Rod Stewart - The Tears of Hercules (2021)

Najaarszonnetje, einde aan Corona tucht, nieuw album van Rod Stewart op vrijdag 12 november. Het kan allemaal slechter...hihi. Vandaag is de eerste single One More Time verschenen en te beluisteren op onder andere Youtube. Een catchy nummer, luchtig, eerbetoon aan de liefde en in de lijn van She makes me Happy en Love is. Gelukkig puur, niet over geproduceerd en met een countryachtig randje.

Rod is ook zeker nog niet van plan om te stoppen, hij (76) blijft een niet weg te denken fenomeen in de rockscene.
En de laatste 8 jaar prima op dreef.

One more time heeft wel een heel erg hoog She makes me happy gehalte. Maar aangezien dat ook niet Stewart's slechtste werk is, kunnen we er goed mee leven.

Het zal weer op de BBC Radio 2 playlist komen die nieuwe single. Erg catchy. De clip met (inmiddels spillebeen) Rod en z'n drie (uiteraard) blonde kleindochters in Londen is ook leuk. Interessante album titel ook. Benieuwd wat er van die Faces reünie gaat komen. Stewart zelf vindt dit z'n beste album sinds godknowswhen:

Naast een enorm muziekliefhebber ( kasten vol met albums, voor Corona tijd bezocht ik met vrienden elk jaar zo'n 70 kleinschalige en grotere concerten ) ben ik ook een schrijver ( de roman De erfenis van Karlijn heeft mooie recensies en een exemplaar ligt ergens bij Lura in huis ), vader van twee in Londen wonende dochters en voetbaltrainer. Dat schept misschien ergens toch een band in mijn achterhoofd met deze zanger, al mag dat nooit leiden tot kritiekloos volgen. Jarenlang ( Songbook periode ) heb ik hem vervloekt, maar zoals Musician al terecht constateerde, de laatste 8 jaar is de geest en spirit weer helemaal terug. Ben, gezien bovenstaande, bijzonder benieuwd naar heel het album en toch ook speciaal naar het slotnummer Touchline, een nummer wat gaat over de liefde voor het voetbal. Het enthousiasme wat vader Stewart overbracht op zijn zoons en Rod Stewart weer tracht door te geven aan zijn zoons. De sfeer, de emotie, het imposant gezang bij wedstrijden van Ierland, Wales en Schotland, kan echt aanraden om daar als leek eens tussen te gaan zitten. Ga je vermoed ik niet snel meer vergeten.

Nog steeds niet aan toegekomen om te lezen, sorry. Maar dat gaat zeker binnenkort eens gebeuren.

Dat komt helemaal goed Lura, het is sowieso spijtig dat het lezen en de belangstelling voor boeken en oprechte, bijzondere en fijne liedjes in ons landje een neerwaartse spiraal kent. Zo ook bij Rod, de man van Maggie May, Mandolin Wind en The Killing of Georgie wordt door velen hier niet (meer) als relevant beschouwd, terwijl hij juist vanaf 2013 prachtige songs ( Brighton Beach is zo'n voorbeeld ) heeft geschreven en een biografie met een smoel, humoristisch en echt onderhoudend.

Op dit album staan gelukkig ook weer 9 eigen songs ( slechts 4, 8 en 11 zijn covers, waarvan de laatste van Johnny Cash ) en dat stemt hoopvol. Komt nog eens bij dat Rod met en voor Faces nieuwe nummers heeft geschreven en hij staat te popelen om weer op te gaan treden. Zowel solo, als met Faces zijn er concerten in het vooruitzicht. Niet echt uitgeblust toch !

Zijn laatste 3 reguliere albums waren een enorm succes in Engeland ( Time op 1, dubbel platina, Another Country op 2, Blood Red Roses op 1 ), dit album zal het vermoedelijk lastiger krijgen met 'huge' namen als Abba en Adele, die een week ervoor en erna hun albums uitbrengen. November zou dus wel eens een enorme boost voor de platenindustrie kunnen worden. Niks mis mee, geldstromen leiden immers tot andere stromen en creatieve breinen, artiesten. Maar uiteindelijk draait het wel om de emotie, de kracht van de liedjes, het spelplezier, de finesse, de touch, artistieke, innerlijke schoonheid.

Zouden de Faces dus ook een nieuw album uitbrengen?
Dat Ron Wood daar tijd voor heeft...

