fun al niet meer boven de 3*** scoort. Ik blijf er bij dat dit album leuk en alleszins luisterbaar is maar ook zeker niet beter dan voorgaand werk. One more time kan ik dan nog begrijpen. Van volgende tracks als Gabriella en All my days als muziekstijl zou Stewart weg moeten blijven. Dat is vrijblijvende hapsnap pop, zonder nog enige Faces rock-roots, over de oude blues nog maar gezwegen.
Some kind of wonderful is natuurlijk een cover van Grand Funk (1974) waar ik dan meer waardering voor kan opbrengen, net als de stamper Born to boogie. Maar dat is dan ook meer zijn stijl en meer zijn tijd.
Misschien maar weer eens een mooi album met zorgvuldig geselecteerde covers. Oud en nieuw.
0
geplaatst: 2 december 2021, 20:26 uur
artonna campaign schreef:
Musician, het gemiddelde voor de platen van Rod Stewart zal sowieso dalen vermoed ik, omdat ex-leden ( Permafrost, Peter de Moomer als voorbeelden) vaak in het verleden met hoge waarderingen kwamen en nu op 1 of andere manier op deze site zijn afgehaakt. De analyse ( vind het eerbetoon aan Marc Bolan ook prachtig en oprecht) van Tonio kan ik voor een heel groot gedeelte volgen, beamen en staat zoals wel vaker in de muziek lijnrecht tegenover anderen, zoals Iggy. De man die met een bericht in oktober 2018 Rod al min of meer ( eigen woorden ) in de ban had gedaan als het om nieuw werk ging. Iedereen mag heerlijk zijn eigen gang gaan in deze wereld, doe dat vooral, maar naar een artiest luisteren die je bij voorbaat hebt afgeschreven vind ik wel apart, zou daar zelf niet aan beginnen. Niets is er dan ook goed aan deze plaat volgens Iggy, och ja hij is nog vrij goed bij stem kan er in het laatste zinnetje vanaf. De stem lijkt me sowieso een belangrijk muzikaal wapen bij deze zanger, maar dat terzijde. En al zeker geen klassiekers, spijtig voor hem het titel en slotnummer schaar ik daar wel onder en dat verklaart voor een gedeelte waarom ik deze plaat wel zal blijven koesteren. Mensen met veel sociale contacten, een gezin, liefde voor muziek en/of voetbal kunnen zich mogelijk wel inleven, zich laten inpalmen door die liedjes. Voor de duidelijkheid rancune is niet mijn ding, van muziek genieten des te meer. In Engeland, Schotland en Ierland trekken ze zich ook weinig aan van de zogeheten critici, het album is daar bijzonder geliefd en speciaal Touchline. Gezien de landsaard, ben, was regelmatig in 1 van die landen, is dat geen verrassing.
Musician, het gemiddelde voor de platen van Rod Stewart zal sowieso dalen vermoed ik, omdat ex-leden ( Permafrost, Peter de Moomer als voorbeelden) vaak in het verleden met hoge waarderingen kwamen en nu op 1 of andere manier op deze site zijn afgehaakt. De analyse ( vind het eerbetoon aan Marc Bolan ook prachtig en oprecht) van Tonio kan ik voor een heel groot gedeelte volgen, beamen en staat zoals wel vaker in de muziek lijnrecht tegenover anderen, zoals Iggy. De man die met een bericht in oktober 2018 Rod al min of meer ( eigen woorden ) in de ban had gedaan als het om nieuw werk ging. Iedereen mag heerlijk zijn eigen gang gaan in deze wereld, doe dat vooral, maar naar een artiest luisteren die je bij voorbaat hebt afgeschreven vind ik wel apart, zou daar zelf niet aan beginnen. Niets is er dan ook goed aan deze plaat volgens Iggy, och ja hij is nog vrij goed bij stem kan er in het laatste zinnetje vanaf. De stem lijkt me sowieso een belangrijk muzikaal wapen bij deze zanger, maar dat terzijde. En al zeker geen klassiekers, spijtig voor hem het titel en slotnummer schaar ik daar wel onder en dat verklaart voor een gedeelte waarom ik deze plaat wel zal blijven koesteren. Mensen met veel sociale contacten, een gezin, liefde voor muziek en/of voetbal kunnen zich mogelijk wel inleven, zich laten inpalmen door die liedjes. Voor de duidelijkheid rancune is niet mijn ding, van muziek genieten des te meer. In Engeland, Schotland en Ierland trekken ze zich ook weinig aan van de zogeheten critici, het album is daar bijzonder geliefd en speciaal Touchline. Gezien de landsaard, ben, was regelmatig in 1 van die landen, is dat geen verrassing.
