menu

Bob Dylan - Love and Theft (2001)

mijn stem
3,82 (217)
217 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Roots
Label: Columbia

  1. Tweedle Dee and Tweedle Dum (4:46)
  2. Mississippi (5:21)
  3. Summer Days (4:52)
  4. Bye and Bye (3:16)
  5. Lonesome Day Blues (6:05)
  6. Floater (Too Much to Ask) (4:59)
  7. High Water (For Charley Patton) (4:04)
  8. Moonlight (3:23)
  9. Honest with Me (5:49)
  10. Po'Boy (3:05)
  11. Cry a While (5:05)
  12. Sugar Baby (6:40)
  13. I Was Young When I Left Home (Recorded Dec. 1961) * (5:24)
  14. The Times They Are A-Changin' (Recorded Oct. 1963) * (2:57)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 57:25 (1:05:46)
zoeken in:
avatar van devel-hunt
4,0
Fedde schreef:
aldus dit ernstige genootschap van Echte Dylan-Kenners: Bob mag alleen zingen hoe diep hij erdoorheen zit, geen vrouw meer om hem geeft en dood en hel alom tastbaar zijn. Dat alles moet hij dan brengen met een knarsende stem, liefst met vals gestemde gitaar en opgenomen in een lekkende ondergrondse echoput. Ja, dat gaat diep hoor!

Vrolijkheid is bij Dylan een rekbaar begrip. Want echt vrolijk en luchtig wordt het nooit, Ik vind modern times een stuk lichter van toon. En die prachtige knarsende versleten stem, die heeft hij op Love and theft meer dan hij ooit voorheen heeft gehad. Het echte geknars begint juist op deze plaat.

Fedde
Dat is ook weer waar devil-hunt, Dylan 's vrolijkheid is altijd gemengd met iets van cynisme of smart. Het is dus betrekkelijk. Maar zijn stem klinkt hier wel meer ontspannen ondanks de 'barst '.

avatar van ricardo
4,0
Modern times zie ik echt als een mix tussen deze en time out of mind, voor mij niet een essentieel album eigenlijk. Tempest is een ander verhaal vind ik, want gezien zijn leeftijd zou dat weleens zijn laatste echt goede album kunnen zijn.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ik ben op zich behoorlijk dol op dat rijke en veelgelaagde geluid van de produkties van Daniel Lanois op bv. So van Peter Gabriel, de eerste soloplaat van Robbie Robertson, Yellow moon van de Neville Brothers en Wrecking ball van Emmylou Harris, om nog maar te zwijgen van zijn eigen platen (vooral de eerste twee vind ik nog altijd prachtig, qua muziek èn qua geluid). Maar waar ik Oh mercy wèl een geslaagde samenwerking tussen Dylan en Lanois vond, ben ik over Time out of mind nooit erg enthousiast geweest: die plaat klonk eigenlijk vooral overgeproduceerd, alsof sommige instrumenten er niet bij zaten omdat ze bij het nummer pasten maar vooral om authentiek te klinken, waardoor sommige stukken soms wel pastiches leken.

Ik ben dan ook heel blij met de soberder produktie van "Jack Frost", die Dylan op Modern times nog zou perfectioneren. Daarnaast is het songmateriaal hier soms ook van enorm hoog niveau; de eerste helft bevat nog wel een paar melige nummers, zoals de openingstrack (hoewel het bij de MuMe-gebruikers het op-één-na-favorietste nummer is) en Bye and bye (ik ben niet dol op dat soort flauwe jazz), maar daarna is bijna alles sterk: Lonesome day blues heeft een killer riff, High water een mooi vervreemdend mannenkoortje op de achtergrond, Po' boy heeft een prachtig melancholisch loopje achter de refreinregel en Sugar baby is een zeer ontroerende afsluiter – het is nog moeilijk om te beslissen wat buiten het mijns inziens onomstreden hoogtepunt Mississippi mijn ándere favoriete nummers zijn.

Geweldige plaat kortom, ik zou het een hoogtepunt in Dylans oeuvre noemen als daar niet de bijsmaak aan zat van "want voor de rest heeft ie niet zoveel goeds gemaakt".
 

avatar van Stalin
Mooie opnames van complete Bob Dylan show uit 2001.

King’s Dock
Liverpool, England
12 July 2001


Johanna's Visions

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Vast een paar losse dingen geprobeerd, klinkt interessant. Dank, Stalin!

avatar van Ducoz
4,0
Stalin, waar zijt gij?

