Steve Earle / Townes Van Zandt / Guy Clark - Together at the Bluebird Café (2001)

Ik vind dit best een mooie plaat.
Een bijzondere verzameling mensen die op deze plaat spelen, helaas niet samen maar steeds na elkaar.
Ik heb niet heel veel meer te melden wat anders is dan wat Down_By_Law(DBL) hier boven heeft geschreven.

Ik ben het echter niet eens met dat Earle minder bij stem zou zijn, hij klinkt zoals altijd eigenlijk. Zijn nummers hebben zo akoestisch wel meer karakter dan in de aangekleede versies die op zijn platen staan(niet in elk geval trouwens).
Over Townes ben ik het eens, die klinkt niet meer zoals hij klonk. Ik vraag mij ook af in wat voor staat hij daar zat te spelen, in de introductie van 'Katie Belle' klinkt hij ver weg, maar dat kan ook zijn omdat zijn stem zo ver gedegradeerd is in bereik en klank. Maar opzich heeft deze oudere Townes ook nog een hoop in zijn mars, dat maakt me deste nieuwsgieriger naar 'No Deeper Blue' uit 1995. (Ik denk dat ik die zo maar 'ns even ga aanschaffen )

Guy Clark klinkt inderdaad erg goed. Niets op aan te merken.

Over de totstandkoming van deze plaat:
De show werd gegeven op 13 september 1995 in het Bluebird cafe in Nashville. Het is een muziekclub/cafe waar zo'n 120 mensen in kunnen.
De vrouw van Guy Clark, Susanna Clark organiseerde deze avond als een 'fundraiser' voor Interfaith Dental Clinic. Dat is een non-profit organisatie in Nashville waar mensen met een laag inkomen e.d. terecht kunnen. Klik

Onbegrijpelijk dat hier zo weinig berichten bij staan, want dit zijn toch drie klassieke en zeer grote singer-songwriters in een intieme setting met subliem repertoire dat zeer sfeervol op plaat is vastgelegd. In zo'n klein zaaltje (je kunt de toeschouwers haast tellen) en uitgevoerd op niets dan akoestische gitaren draait alles om de composities en de voordracht, en met beide zit het meer dan snor. Earle klinkt intens als altijd en Van Zandt knap onderkoeld, maar ook wat mij betreft komt Clark hier het beste voor de dag, met als hoogtepunt van de plaat een huiveringwekkende uitvoering van Randall knife. Maar daarmee doe ik Van Zandts Tecumseh Valley misschien te kort, en dan is er nog Earle's My old friend the blues... Allemaal prachtige uitvoeringen, omlijst door soms hilarische inleidingen (inclusief de avonturen van Townes' gouden tand). En nogmaals, intiem en sfeervol zijn hier trefwoorden wat mij betreft, het klinkt of ik op de eerste rij zit.