Ik zal binnenkort dit album luisteren en van een oprechte stem voorzien.
Rod is ook bij mij voor een belangrijk deel de soundtrack van mijn leven geweest. `Ik ben weliswaar laat in gestapt (mijn eerste album dat ik kocht was Vagabond heart) Later met terugwerkende kracht ook wel wat ouder werk aanschaft (o.a. Atlantic crossing, A night on the town, out of order, blondes have more fun)
Op de greatest hits was ik ook bijzonder geraakt door zijn uitvoering van downtown train, prachtig.op dat album bleek ook hoe goed het werk uit zijn begin periode is...)
Persoonlijk denk ik dat een aantal mensen interesse verloor toen hij de diverse American Songbooks uit bracht. Daar heb ik er geen van - en ken ze ook niet goed, moet ik erkennen- Time heb ik wel weer gekocht.
Rod heeft op ieder album wel enkele uitschieters en daarom altijd mijn aandacht getrokken.
Ik ga dit album ook een goed luisteren, want draag hem zeker een warm hart toe.
0
geplaatst: 2 december 2021, 20:47 uur
Sentiment, tijdsbeeld, geest wil ook wat. Toch sta, ben ik eigenlijk vanaf Time elke keer weer verbaasd hoe Rod oppervlakkige liedjes, deuntjes afwisselt met prachtige, soms magische songs en hoe Engeland, Ierland en Schotland hem blijft koesteren. Is het de stem, zijn bijna onafgebroken concert reeksen, is het de jongen uit een arbeidersmilieu die het helemaal heeft gemaakt, is het zijn onmiskenbaar intense liefde voor de muziek, is het de ijdeltuit ? Voor mij is het aantal sterren zeker niet het hele verhaal en voor mij mag je al mijn berichten de prullenbak ingooien, de korte, heel eerlijke en duidelijke recensie van Tonio is 100 procent raak. Als ik producer was geweest had ik All my Days en Kookooramabama ( wel leuke titel ) geskipt en vervangen door It was a very Good Year ( bonustrack op zijn vorige album Blood Red Roses ). Dan had je helemaal een uitgebalanceerd album gehad, die kan wedijveren met Time. Voor Roxy6 zou ik Every Picture tells a Story en Foot Loose and Fancy Free heel hartelijk willen aanraden. Dat blijven toch zijn meest consistente en meest indrukwekkende albums.
0
geplaatst: 3 december 2021, 04:04 uur
artonna campaign schreef:
zoals Iggy. De man die met een bericht in oktober 2018 Rod al min of meer ( eigen woorden ) in de ban had gedaan als het om nieuw werk ging.
Blijkbaar heb ik me bedacht. Komt ook omdat ik sinds enige tijd aan het streamen geslagen ben. En dus heb ik weet ik hoeveel muziek gemakkelijk tot mijn beschikking. Maar is je bedenken iets verkeerds ofzo ? Bega ik nu een vergrijp omdat ik me bedacht heb. ? Of had ik eerst aan de grote Ayatollah Campain nederig moeten vragen of ik a.u.b alsnog een berichtje mag schrijven bij Stewart ? Ik dacht het niet !
En om je geheugen even op te frissen. Dit schreef jij ( artonna campaign dus)
op 7 November 2015 : Ga deze site aan het eind van dit jaar verlaten ( weet nog niet voorgoed) en dank vooral Lura, die mij in contact heeft gebracht met hele, hele speciale albums.. maar erger me hier mateloos aan personen die binnen een maand bijna 50 ( in meerderheid nieuwe) albums (lijkt wel haast een wereldrecord) van een stem voorzien... in mijn bescheiden ogen kan je dat niet weloverwogen en objectief doen........... dan moet je wel haast zonder werk, vrouw en vrienden zijn.
Blijkbaar heb jij je ook bedacht. Zijn we dan toch partners in crime ? Want bij mijn weten heb je je nooit uitgeschreven. Is dat erg ? Wel nee. Lig ik daar over te zeuren ? Nope.