Vandaag is het 12 jaar geleden dat Love and Theft uit kwam.. Ik zal een deel van je traditie door zetten door dit album dalijk eens uitbundig te draaien en...

YouTube - Bob Dylan "Love Sick" Irvine, CA August 3, 2013

Love Sick
3-08-2013
Irivine, CA, USA


Hiep Hiep Hoera....!

Fedde
Love and Theft werd geproduceerd door Jack Frost, alias van de meester zelf. Niet het eerste zelfgeproduceerde album, als ik het goed heb, dat was World Gone Wrong uit 1993.

Het album verscheen in Amerika op 11 september 2001. Daar kon Dylan niets aan doen ( ), maar de vrolijke toon van deze CD vormde een flink contrast met de gespannen sfeer van die tijd. Dylan laat zich in veel nummers met zijn droge humor van zijn zonnige kant zien: ontspannen en in topvorm.

Verrassend is het teruggrijpen op aloude muzikale wortels van vóór het rock&roll-tijdperk. Swing, rockabilly, blues, country en jaren '30-ballroom; het komt allemaal langs. Soms met iets te veel gemak, handig gebruik makend van andermans teksten, stijlvormen en melodielijntjes. Waar heb ik dat eerder gehoord, denk je dan. Dylan doet er zelf niet moeilijk over. Hij leent graag wat van zijn voorbeelden uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Beste nummer is met flinke voorsprong Mississippi, een nummer dat al wat langer op de plank lag, een hoogtepunt in 's mans catalogus. Po' Boy en Sugar Baby mogen er ook zijn. Bye And Bye is een loom nummertje voor een warme zomeravond en daar hebben we er niet zoveel van. Beetje 'too lazy'. High Water (for Charley Patton) over de vloed in Louisiana van 1927 is minder vrolijk. Een rampverhaal zoals hij ook vertelt in Tempest. Dylan speelt dit nummer nu nog in zijn tour.

Al met al heeft Dylan duidelijk minder zwarigheid over het leven en de wereld te melden dan op voorgaande albums. En dat bevalt goed!

avatar van Stalin
Bob Dylan: MSG New York City 19 November 2001 (full concert video)

Link


avatar van AOVV
4,0
Laten we aftrappen met een interessant weetje, dat ik ook maar heb opgestoken doordat ik vaak met mijn neus in de boeken duik: de titel van dit album staat tussen aanhalingstekens op de albumcover. Het is dus in feite ‘”'"Love and Theft"'”’, niet '‘Love and Theft'’. Die titel zou van een wetenschappelijke studie van professor Eric Lott stammen, over een fenomeen genaamd minstrel shows; dat zijn blanke artiesten uit het noorden van de VS, die hun gezicht zwart maakten, om slaven te imiteren. Zij wendden hun affectie voor de zwarte cultuur (Love) in feite dus aan voor eigen gewin (Theft).

Dat Dylan zijn album hiernaar vernoemd zou hebben, mag niet verbazen. Hij is altijd wel maatschappelijk geëngageerd geweest, en dit album kan je in grote mate ook wel zien als zijn eigen minstrel show. De invloeden die erop te vinden zijn, stammen namelijk vaak uit de eerste helft van de vorige eeuw. Dat is altijd wel zo geweest, maar vaak minder prominent, en ook met de nadruk meer op de folkmuziek van Woody Guthrie e.a. Maar op '‘Love and Theft'’ (we zullen het voor het gemak toch maar zo benoemen) is de zwarte muziek de dominante factor. Dat laat zich nog het beste merken door de songs eens onder de loep te nemen.

De plaat trapt af met het snedige ‘'Tweedle Dee and Tweedle Dum’', waarop Dylan meteen refereert naar de film ‘A Streetcar Named Desire’ (met Marlon Brando) en het land van Nod, een Bijbelse plek waarheen Kaïn werd verdreven door God na de broedermoord. De tekst lijkt uiteindelijk nergens heen te gaan, maar draagt wel een soort epiek in zich, namelijk die constante tweestrijd en tegenstelling tussen de twee personages uit de titel. Gitarist Charlie Sexton laat zich meteen ten positieve opmerken met zijn vinnige rock ’n roll gitaarspel, en Clay Meyers, zoon van orgelspeler Augie Meyers, zorgt met zijn bongo’s (die hij ook in ‘'Honest with Me’' mag beroeren) voor de nodige frisheid op de achtergrond.

