Volbeat - Servant of the Mind (2021)

Na het teleurstellende Rewind-Replay-Rebound beloofde Poulsen (Zanger/gitarist) dat het volgende werk meer beukwerk zou bevatten. Van de 13 tracks zijn er inderdaad 5 die redelijk doorbeuken..... Dat begint al gelijk bij de opener Temple Of Ekur die ook nog lekker melodieus doordendert. Het heerlijke Shotgun Blues kende we al. Say No More en Becoming zijn zowat heuse klassieke metal songs. Tel daarbij het machtige Lasse's Birgitta erbij op en je denkt te maken te hebben met een Topplaat!......Bwhaa... Het grote makke van Volbeat blijkt telkens weer dat de sound hardnekkig eentonig blijft. Want bij track 7 begin ik dan toch af te haken...... Nr 8 Dagen For breekt de sound dan wel enigszins doordat het een stuk melodieuzer en toegankelijker is. Step Into The Light maakt het gelukkig weer wat spannender. En wat zowiezo opvalt is dat verschillende nummers qua compositie het wel gevarieerder maken, bv The sacred Stones, The Passenger en Lasse's Birgitta. Maar de bekende zanglijnen van Poulsen en de strakke gitaar en drum partijen maken de "Volbeat" sound wel op den duur erg eentonig. Dat het ook anders kan bewijzen de 2 korte bonustracks Return To None en Domino. Daar zijn de zanglijnen anders waardoor het voor mij weer leuker wordt.
Al met al is het wel een goede plaat maar door de overduidelijke eentonige Volbeat sound wel iets te lang om het echt boeiend te houden.

Geen topper, maar de band doet hier eindelijk wel weer één en ander goed. Sommige tracks zijn nog steeds simplistische niemendalletjes, maar daar tegenover staat een reeks stevige beukers die fijn in het gehoor liggen en beschikken over heerlijk zware riffs. Het heilige vuur is deels hervonden en dat is goed nieuws voor Volbeat-fans. Meer dan de helft van de songs is wat mij betreft de moeite waard; iets dat we niet bepaald van het vorige album konden zeggen.

Oei, nu moet ik mijn mening gaan geven zónder iemand tegen een zeer been aan te schoppen. Ik twijfel niet aan de vaardigheden van de band, maar ik raak na een tijdje een beetje uitgeput na de uitbarstingen van energie en euforie. Alsof stevige pre-workout hebben genuttigd al dan niet in combinatie met energy drink. Een beetje too much van alles. Dit is happy metal voor mij met een té hoog adhd gehalte. Bovendien, en dat las ik al eerder, is de stem wat overgeproduceerd wat ook niet helpt. Misschien valt het helemaal verkeerd, maar ik vind het tot op zekere hoogte wat kinderlijk (blij). Knap is het spel en de soms geweldig catchy refreins, maar voor mij niet genoeg om er meerdere keren van te genieten.

Met hun achtste, 'Servant Of The Mind', zo net in de staart van 2021, blijkt ook het Deense Volbeat sterk en plezierig bezig te zijn geweest met een eigenste lockdownalbum. Ja, zeker en vast, Volbeat is alive and kicking terug met z'n gekende catchy mix van bekoorlijke Metallica-riffs en punky rockabilly. Toch maken ze er hier dan ook weer iets voldoende nieuws en op en top spannends van. Als felle en driest beukende duivels drijven stichter/frontman Michael Poulsen en z'n kompanen de melodie en de altijd resonerende rockstem weer alle kanten uit. Met lyrics overigens die doordrenkt zijn van niet alledaagse vertelsels over geesten, duivels en heksen.

De songs vliegen je aangenaam rond de oren, in hun diversiteit lijkt het een veelkleurige sneltrein wel. Openingsnummer, 'Temple Of Ekur', of hoe je zelfs over een oude monumentale Iraakse tempel, zo heilig als de Olympusberg, een even imposant, catchy as hell topnummer maakt.
De zoveelste Volbeat-hit, 'Wait A Minute My Girl', knalt dan fris van de lever, een vroege rock and roller op speed, geïnjecteerd met Springsteen-honky-tonk en -sax. Een en al catchy  tempowisselingen en modulaties. Applaus. Met 'The Sacred Stones' dan weer, pittig topnummer, sloom openend met een zware M-riff, schiet je met 'the spirit of evil' headbangend onbestemde Black Sabbath-duisternis in.

Ook de melodieuze thrasher 'Shotgun Blues', drijvend op industrieel opzwepende repetitiviteit, is top. Het zwaarste metalgeweld van het album tot nu hier, compleet, met zelfs een zeldzame grunt.
Ook 'The Devil Rages On' is weer topklasse. De reverbgitaar neemt je regelrecht op sleeptouw in een vreemde, donkere rock and roller vol heerlijke tempowisselingen en met Poulsen als duivelse Elvis van dienst. Volgt 'Say No More', de zoveelste lekkere up-tempo Metallica à la Volbeat..

'Heaven's Descent' dan, met zijn catchy hooks, klettert in het rond als hijgende Sex Pistols. 'Dagen Før', hoogst aanstekelijke 'ABBA-popsingle', featuring Stine Bramsen in fraai duet met Poulsen, alles overgoten met Volbeat-metalsaus. 'The Passenger,' Volbeat in 't metaljasje van Mötörhead, middenin de gitaren prominent voluit en op 't einde nog die vurige solo om het af te leren.

'Step Into Light', weer die psychedelisch naar een hoogtepunt voorthossende reverbgitaar, schitterend rockabilly-riffend als The Shadows goes metal en andermaal die verrassende sax en honkytonktoetsen in de background. Alle stukjes passen perfect!
'Becoming' is een vernuftig opgebouwde M-topsong met andermaal loodzwaar pompend metaalgeweld, nu eens klagend slepend dan weer flitsend vurende metaalnoten. 'Mindlock', nog zo'n volmaakte heavy metalsong, met memorabele riff incluis.
Alsluiten met een nog een hoogtepunt. 'Lasse's Birgitta', goed lekker opzwepende heksensong, klepper van zomaar acht minuten. Wordt plechtig met klokken en extreme nattigheid uitgeluid.

Volbeat zit met zijn dwingende groove al lang heel vooraan in de mainstream van de heavy metal en verzamelde er al wat blinkt aan goud en platina. Het heeft, vooral met zijn unieke flexibele zangstem, een uit de duizend herkenbare sound, maar het levert hier desondanks weer een creatief, hoogst gedreven, zeg maar keigoed album af. Volbeat's melodieuze wilde metal voert hier dan wel pienter terug naar al wat het voorheen al goed deed, evenwel zonder het te reproduceren. Die mannen beheersen bovendien hun excentrieke cross-overmomenten als geen ander. In tegenstelling tot de plaathoes zal hier dus niemand gezichtsverlies lijden. Integendeel, dit is zonder meer een solide album, het staat als een huis.