Iedereen mag heerlijk zijn eigen gang gaan in deze wereld, doe dat vooral, maar naar een artiest luisteren die je bij voorbaat hebt afgeschreven vind ik wel apart, zou daar zelf niet aan beginnen.
Ik vind het prima dat jij dat apart vindt. Dan ben ik apart. Wat is daar het probleem van ? Dat jij daar zelf niet aan gaat beginnen ? Tja, je hebt nou eenmaal mensen die andersdenkend zijn. Dat mag toch geen probleem zijn. Toch ? Stel je voor dat er ruim 17 miljoen gelijkdenkende Iggy Boykes en dames in dit land rond zouden lopen, BRRRRRR.
Niets is er dan ook goed aan deze plaat volgens Iggy.
Klopt aardig ja. Bij mijn weten mag ik dat vinden. Een kwestie van smaak. Daar is nix mis mee. Of moet iedereen het maar eens met je zijn ? Hier is ruimte voor zowel positieve meningen en negatieve meningen. Ik lig ook niet te klagen over hoe jij deze plaat ervaart. Ik vind het prima dat jij uit je dak gaat.
En al zeker geen klassiekers, spijtig voor hem het titel en slotnummer schaar ik daar wel onder en dat verklaart voor een gedeelte waarom ik deze plaat wel zal blijven koesteren.
Harstikke fijn voor je dat jij 2 nummers wel onder zijn klassiekers schaart. En je deze plaat blijft koesteren Heb ik geen enkel nul problemen mee. In tegendeel zelfs. Ik ben harstikke blij voor je. Waar wringt de schoen nu eigenlijk. Dat ik dat niet vind ? Daar heb jij toch geen last van ? Het zijn slechts meningen, beste kerel.
Mensen met veel sociale contacten, een gezin, liefde voor muziek en/of voetbal kunnen zich mogelijk wel inleven, zich laten inpalmen door die liedjes.
Ik weet echt niet zo goed wat ik met deze stelling moet. Dus mensen met weinig sociale contacten en mensen ( bijv Jonge) mensen die geen gezin of gescheiden mensen die geen gezin meer hebben en/of niet van voetbal houden kunnen zich mogelijk niet inleven en of laten inpalmen door zijn liedjes ? Dus zo bedoel je het ongeveer ? Als dat zo zou zijn dan weet ik in ieder geval de reden waarom er maar zo (relatief) weinig mensen zich melden bij Rod zijn (latere) platen, op deze site. Want dan ga je heel wat mensen uitsluiten. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van Rod, lijkt mij.
Volgens mij (maar dat is een gokje van mijn kant) houdt iedereen die zich op deze site begeeft van muziek. Alleen vindt niet iedereen deze Stewart plaat goed. Maar dat gaat niet inhouden dat je niet van muziek houdt. Of hoe bedoel je het nou ? Maar al met al blijf ik dat een heel vreemde redenatie vinden.
Voor de duidelijkheid rancune is niet mijn ding, van muziek genieten des te meer.
zoals Iggy. De man die met een bericht in oktober 2018 Rod al min of meer ( eigen woorden ) in de ban had gedaan als het om nieuw werk ging.
Blijkbaar heb ik me bedacht. Komt ook omdat ik sinds enige tijd aan het streamen geslagen ben. En dus heb ik weet ik hoeveel muziek gemakkelijk tot mijn beschikking. Maar is je bedenken iets verkeerds ofzo ? Bega ik nu een vergrijp omdat ik me bedacht heb. ? Of had ik eerst aan de grote Ayatollah Campain nederig moeten vragen of ik a.u.b alsnog een berichtje mag schrijven bij Stewart ? Ik dacht het niet !
En om je geheugen even op te frissen. Dit schreef jij ( artonna campaign dus)
op 7 November 2015 : Ga deze site aan het eind van dit jaar verlaten ( weet nog niet voorgoed) en dank vooral Lura, die mij in contact heeft gebracht met hele, hele speciale albums.. maar erger me hier mateloos aan personen die binnen een maand bijna 50 ( in meerderheid nieuwe) albums (lijkt wel haast een wereldrecord) van een stem voorzien... in mijn bescheiden ogen kan je dat niet weloverwogen en objectief doen........... dan moet je wel haast zonder werk, vrouw en vrienden zijn.