‘'Mississippi'’ is een leftover van het vorige album, '‘Time Out of Mind'’, dat later nog in drie outtakes op '‘Tell Tale Signs'’ (deel 8 van The Bootleg Series) zou verschijnen. Een wat ingetogener nummer, en Dylan was bijzonder opgetogen dat hij het nummer voor de nieuwe plaat kon herinterpreteren. Het was aanvankelijk de bedoeling dat er 11 songs op zouden komen te staan (afsluiter '‘Sugar Baby'’ was op 19 mei 2001 ook het laatste nummer dat werd opgenomen), maar Dylan werd aan dit “overschot” herinnerd, en wilde, aangezien het nog niet door bootleggers was ontheiligd, het nummer nog een kans geven. Daar kunnen we achteraf bekeken alleen maar verheugd om zijn, want het is toch wel de Dylan van de nadagen (lees: sinds zijn twee coverplaten) die ik heel erg graag mag horen. In 3 stukken van elk 16 regels contempleert Dylan volop en offreert hij het luisterpubliek zijn eigen wijsheden, om dan telkens af te sluiten met zijn enige fout:

"“Only one thing I did wrong;
Stayed in Mississippi a day too long.”"

Daarna volgt het vinnigste nummer van de plaat, ‘'Summer Days’', een schitterend, aanstekelijk rockabilly kunststukje dat net genoeg eigenschappen deelt met zijn verre bluesneef. Dylan is in topvorm op dit nummer, en zijn muzikanten, die hij trouwens als een vaste schare rondom zich heeft verzameld, ook. Want dat is ook wel opmerkelijk; nu Dylan zelf de productie helemaal in handen heeft (onder het pseudoniem Jack Frost), lijkt de relatieve rust eindelijk te zijn nedergedaald. Geen ruzies meer met producers die hun eigen willetje willen doordrijven; geen haakse gedragingen of laksheid. Wat de muzikanten, en ook technicus Chris Shaw, opvalt, is de professionaliteit en zin voor efficiëntie van de meester. Als je weet dat de plaat tussen 8 en 21 mei 2001 is opgenomen, zegt dat eigenlijk wel genoeg.

Waar de voorgaande nummers in de basis vrij eenvoudig waren, ligt dat met ‘'Bye and Bye'’ net wat anders. In deze song loopt Dylan ook meer te koop met zijn liefde voor oude jazz, die vaak een beetje ondergesneeuwd blijft. Toch heeft hij in zijn oeuvre al meerdere keren uit jazzinvloeden geput. Het nummer is wat gemoedelijker van toon, maar de tekst bijt dan weer bij vlagen nijdig van zich af. Vooral de laatste strofe draagt veel nogal wat doem in zich:

"“Papa gone mad, mama’s she’s feeling sad;
I’m gonna baptize you in the fire so you can sin no more;
I’m gonna establish my rule through civil war;
Gonna make you see just how loyal and true a man can be.”"

'‘Lonesome Day Blues'’ brengt de blues voor het eerst echt helemaal naar de voorgrond, zonder maskering. Je weet wel, compleet met herhaling van de eerste regel en al. ‘'Lonesome Day Blues'’ is in feite een standaard bluesnummer, gemangeld door de muzikale betonmolen van Bob Dylan, hetgeen een fraai resultaat oplevert. De moerassige, zware sound die de versmelting der instrumenten teweegbrengt, vind ik zelf schitterend. Grappig ook dat ik bij één strofe altijd dacht dat ie “"My pa, he died a leftie"” zong; blijkt het "“My pa, he died and left me”" te zijn. Een mens kan zich vergissen, maar dat is toch een dure vergissing.

'‘Floater'’ en '‘High Water'’ zijn ook twee sterke, karaktervolle songs die voornamelijk bluesdriven zijn. En als '‘Time Out of Mind'’ op z'’n minst sterk liet vermoeden dat de inspiratie helemaal terug was, maken songs zoals deze daar een 100% zekerheid van. Vooral ‘'Floater (Too Much to Ask)'’ grossiert in spitsvondigheid en uitmuntende songwriting, met als klap op de vuurpijl weer een eigenzinnige verwijzing naar Shakespeare. ‘'High Water'’ gaat dan weer over “The Great Mississippi Flood” van 1927, zoals Fedde in zijn bespreking reeds opmerkte. Een zeldzame somberheid op dit album, want het klinkt toch vooral een pak luchtiger dan zijn vorige worp.