Als je zoekt op Kenny Jones kondigt nieuwe liedjes Faces aan zou je mogen denken van wel. Overigens is vandaag een tweede nummer vrijgegeven van The Tears of Hercules. Hold on is een ingetogen, beschouwend nummer geworden. Het eerste gevoel, de eerste indruk ervan is best indrukwekkend.

Afgelopen avond vooral geluisterd naar Nederlands glorie, met nieuwe albums van Rick de Leeuw en Claw Boys Claw, tussendoor Hold On verder op me laten inwerken. Het eerste gevoel heeft me gelukkig niet bedrogen, het is een song met een heel warme, menselijke kant, tint, zonder onnodige opsmuk. Met wel heel subtiele en toch krachtige achtergrondzang die het een aangenaam gloeiend geheel geven.

Benieuwd of tussen de stortvloed aan releases en het publicitaire geweld, aandacht voor Abba en Adele dit album ook de belangstelling krijgt van muziekliefhebbers hier. Rod not done, of done so much and still going strong ?

Het fijnste bericht trouwens was de aankondiging van een tour, eind 2022, waar diverse Engelse steden en Glasgow sowieso op de rol staan. Of Amsterdam daartoe ook behoort is (nog) niet aangekondigd. Opvallend aan de huidige band van Rod zijn het aantal vrouwen (inclusief achtergrondzangeressen). Het zijn er maar liefst...7, en behalve mooi zijn ze vooral enorm talentvol en geven een extra cachet, uitstraling aan het geheel. De band straalt enorm veel plezier en interactie met het publiek uit.

Volgens mij heb ik bij het meest recente concert van Stewart in Amsterdam ook al vrouwelijk schoon voorbij zien komen.

Daar staat hij niet alleen in. Veel mannen/vocalisten op leeftijd omringen zich met extra ondersteuning op het podium. Jonge vrouwen oogt misschien mooi voor het publiek, het achtergrondkoor versterkt ook gelijk de vocale tekorten die blijkbaar op leeftijd ontstaan.

Uit het hoofd herinner ik mij zo concerten van Leonard Cohen, Bryan Ferry, Joe Cocker..... Het geeft verder niet, het vult elkaar goed aan zullen we maar zeggen!

Zeven vrouwen schijnt toch zelden voor te komen Musician, het gaat hier niet alleen om achtergrondzangeressen, ook om ladies die harp, violin of gitaar bespelen. En ja tekorten ontstaan er altijd met de jaren en ja even op de pauzeknop drukken is dan wel handig zonder dat de sfeer, spirit ineens verdwijnt. Luisterend naar opnames van zijn laatste concert in Amsterdam en zijn huidige single Hold On is Rod een Lucky man. Op zijn leeftijd fonkelt zijn stem nog immer, vaak en ja bij vlagen boet deze wel in kracht in. Dat breekbare heeft zeker zijn charmes en ja we weten ook zeker dat slechter het uiteindelijk gaat winnen van beter. Daarom genieten van het moment, mijn motto; Vlinder wat vlieg je mooi, vlinder wat vlieg je vrij, een beetje veel geluk voor jouw straalt ook door naar mij.

Plus vijf dames ( zijn vrouw, 4 dochters ) aan het thuisfront. Ik geef het je het toe doen, kan ik uit eigen ervaring ( op een kleinere schaal ) beamen.

One More Time en I Can't Imagine zijn wat mij betreft 13 in een dozijn vrolijke pop songs. Makkelijk verteerbaar en je kunt er eenvoudig op mee kwaken. Daar is op zich nix mis mee. Helaas niet aan mij besteed.

Na een op z'n zachtst gezegd onstuimig liefdesleven schijnt Rod nu de innerlijke rust bij Penny Lancaster te hebben gevonden. De derde single I Can't Imagine van dit album lijkt daar een afspiegeling van te zijn, een ode aan haar. Smaakvol en met pure liefde voor het voetlicht gebracht.

Kwaken komt mij niet echt respectvol over, vrolijk en vies lijkt hier nogal eens synoniem te zijn. Gelukkig telt iedere mening, wacht eerst het volledige album af en daarin ( Hold On is prachtig, Touchline maakt mij sowieso nieuwsgierig) ben ik zeker niet pessimistisch gestemd. Contouren die los komen; veel eigen geschreven songs, stem piccobello (zeker voor die leeftijd), plezier ruimschoots aanwezig, houdbaarheidsdatum ongewis, persoonlijke issues wat liedjes extra kan kleuren voorradig, zanger die fier in het leven staat en oprecht houdt van mensen vermaken, concerten geven.