Blijkbaar heb jij je ook bedacht. Zijn we dan toch partners in crime ? Want bij mijn weten heb je je nooit uitgeschreven. Is dat erg ? Wel nee. Lig ik daar over te zeuren ? Nope.
Iedereen mag heerlijk zijn eigen gang gaan in deze wereld, doe dat vooral, maar naar een artiest luisteren die je bij voorbaat hebt afgeschreven vind ik wel apart, zou daar zelf niet aan beginnen.
Ik vind het prima dat jij dat apart vindt. Dan ben ik apart. Wat is daar het probleem van ? Dat jij daar zelf niet aan gaat beginnen ? Tja, je hebt nou eenmaal mensen die andersdenkend zijn. Dat mag toch geen probleem zijn. Toch ? Stel je voor dat er ruim 17 miljoen gelijkdenkende Iggy Boykes en dames in dit land rond zouden lopen, BRRRRRR.
Niets is er dan ook goed aan deze plaat volgens Iggy.
Klopt aardig ja. Bij mijn weten mag ik dat vinden. Een kwestie van smaak. Daar is nix mis mee. Of moet iedereen het maar eens met je zijn ? Hier is ruimte voor zowel positieve meningen en negatieve meningen. Ik lig ook niet te klagen over hoe jij deze plaat ervaart. Ik vind het prima dat jij uit je dak gaat.
En al zeker geen klassiekers, spijtig voor hem het titel en slotnummer schaar ik daar wel onder en dat verklaart voor een gedeelte waarom ik deze plaat wel zal blijven koesteren.
Harstikke fijn voor je dat jij 2 nummers wel onder zijn klassiekers schaart. En je deze plaat blijft koesteren Heb ik geen enkel nul problemen mee. In tegendeel zelfs. Ik ben harstikke blij voor je. Waar wringt de schoen nu eigenlijk. Dat ik dat niet vind ? Daar heb jij toch geen last van ? Het zijn slechts meningen, beste kerel.
Mensen met veel sociale contacten, een gezin, liefde voor muziek en/of voetbal kunnen zich mogelijk wel inleven, zich laten inpalmen door die liedjes.
Ik weet echt niet zo goed wat ik met deze stelling moet. Dus mensen met weinig sociale contacten en mensen ( bijv Jonge) mensen die geen gezin of gescheiden mensen die geen gezin meer hebben en/of niet van voetbal houden kunnen zich mogelijk niet inleven en of laten inpalmen door zijn liedjes ? Dus zo bedoel je het ongeveer ? Als dat zo zou zijn dan weet ik in ieder geval de reden waarom er maar zo (relatief) weinig mensen zich melden bij Rod zijn (latere) platen, op deze site. Want dan ga je heel wat mensen uitsluiten. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van Rod, lijkt mij.
Volgens mij (maar dat is een gokje van mijn kant) houdt iedereen die zich op deze site begeeft van muziek. Alleen vindt niet iedereen deze Stewart plaat goed. Maar dat gaat niet inhouden dat je niet van muziek houdt. Of hoe bedoel je het nou ? Maar al met al blijf ik dat een heel vreemde redenatie vinden.
Voor de duidelijkheid rancune is niet mijn ding, van muziek genieten des te meer.
Ik mag aannemen dat "rancune" op mij slaat. Geen enkel idee waar je dat dan weer vandaan haalt. Slaat TOTAAL nergens op. Waarom zou ik nou rancuneus motten zijn naar Stewart ? Waar concludeer je dat uit ? Ik kan je nu al vertellen dat dat grote nonsense is.
0
geplaatst: 3 december 2021, 04:57 uur
Excuses dat ik de quotes niet opgesplitst kreeg. Waardoor het allemaal wat moeilijker leesbaar is.
2
geplaatst: 3 december 2021, 07:44 uur
Ik wil er ook nog wel even iets over kwijt. Heb bewust gewacht tot Iggy had gereageerd , daar ik hem niet het gras voor de voeten wilde weg maaien. Soort van inleving , zeg maar 
Ik heb door trieste omstandigheden nooit een gezin kunnen stichten en dat is tot vandaag de dag het grootste gemis wat ik ervaar.
Ietwat meer consideratie en inleving in de situatie voordat je begint te kwaken ,aub . Van een "schrijver" verwacht ik nuance en research en geen kwetsende opmerkingen. Het is maar een tip voor je volgende bestseller.
