Muriel Grossmann - Union (2021)

Met: Muriel Grossmann (tenorsax, sopraansax); Radomir Milojkovic (gitaar); Llorenç Barceló (orgel); Uros Stamenkovic (drums)

Het duurde even voordat ik de meerwaarde van deze plaat echt voelde. Grossman heeft een heel specifieke eigen stijl, niet zodat alle nummers hetzelfde klinken maar wel dat ik bij de eerste luisterbeurt niet meteen wist wat deze plaat zou gaan toevoegen aan de paar albums die ik al van haar had leren kennen. Dan is dit ook nog geen plaat met nieuw materiaal: al deze composities staan al op eerdere albums, en Union is bedoeld als een soort 'liveplaat zonder publiek'.

Gezien die factoren ben ik positief verrast naar hoe vaak ik teruggrijp naar deze. Het album bruist van de achteloze perfectie die Grossmans beste werk kenmerkt, alleen zelfs nog iets meer coherent en, gek genoeg, swingender dan op haar vorige paar albums (overigens dateren deze opnames kennelijk van vóór die van Quiet Earth (2020) en van ongeveer dezelfde periode als die van Reverence (2019)). De afwezigheid van vaste bassist Gina Schwarz zorgt dat de band nog dichter op elkaar komt te zitten, met een sleutelrol voor organist Barceló in de inkleuring van de sonische belevingswereld. Het resultaat is eigenlijk enorm toegankelijk, een klaterende stroom aan fraaie klanken die geweldig is om 's avonds om bij te ontspannen, maar waarbij het ook loont om met meer aandacht te luisteren naar alle subtiele details.

Door de keuze van de nummers, de onderlinge hechtheid van de band, en de duidelijke liefde en passie waarmee wordt gespeeld, voelt het nergens aan als een opgewarmd prakje. Sterker nog, dit retrospectief pakt enorm goed uit, een perfecte set van drie kwartier waarin de band met hoorbaar plezier hun sterke punten uitvent en op ontdekkingstocht gaat door hun eigen oeuvre. Hoewel Grossman nog een relatief nieuwe ontdekking voor me is, kan ik me zomaar voorstellen dat dit haar beste album tot dusver is.