‘'Moonlight'’ werd naar verluidt in één take opgenomen; dit zal de waarheid misschien wat geweld aandoen, maar ik geloof het allemaal wel; Dylan is een fenomeen, en had zich voor deze plaat met wel zeer competente mensen omringd. Hij houdt er ook niet zo van om met overdubs te werken, wilde de plaat vooral een live-uitstraling geven. Dat is ‘'m, samen met technicus Chris Shaw, die ook de nodige egards verdient, meer dan gelukt. ‘Moonlight’ is één van die typische kleine liedjes die een mens veel kunnen doen. Een simpel liefdesliedje, versterkt door de poëtische bewoordingen van Dylan, met veel verwijzingen naar de natuur.

‘'Honest with Me'’ is een wat snellere rock ’'n roll song, die niet bepaald een blijvende indruk nalaat op mij. Wat mij betreft, is dit dan ook het minste nummer op de plaat. Gelukkig volgt het charmant klinkende ‘'Po'’Boy'’ meteen daarna. In dit nummer houden de muzikanten er een olijk tempo op na, dat de ideale begeleiding blijkt voor de met veel smaak gedeclameerde teksten van Dylan, waarin hij veel dialoog opneemt, en wederom een verwijzing naar Shakespeare (ditmaal is het Othello). En de laatste strofe naar Freddie Krueger, als ik me niet vergis? Nou, het is sowieso erg vermakelijk allemaal, deze humoristische uitspatting.

‘'Cry a While'’ klinkt meteen een pak serieuzer, en meet zichzelf weer een strak bluespak aan. Tekstueel is het echter weer een pak minder donker dan je zou verwachten. Dat was ook de voornaamste kritiek van mensen die de plaat maar niks vonden. Ze waren teleurgesteld, omdat ze, na de zware pil genaamd ‘'Time Out of Mind'’, een aardedonkere plaat hadden verwacht. Dat is ‘'Love and Theft'’ hoegenaamd niet, en in die zin is de plaat in mijn ogen zelfs iets genuanceerder. Het is niet al duisternis wat telt.

Afsluiter ‘'Sugar Baby'’ is dan weer wel wat mismoediger van toon, ook tekstueel, want Dylan wijst hier op de keerzijde van het vrouwelijk schoon. Per strofe worden zijn zinsneden donkerder, de zwaarmoedige begeleiding van gitaren en ritmesectie bevestigen dat, tot hij zijn kaarten écht op tafel legt:

“"Your charms have broken many a heart, and mine is surely one;
You got a way of tearing the world apart, love, see what you done.”"

Tot slot wil ik ‘'Things Have Changed’' hier ook nog eens vermelden, een nummer dat Dylan in 1999 opnam, en sindsdien op meerdere compilaties terechtkwam. Deze song kan je als de blauwdruk van het album beschouwen. Je hoort aan dat nummer dat er al wat sores (hij kampte ook niet meer met de twijfel of zijn inspiratie wel present zou blijven, bijvoorbeeld) van hem is afgevallen, wat ervoor zorgt dat hij bevrijd klinkt; ‘'Things Have Changed'’ had niet misstaan op '‘Love and Theft’', maar had het misschien ook weer overklast, want op de plaat vind ik ook weer niet een nummer terug dat ik in mijn top 25 van Dylan zou opnemen. Maar het niveau is wel enorm constant, daarom kan ik niet anders dan weerom een hoog cijfer uit te delen.

4 sterren

kistenkuif
AOVV schreef:
....daarom kan ik niet anders dan weerom een hoog cijfer uit te delen.


Ook van toepassing op je recensie. Feest voor de lezer. Wat een goed geschreven en informatief verhaal. Ben erg benieuwd naar je reactie op nr. 8 van de Bootleg Series. Maar haast je vooral niet....

avatar van Rudi S
3,5
Neuh, Nick doe maar rustig aan, morgen is ook prima

avatar van AOVV
4,0
Vergeten jullie zeker niet dat er nog 3 studioplaten en een kerstplaat op het menu staan? En daarna eventueel nog 'The Basement Tapes' en de score voor 'Pat Garrett & Billy the Kid'? Daarna komen The Bootleg Series aan bod, tegen die tijd zal ik ze wel allemaal in huis hebben.