Verder voldoe ik aan al de door jou gestelde criteria.
Geen rancune is onzin . Iedereen met een afwijkende mening aangaande dit album krijgt een douw of sneer of een onduidelijk betoog dat ze in het Verenigd Koninkrijk wel met het album weglopen.
Kritiek op je helden kan lastig zijn , maar wees in ieder geval fair en met respect naar de ander toe.
Het is niet zo dat de wereld stopt te draaien als Stewart eens een mindere plaat maakt .
Ik heb door trieste omstandigheden nooit een gezin kunnen stichten en dat is tot vandaag de dag het grootste gemis wat ik ervaar.
Ietwat meer consideratie en inleving in de situatie voordat je begint te kwaken ,aub . Van een "schrijver" verwacht ik nuance en research en geen kwetsende opmerkingen. Het is maar een tip voor je volgende bestseller.
Verder voldoe ik aan al de door jou gestelde criteria.
Geen rancune is onzin . Iedereen met een afwijkende mening aangaande dit album krijgt een douw of sneer of een onduidelijk betoog dat ze in het Verenigd Koninkrijk wel met het album weglopen.
Kritiek op je helden kan lastig zijn , maar wees in ieder geval fair en met respect naar de ander toe.
Het is niet zo dat de wereld stopt te draaien als Stewart eens een mindere plaat maakt .
0
geplaatst: 3 december 2021, 12:05 uur
Ik zal de opmerkingen van Iggy en Twinpeaks (pb) in mijn innerlijk opslaan en kwetsende opmerkingen heb ik nooit willen schrijven. Dat ze in die landen ( Engeland, Ierland, Schotland, Zweden) wel weg lopen met deze plaat is geen eigen fabel, dat kan je domweg checken met cijfers en aandacht onder, door het volk. Mijn enige held is trouwens mijn moeder, die in erbarmelijke omstandigheden een groot gezin zo gelukkig en meer dan dat heeft opgevoed. En ja mis soms hier wel enige respect voor de artiest, muzikant Rod Stewart, het is slechts een mening, Rod heeft inderdaad misbaksels uitgebracht en naar mijn bescheiden inzicht ook magisch mooie dingen. Touchline, The Tears of Hercules, These are my people en Hold On zijn songs die ik hoogstwaarschijnlijk nog heel lang voorbij laat komen. Waarvan akte, niet belangrijk of wereldschokkend verder. Fijn weekend iedereen en doe vooral je (eigen) ding !
0
geplaatst: 3 december 2021, 15:23 uur
De woorden van Iggy komen op mij best 'agressief' over, blijkbaar heb ik dat over mezelf (met 0 procent kwade bedoelingen) afgeroepen. Voor iedereen hier die denkt die man richt al zijn pijlen op Rod, nou nee zeker niet, lees alleen mijn bijdragen vandaag bij Brian Dunne ( onbekend talent ), Mick Flannery en Kelley Mickwee. Van zowel 1 als 3 hebben verreweg de meesten vermoed ik nog nooit gehoord, mijn pleidooi ga dat vooral wel doen.
1
geplaatst: 5 december 2021, 10:21 uur
Het is al even geleden dat ik een gebruiker een artiest als een religie zag verdedigen. Alle afvalligen die nog de moeite nemen de bejaarde rocker een kans te geven kunnen het heen en weer krijgen in ieder geval. Bedankt voor de fun read in ieder geval.
Over het album dan. Als de gitaren niet meedoen dan is het huilen met de pet op. All My Days zou een mooie zomerhit zijn voor Jantje Smit bijvoorbeeld. Die toetsen (in plaats van een echte blazerssectie) en achtergrondzangeressen staan hier in Nederland standaard opgesteld in de studio. Ik stel voor "ga je mee?!" als titel. En Jantje smit is erg populair hier in deze streken dus dan moet het wel goed zijn lees ik tussen de regels door.
Als de gitaren van Emmerson Swinford wel mee doen dan is het best genietbaar. De tribute aan Mark Bolan onder andere is leuk gevonden. Ik luister het album verder niet af want ik heb het aantal stemmen voor dit jaar al bereikt.