In de lawine aan releases van afgelopen en komende weken straalt Nederland (zonder chauvinisme) volop ( Claw Boys Claw, Rick de Leeuw, Maaike Outboter, Yorick v Norden, Pip Blom). Stuk voor stuk albums met internationale allure, die ik zeker eens zou luisteren. Werelds bekeken eisen vooral Abba en Adele de aandacht op, terug van (lang) weggeweest. Deze plaat kruipt, sluipt hier tussendoor, in Nederland verwacht ik dat dit album met de noorderwind al snel zal weg waaien ( tendens van de laatste jaren). In Engeland en Amerika daarentegen is The Tears of Hercules volop in de spotlights. Met optredens in de Graham Norton en Kelly Clarkson show als lichtend voorbeeld. Dat Rod er zin, plezier in heeft en qua liedjes schrijven helemaal is opgefleurd staat fier vast, dat hij niet denkt aan thuis zitten sippen ook. Volgend jaar (als het virus geen roet in het eten gooit ) staat een wereldse tour te wachten met optredens in Nieuw-Zeeland, Australie, Amerika, Engeland, buurlanden en verwacht nog zeker meer aankondigingen. Als schrijver en voetbaltrainer neem ik een vrij weekend en ga (hopelijk) intens genieten van al het bovenstaande moois.

Een fijn nachtje achter de rug, afwisselend dit album en die van Pip Blom op de koptelefoon. Wat te zeggen van deze plaat ? De eerste 7 nummers voelen aan als leuk, onderhoudend, soms te oppervlakkig. Dan denk je toch wel enigszins tegenvallend, maar ja dan verschijnen 8, 9, 10, 11 en 12 en komt zomaar het wow...wauw gevoel binnen gevlogen. Wat is me dat een heerlijk, fonkelend en magisch 20 minuten, echt supergaaf. In het bijzonder, het slotnummer Touchline, adembenemend mooi, vader Stewart zal zich apetrots omdraaien in zijn bescheiden graf. Het meest persoonlijke en mooiste lied over voetbal wat ik ooit heb gehoord, wist voor hier niet dat zoiets bestond.

Zelden zoveel muzikale enthousiasme gezien als bij artonna campaign. Dat is de reden dat ik toch eens naar dit album ga luisteren, want Rod Stewart is geen artiest (meer) waar ik in eerste instantie warm voor loop. Alhoewel ik sinds mijn tienerjaren een Lp van de beste man in de kast heb staan geloofde ik het verder wel. Een Lp op "zwabber vinyl"; dunne persing vanwege de olie crisis.
Dus .....Andre.....vanwege onze gemeenschappelijke liefde voor Ina Forsman, waar we samen enthousiast over zijn.....vooruit....ik zet Rod in de wachtrij. Bedankt voor de tip.

Ook op klaarlichte dag komt Touchline loeihard op een emotionele, fijne manier binnen. Sidderingen, rillingen over heel het lijf, nummer staat nu al in mijn geheugen en genen gegrift. Ik vermoed voor eeuwig. Na Maggie May ( internationale doorbraak), You can make me Dance, Sing or Anything ( van de Faces, misschien wel meest charismatische liveband ooit ), The Killing of Georgie ( blijvend actueel, moedig ), Brighton Beach ( heerlijke comeback na vele magere, inspiratieloze jaren ) is Touchline mijn top 5 allertijden van deze zanger binnen gestormd. Het lied komt over als een oprecht ontboezeming tot aan het bot, tot het diepste van zijn ziel, magisch mooi in de grondverf gezet en uitgewerkt tot iets heel, heel speciaal, iets unieks, iets wat misschien nooit meer dezelfde impact zal hebben.

Mijn dochters hebben kaartjes geregeld voor concert in Glasgow eind volgend jaar, wat een ontzettende lieverds. De stad die hij beschouwt als zijn spirituele hoofdstad, daar gebeurd altijd iets extra's. Schotland het land ook wat bij de twee laatste liedjes op dit album een prominente rol inneemt.

