Steve Earle / Townes Van Zandt / Guy Clark - Together at the Bluebird Café (2001)

Drie van de grootste Amerikaanse songwriters samen tijdens één prachtig akoestisch concert in het Bluebird Café in 1995. Naast prachtige, ingetogen versies van hun grote klassiekers, vertellen de drie dichters ook geestige verhalen.

Steve Earle, één van mijn grote helden (maar dat zijn ze eigenlijk alledrie), is niet zo heel goed bij stem, maar de versies van 'Tom Ames Prayer', 'Valentine's Day' en 'Mercenary Song' zijn minstens zo goed als de albumversies op "Train A Comin" (1995) en "I Feel Alright" (1996).

De stem van Townes Van Zandt klonk rond '95 ook niet meer zoals die vroeger was, maar de passie waarmee de man zingt zorgt ervoor dat elk nummer dat hij zingt je ook echt raakt. Vooral de versies van 'Pancho And Lefty', waarop Van Zandt duidelijk bepaalde noten niet meer haalt, en 'Tecumseh Valley' zijn erg overtuigend.

Maar naar mijn mening is het Guy Clark die de show steelt. Deze cowboy is absoluut de meester in het schrijven van verhalende songs. Bijvoorbeeld op 'Randall Knife', 'The Cape' en 'Dublin Blues', maar ook op het prachtige 'Baby Took Limo To Memphis'. Daarnaast zingt en speelt Clark ook beter dan ooit. Terwijl Van Zandt en Earle inmiddels veel lof krijgen voor hun werk, blijf ik Clark een zeer onderschatte songwriter vinden.

Voor degene die nog kennis moet maken met deze drie helden, zou ik aanraden eerst eens te luisteren naar:
* Steve Earle - Train A Comin' (1995)
* Townes Van Zandt - Live At The Old Quarter, Houston, Texas (1977)
* Guy Clark - Old #1 (1975)

Ik vind dit best een mooie plaat.
Een bijzondere verzameling mensen die op deze plaat spelen, helaas niet samen maar steeds na elkaar.
Ik heb niet heel veel meer te melden wat anders is dan wat Down_By_Law(DBL) hier boven heeft geschreven.

Ik ben het echter niet eens met dat Earle minder bij stem zou zijn, hij klinkt zoals altijd eigenlijk. Zijn nummers hebben zo akoestisch wel meer karakter dan in de aangekleede versies die op zijn platen staan(niet in elk geval trouwens).
Over Townes ben ik het eens, die klinkt niet meer zoals hij klonk. Ik vraag mij ook af in wat voor staat hij daar zat te spelen, in de introductie van 'Katie Belle' klinkt hij ver weg, maar dat kan ook zijn omdat zijn stem zo ver gedegradeerd is in bereik en klank. Maar opzich heeft deze oudere Townes ook nog een hoop in zijn mars, dat maakt me deste nieuwsgieriger naar 'No Deeper Blue' uit 1995. (Ik denk dat ik die zo maar 'ns even ga aanschaffen )

Guy Clark klinkt inderdaad erg goed. Niets op aan te merken.

Over de totstandkoming van deze plaat:
De show werd gegeven op 13 september 1995 in het Bluebird cafe in Nashville. Het is een muziekclub/cafe waar zo'n 120 mensen in kunnen.
De vrouw van Guy Clark, Susanna Clark organiseerde deze avond als een 'fundraiser' voor Interfaith Dental Clinic. Dat is een non-profit organisatie in Nashville waar mensen met een laag inkomen e.d. terecht kunnen. Klik

Onbegrijpelijk dat hier zo weinig berichten bij staan, want dit zijn toch drie klassieke en zeer grote singer-songwriters in een intieme setting met subliem repertoire dat zeer sfeervol op plaat is vastgelegd. In zo'n klein zaaltje (je kunt de toeschouwers haast tellen) en uitgevoerd op niets dan akoestische gitaren draait alles om de composities en de voordracht, en met beide zit het meer dan snor. Earle klinkt intens als altijd en Van Zandt knap onderkoeld, maar ook wat mij betreft komt Clark hier het beste voor de dag, met als hoogtepunt van de plaat een huiveringwekkende uitvoering van Randall knife. Maar daarmee doe ik Van Zandts Tecumseh Valley misschien te kort, en dan is er nog Earle's My old friend the blues... Allemaal prachtige uitvoeringen, omlijst door soms hilarische inleidingen (inclusief de avonturen van Townes' gouden tand). En nogmaals, intiem en sfeervol zijn hier trefwoorden wat mij betreft, het klinkt of ik op de eerste rij zit.

Echt een heel mooi album waarbij de live-sfeer goed overkomt. Drie oude, doorleefde mannen die heel rustig hun nummers spelen. Zoals hierboven ook al vermeldt staat klinkt Guy Clark verrassend fris en helder. Zeker ten opzichte van de rauwe stem van Steve Earle en de zwak klinkende Townes Van Zandt. Hoewel de nummers van Townes lang niet meer klinken als voorheen heb ik wel een zwak voor hem op dit album. De breekbaarheid in zijn stem voegt ook weer wat toe, zeker als hij zijn verhaaltjes tussendoor verteld.