Over het album dan. Als de gitaren niet meedoen dan is het huilen met de pet op. All My Days zou een mooie zomerhit zijn voor Jantje Smit bijvoorbeeld. Die toetsen (in plaats van een echte blazerssectie) en achtergrondzangeressen staan hier in Nederland standaard opgesteld in de studio. Ik stel voor "ga je mee?!" als titel. En Jantje smit is erg populair hier in deze streken dus dan moet het wel goed zijn lees ik tussen de regels door.
Als de gitaren van Emmerson Swinford wel mee doen dan is het best genietbaar. De tribute aan Mark Bolan onder andere is leuk gevonden. Ik luister het album verder niet af want ik heb het aantal stemmen voor dit jaar al bereikt.
0
geplaatst: 5 december 2021, 12:07 uur
Op zich vind ik het goed en fijn wanneer popmusici ook in de nadagen van hun carrière nog de moeite nemen om hun followers te voorzien van nieuw materiaal en zo ook hun oeuvre verder uitbreiden.
Rod Stewart vormt hierop geen uitzondering en gezien het feit dat popmuziek al richting de 75 jaar gaat wordt die lijst van oudgedienden steeds langer en indrukwekkender, de oudsten hebben al een 8 als eerste leeftijdsgetal
De grote hamvraag is dan, wat kun je verwachten? Kan en mag je hun laatste werk vergelijken met de grote mijlpalen uit hetzelfde oeuvre? dar ligt natuurlijk ook aan het genre waarin de desbetreffende persoon heeft geëxcelleerd. Bij Leonard Cohen (die ons helaas te vroeg is ontvallen) behoorde zijn laatste 3-4 albums tot het allerbeste wat de man ooit heeft gemaakt, maar daar leende zijn genre zich ook uitstekend voor.
Ook Bob Dylan, Neil Young en Bryan Ferry maken nog indrukwekkende platen op hoge(re) leeftijd. Bowie leverde zijn piece de resistance af op het moment dat hij het tijdige voor het eeuwige verwisselde.
ABBA -ik weet dat de meningen hier daarover verdeeld zijn- leverde naar mijn inziens een top album af na 40 jaar wat volledig hun signature draagt zonder concessies te doen aan hedendaagse productietechnieken.
Ook andere 70 jaren acts als ELO (Jeff Lynne), Queen (zonder boegbeeld Freddie) , Blondie en The Eagles laten nog regelmatig van zich horen...Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.... blijkt dus in veel gevallen.... Naast Rod doet ook zijn oude kompaan Elton John nog driftig mee.
Terug naar Rod Stewart, persoonlijk denk ik dat hij op enig moment 'te lang' is blijven hangen in de succesvolle -maar creatief gezien minder indrukwekkende- serie American Songbooks, daar zijn er wel vier of vijf van verschenen. In die tijd heb ik mij ook niet in hem verdiept omdat veel op die albums door de originele artiesten voor mij van meerwaarde is. Echter daarna kwam Time, een verrassende terugkeer naar zijn eigen stijl. Dit nieuwe album borduurt voort op de muziek die hij in de jaren '90 maakte.
De eerste helft wordt gevuld met soms luchtige soms meer gedegen popsongs, de ode aan Marc Bolan toont nog even de rocker in Rod. Maar de tweede helft van het album is meer uitgebalanceerd en laat Stewart horen, zoals ik hem het liefst hoor, in uitgebalanceerde, fraai gearrangeerde en soms subtiele songs, ballades en soft rock. De slot track Touchline is inderdaad de mooiste track.
Rods stem blijft herkenbaar uit duizenden en is nog niet echt aan slijtage onderhevig. (zoals bijvoorbeeld bij Dylan en Ferry).
Het is een fris en markant Rod Stewart album, waar hij zich zeker niet voor hoeft te schamen. Ik had zelf -als ik bij de uitgevende platenmaatschappij werkte - de de track volgorde anders gedaan, meer een mix van het eerste en laatste deel, dat was het geheel ten goede gekomen.
Maar zeker een heel dikke voldoende en voor de liefhebber een juweel !