Op dit album ontwaar ik twee gezichten. In het eerste deel hoor ik een wulpse, rebelse trekjes, vrolijke, gelukkige, luchtige, humoristische en zichzelf niet al te serieus nemende zanger, die lak heeft aan critici en plezier, lots of fun uitstraalt en tussendoor Marc Bolan op een voetstuk zet. Een voorjaarsgevoel. Vanaf nummer 8 gaat het helemaal de andere kant op, hier maken we zijn beschouwende, de terugkijkende en diep gewortelde roots zijde mee op een fantastische reis. Vanaf de eerste (piano) klanken van het titelnummer The Tears of Hercules luister ik bijna ademloos en vol positieve verbazing naar zijn muziek. Tot aan de laatste noot is het werkelijk een genot. Hoe kan iemand van (bijna) 77 nog zo'n stem ten tonele brengen en zoveel zeggingskracht. Zeg het maar, ik blijf er voorlopig enorm gulzig van genieten.

Speciaal voor artonna campaign:

Rod Stewart: ‘I got Elton a fridge for Christmas. He got me a Rembrandt’

Hihi, die humor, die kleine, onschuldige plagerijtjes, je zelf vooral lang ( ijdel zijn ze allebei ) niet altijd serieus nemen, dat kan ik absoluut waarderen. Muziek is vermaak, zeker ook emotie, geraakt worden. Alle 2 hebben ze nummers uitgebracht die zowel op de lachspieren werkten als die bijna ademloos tot je kwamen. Van die laatste categorie staan er minstens 2 ( titel en slotnummer) op dit album, al vind ik sowieso het tweede gedeelte heerlijk en het eerste gedeelte muziek waar smaken altijd over zullen verschillen.

Zoals verwacht krijgt dit album weinig aandacht ( Adele en Abba zijn hot zoals vermoedt ) hier en dat blijf ik jammer en onterecht vinden. Staan absoluut toppers op dit album, voor mij zijn The Tears of Hercules, Hold On en Touchline songs die passen bij zijn beste dagen. Aan plezier, maling aan critici en nog immer machtig mooie stem ontbreekt het in elk geval niet. Misschien is het eerste deel voor een aantal te simplistisch, teveel poppy en te weinig ( venijnige) rock. Rod zegt zelf hierover dat zijn (nog jonge) kids en bandleden hem hierin hebben bewogen en dan kan het oordeel twee kanten uit vallen. Ik vermaak mij opperbest met deze plaat, er zit spirit, lak aan wat je zou moeten doen, zelfspot, humor en finesse in. Zelfs als je totaal niets van Rod Stewart moet hebben, of je bij voorbaat negatief erin staat, luister dan toch eens naar de 3 bovengenoemde nummers. Hold On past wonderwel bij onze huidige samenleving, moeilijke omstandigheden.

Hold On is best wel enigszins sociaal, maatschappelijk gekleurd en dat is toch meer uitzondering dan regel voor Rod, maar daarom niet minder mooi. Waardeer het mooie in je directe omgeving, hou elkaar figuurlijk vast in een woeste, woelige wereld. Ga me de komende periode meer concentreren op het schrijven, hoop na mijn debuutroman De erfenis van Karlijn weer inspiratie te vinden voor een nieuw project, boek. De contouren beginnen uit de dichte mist te komen. Verwacht komend jaar trouwens veel van Ina Forsman, mijn huidige, favoriete zangeres en een compleet nieuwe naam uit Amerika, Brian Dunne. Het nummer New Tattoo wat hij heeft geschreven is heerlijk. Hold On voor Lura, Erwinz, Zwaagje, Musician, Awing, Vosja, Devel Hunt, Hans Brouwer, Supersid, Sem de Jong and many more.

In deze op zich al sombere, donkere dagen, nog eens versterkt door de avondstilte, hou ik ( nog) meer tijd over voor de muziek. Zelfs een lijstje ingevuld voor de top 2000. Naast klassiekers ( Racing in the Street, A Change is Gonna Come, Dissident, Like a Rolling Stone, What's Going On, Superfly, Maggie May, Rebel Rebel, Roxanne, The day Before You Came ) heb ik ook gestemd op relatief of helemaal onbekende liedjes als Sunny / Ina Forsman, New Tattoo/ Brian Dunne, Picture in a frame / Tom Waits, King of New York/ Quireboys, In Your Light/ Jon Allen en Touchline/ Rod Stewart. Bij dat laatste nummer druipt de emotie, de liefde voor het voetbal en de intense band tussen Robert, Rod en zijn zonen vanaf.