Fedde
Ik zie er naar uit AOVV! In ieder geval weer een meer dan uitstekende beschrijving van "Love And Theft" (jawel, nu zeker met aanhalingstekens).

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ik sluit me bij voorgaande complimenten aan, AOVV!

avatar van Cor
4,0
Cor
Weer een prachtig album van de oude meester in de herfst van zn leven. Minder donker met meer vrolijkheid en speelsheid dan 'Time Out Of Mind'. Geinspireerd door de wortels van de Amerikaanse muziek met invloeden uit de blues en country, maar ook swing en ragtime. 'Mississippi' is van een ontroerende schoonheid.

avatar van Stalin
High Water afgelopen week in Dublin.

avatar van Vortex
5,0
Verhoogd naar 5* en in m'n top 10.
Dit is bizar goed. Alles wordt met beheersing gespeeld dus geen ellenlange, vervelende of nadrukkelijke solo's etc. De geweldige stem van Dylan maakt de plaat perfekt!

avatar van Flottante
4,5
Wat ben ik blij dat ik tóch overstag ben gegaan en het latere werk van Dylan ben gaan beluisteren. Time out of mind kende ik al wel en daar staan zeker mooie nummers op maar de lome en verzadigde sound van die plaat vond ik altijd wat vermoeiend.
Toen kocht ik voor een paar euro's Tell Tale Signs en was ik (na drie draaibeurten) verkocht.
"Love and Theft" maakt nog veel meer goed. Wat een fijne fijne plaat.

Fedde
Flottante schreef:

"Love and Theft" maakt nog veel meer goed. Wat een fijne fijne plaat.

Goed bericht, Flottante. Dat is het: een fijne plaat, die niet verveelt. De late Dylan op z'n beste moment.

Fedde
Vandaag, 11 september, precies 15 jaar geleden uitgebracht. Op een dag dat Amerika even iets anders aan zijn hoofd had dan luisteren naar Bob Dylan's beste album van het decennium.

avatar van heartofsoul
4,5
De liedjes op dit album vind ik niet alle even goed, maar Dylan wordt hier wel gesteund door een fantastische groep muzikanten, van wie mij vooral David Kemper (drums), Augie Meyers (Vox orgel) en vooral Larry Campbell (gitaar, viool, mandoline en banjo) en Charlie Sexton (gitaar) opvielen. Bovendien voorbeeldig geproduceerd, en dat alles, plus de "drive" op dit album compenseert naar mijn smaak de langzame nummers waarop Dylan's stem voor mij niet zo mooi is. Veel gedraaid de laatste tijd met heel veel plezier.

avatar van RoyDeSmet
4,5
Afgelopen week is deze duivelsbezeten "Grammy Performance" van Cry A While op youtube verschenen

RoyDeSmet schreef:
Afgelopen week is deze duivelsbezeten "Grammy Performance" van Cry A While op youtube verschenen


Fucking great

avatar van kort0235
3,0
Over dit album heb ik een gemengd gevoel. Na het fantastische Time out of Mind vond ik dit wel wat minder. Begrijp me goed, nog steeds een hoog niveau, maar op de een of andere manier boeide dit album mij minder. Het heeft ook een totaal andere sfeer dan Time out of Mind.
De stem van de meester viel me reuze mee, het gaf meer karakter aan de songs.
De muzikanten zijn zeer goed.
Missisippi is een steengoed nummer.

avatar van kort0235
3,0
Nogmaals beluisterd na het fantastische Modern Times.
Vind dit album toch tegenvallen, vooral na Times out of mind. Maar dat was dan ook een meesterwerk van de latere Dylan.
ik doe er een 0,5 af, zodat ik wel op een voldoende kom. Nl. een 3.0

avatar van vanwijk
4,0
Ik verhoog hem met een halfje, Mississippi, Honest With Me en Sugar Baby zijn van een ongekende schoonheid.

avatar van Wandelaar
4,0
Energiek en gevarieerd album van een ouder wordende, 60-jarige Dylan, die hier zijn americana-roots aan het opgraven is maar nog volop in het leven staat.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Mooi album van Dylan waar enkele pareltjes op staan, vooral Mississippi, Moonlight & afsluiter Sugar Baby vind ik steengoed. Het rockabilly achtige Summer Days doet me dan weer niets. De blues georiënteerde nummers vind ik wat minder sterk.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:54 uur

geplaatst: vandaag om 09:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.