Rod Stewart vormt hierop geen uitzondering en gezien het feit dat popmuziek al richting de 75 jaar gaat wordt die lijst van oudgedienden steeds langer en indrukwekkender, de oudsten hebben al een 8 als eerste leeftijdsgetal
De grote hamvraag is dan, wat kun je verwachten? Kan en mag je hun laatste werk vergelijken met de grote mijlpalen uit hetzelfde oeuvre? dar ligt natuurlijk ook aan het genre waarin de desbetreffende persoon heeft geëxcelleerd. Bij Leonard Cohen (die ons helaas te vroeg is ontvallen) behoorde zijn laatste 3-4 albums tot het allerbeste wat de man ooit heeft gemaakt, maar daar leende zijn genre zich ook uitstekend voor.
Ook Bob Dylan, Neil Young en Bryan Ferry maken nog indrukwekkende platen op hoge(re) leeftijd. Bowie leverde zijn piece de resistance af op het moment dat hij het tijdige voor het eeuwige verwisselde.
ABBA -ik weet dat de meningen hier daarover verdeeld zijn- leverde naar mijn inziens een top album af na 40 jaar wat volledig hun signature draagt zonder concessies te doen aan hedendaagse productietechnieken.
Ook andere 70 jaren acts als ELO (Jeff Lynne), Queen (zonder boegbeeld Freddie) , Blondie en The Eagles laten nog regelmatig van zich horen...Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.... blijkt dus in veel gevallen.... Naast Rod doet ook zijn oude kompaan Elton John nog driftig mee.
Terug naar Rod Stewart, persoonlijk denk ik dat hij op enig moment 'te lang' is blijven hangen in de succesvolle -maar creatief gezien minder indrukwekkende- serie American Songbooks, daar zijn er wel vier of vijf van verschenen. In die tijd heb ik mij ook niet in hem verdiept omdat veel op die albums door de originele artiesten voor mij van meerwaarde is. Echter daarna kwam Time, een verrassende terugkeer naar zijn eigen stijl. Dit nieuwe album borduurt voort op de muziek die hij in de jaren '90 maakte.
De eerste helft wordt gevuld met soms luchtige soms meer gedegen popsongs, de ode aan Marc Bolan toont nog even de rocker in Rod. Maar de tweede helft van het album is meer uitgebalanceerd en laat Stewart horen, zoals ik hem het liefst hoor, in uitgebalanceerde, fraai gearrangeerde en soms subtiele songs, ballades en soft rock. De slot track Touchline is inderdaad de mooiste track.
Rods stem blijft herkenbaar uit duizenden en is nog niet echt aan slijtage onderhevig. (zoals bijvoorbeeld bij Dylan en Ferry).
Het is een fris en markant Rod Stewart album, waar hij zich zeker niet voor hoeft te schamen. Ik had zelf -als ik bij de uitgevende platenmaatschappij werkte
- de de track volgorde anders gedaan, meer een mix van het eerste en laatste deel, dat was het geheel ten goede gekomen.Maar zeker een heel dikke voldoende en voor de liefhebber een juweel !
0
geplaatst: 5 december 2021, 22:37 uur
Na het bericht vanmiddag van Roxy6 mag je wat mij betreft al mijn bijdragen over dit album vergeten. Heb absoluut een eigen wil, mening, kan er ook heel erg van genieten als iemand in zijn betoog weergeeft wat ik al die tijd probeerde te zeggen. Honderd procent ( of heel kort erbij ) raak, in darttermen '180', kroonjuweel Touchline verworden tot Touchdown, om in Sinterklaas sfeer te blijven, dit is wat ik te zeggen had, we sluiten nu het boek. Daar blijft het dus bij, vanmiddag best gelukkig geworden van 'nieuw' talent Brian Dunne, die verdiend nu mijn aandacht ten volle.
1
geplaatst: 21 mei 2022, 11:05 uur
Vanmiddag neem ik na ruim 25 jaar trainer afscheid in die hoedanigheid ( supporter, liefhebber van dat spelletje zal ik altijd blijven) en wat een fijne verhalen en connecties heeft dit opgeleverd. Daar zelfs een roman ( De erfenis van Karlijn ) over geschreven en potverdorie die heeft nog lovende recensies op boekscout en bol.com ook. De essentie; het plezier, de spelers met iets extra's, het samen kopje onder gaan of proeven van de kampioensschaal. Kleine clubs waarvan het hele dorp trots uitloopt als ze tegen de stroom in tot grootse daden komen. Het brengt mij automatisch naar de slotsong, voetbal gerelateerd, van dit album ( enorm wisselend beoordeeld en daar kan ik zeker respect voor opbrengen, niet voor een stem die tot stand is gekomen zonder ook maar 1 keer de hele plaat te hebben beluisterd, een tendens die ik hier steeds meer ontwaar). Touchline is een song die ik dolgraag zelf had geschreven en gezongen, maar ja met een valse stem...hihi, zat er dat absoluut niet in. Het blijft voor mij een magisch, oprecht en emotioneel liedje, die ook mijn afscheid symboliseert.
0
geplaatst: 22 mei 2022, 21:28 uur
artonna campaign schreef:
( enorm wisselend beoordeeld en daar kan ik zeker respect voor opbrengen, niet voor een stem die tot stand is gekomen zonder ook maar 1 keer de hele plaat te hebben beluisterd
( enorm wisselend beoordeeld en daar kan ik zeker respect voor opbrengen, niet voor een stem die tot stand is gekomen zonder ook maar 1 keer de hele plaat te hebben beluisterd
Geheel mee eens. Maar wie heeft hier dan een stem gegeven zonder de plaat eerst in zijn geheel beluisterd te hebben ?
0
geplaatst: 19 juni 2022, 21:02 uur
Prachtige beelden, clip op Youtube bij Touchline. We krijgen hier een jonge Rod te zien als zanger en voetballer. Daarnaast komen hier zijn moeder en zeker ook zijn vader prominent in beeld, het nummer is ook een eerbetoon aan de geestdrift van 'dad' voor het voetbal.
0
geplaatst: 17 juli 2022, 13:09 uur
Rod Stewart in de twenties als singer/ songwriter, vooral dat laatste is opvallend. Zie ook mijn bericht bij The Best of 1989.
2
geplaatst: 4 december 2022, 01:42 uur
Christine McVie, daar begin ik volledig terecht dit bericht mee. Zit als ik dit schrijf met Schotse vrienden in Glasgow en het eerbetoon aan haar was om stil van te worden. Rod Stewart trad op in zijn, spirituele hoofdstad, en dat heeft iedereen geweten. Muziek is emotie zeggen velen en ja dat was vanavond absoluut het geval. Naast het heengaan van Christine McVie had Rod de bagage van Don en Bob Stewart. Twee van zijn broers die zijn overleden, Don twee maanden geleden, Bob afgelopen woensdag en dus nog niet eens afscheid van kunnen nemen. Moet je dan als artiest alles cancellen en zeggen no way at all, of moet je toch voor een uitverkocht huis iets hebben van the show must go on. Je doet het dan nooit goed, maar de passie, de moed, de fijne woorden maken het dan wel speciaal....geloof me Fucking Speciaal. Iedereen mag hier iets van vinden, maar mijn respect is er wel van gestegen en Touchline voor zijn overleden vader krijgt hierdoor nog een extra dimensie.
0
geplaatst: 9 juni 2023, 14:45 uur
Vannacht en vanmorgen de finishing touch achter de rug van mijn Verhalenbundel Blozend Blij ( verschijnt 21 juli 2023 bij Boekscout en Bol ) en daar de vrouwen des huizes op stap zijn het rijk alleen. Nogmaals dit album beluisterd en ja toch te positief ingeschaald ( daarom verlaagt naar 3,5 ster ). Sluit mij helemaal aan bij het bericht van Tonio op 1 december 2021. Middelmatig tot slecht begin, sprankelend, magisch einde met Hold On en Touchline als klassiekers. Voor liefhebbers hier die graag lezen ( gewoon zomaar, bij zwoele zomeravonden of in je vakantie ) kijk toch eens naar Blozend Blij van 21 ju lei, hihi. Bruce, New Jersey, Springsteen kan ik alvast verklappen speelt een prominente rol in de Verhalenbundel ( voor meer informatie stuur een persoonlijk bericht).
1
geplaatst: 9 juni 2023, 23:47 uur
Het volgende album van Rod(erick) Stewart zou trouwens wel eens een swing album in samenwerking met Joolz Holland kunnen worden. Die geluiden worden alsmaar sterker. Volgende maand naar concert van hem in Edinburgh, waar zijn vader in de buurt (Leith) is geboren, bij een kasteel. Bijzondere locatie, sfeer, waarschijnlijk sterk afwijkende setlist en weerzien met Schotse vrienden., wordt net als met Touchline een hommage aan paps.
* denotes required fields.
* denotes required fields.