The Slow Show - Still Life (2022)

Toen ik de band voor het eerst live zag tijdens de Dakendagen in Rotterdam op 13 juni 2015 (dat was een mooi verjaardagsfeest van mijn partner op die hoogte) was ik verliefd geworden op The Slow Show. De opwinding vooraf was al groot toen ik nog even geheim moest houden dat ze zouden komen (ik was al helemaal verliefd op het debuut dat net uit was). En die opwinding is altijd gebleven zowel live als wat betreft hun albums.

Dat is opvallend, want je zou toch zeggen dat ik de monotone zang van Rob Goodwin onderhand wel beu begin te raken. Zou dat dan nu een keer gebeuren? Zou de formule uitgewerkt raken?

Nee. Al tijdens opener Mountbatten hoor je dat ze weer een klein beetje zijn gaan finetunen. Genoeg om het interessant te houden, en niet te gek om radicaal met een ander geluid te komen wat tegen zou kunnen vallen.

Dat laat Anybody Else Inside ook horen. Oud en vertrouwd en toch weten ze het fris te laten klinken, terwijl er niet veel veranderd is aan hun geluid. En Slippin' doet niet anders. Wel het nummer waarbij ik denk: nu ken ik deze sound wel. Maar ja, dan zet de trompet in en ben ik weer om.

Rare Bird geeft mij een nostalgisch film-gevoel. Zo eentje waar je je echt in een andere wereld waant. Amélie of iets dergelijks (ik zeg niet dat het zo klinkt). Hier hoor je dat de band echt iets anders wilde uitproberen, en wow wat pakt dat goed uit zeg.

Woven Blue is wat lichter van toon. Een voorzichtig lentebriesje dat je doet glimlachen. Het nummer kent een fraaie, subtiele opbouw waar de blazers verantwoordelijk voor zijn.

Blue Nights kent ook een wat ander geluid. Dwingender. Ik kan me voorstellen dat mensen dit richting Coldplay vinden gaan, maar met zo'n stemgeluid vind ik dat toch kort door de bocht en ondanks dat het wat voller klinkt dan we van ze gewend zijn, misschien zelfs wel wat berustend op effectbejag (laten we de boel eens lekker doen aanzwellen) klinkt dit in mijn oren toch echt best fijn.

Dat opbouwende heeft Breathe ook en het koor doet wederom zijn werk. Dit kennen we van The Slow Show. Het zou me tegen kunnen gaan staan, maar doet het niet. Ik blijf dit blijkbaar gewoon goed vinden. IJzersterke opbouw en subtiele wendingen.

Blinking was het album ook al vooruit gesneld. Iets steviger dan we van ze gewend zijn. Toch valt me wel iets op aan dit album en dat is het geluid. Ligt het aan mij of is het allemaal wat schel? Juist bij zo'n donkere stem verwacht ik ook zo'n klankkleur qua productie, en mijn gevoel zegt dat daar hier geen sprake van is. Misschien klinkt het straks anders op vinyl? (Verschijnt pas over een paar weken). Hoe dan ook: heerlijk nummer!

Hey Lover doet me iets minder. Nog steeds een goed nummer, maar hier heb ik het gevoel dat het iets te veel automatische piloot is met wat probeersels in de vorm van het synth-geluid. Who Knows gaat nog even door en klinkt ook niet anders dan we van ze gewend zijn (en daardoor wat minder opvallend).

Weightless is een passend slot van dit album. Piano en af en toe wat samenzang vallen hier het meest op. Uiteraard ontbreken de blazers niet, maar die horen bij deze band.

Ben ik uitgekeken op The Slow Show? Nee. Ook nu lukt het de band om weer net even wat meer nieuwe dingen te laten horen, maar dan wel vrij subtiel zoals ze dat elk album wel gedaan hebben. Het is aardig wat pathos gebundeld op een album, maar Rob weet het met die monotone zang (mogen we het zang noemen?) aards te maken. Af en toe wat vrouwelijke vocalen om de boel net even wat fraaier aan te kleden en het is af.

Of ze een nieuw publiek weten te trekken met Still Life betwijfel ik. Prima wat mij betreft, want daardoor blijft het toch een beetje een band voor de fijnproevers en blijven ze weg van die doorslag naar de grote zalen. Want stel dat dat gebeurt..... misschien dat ze dan net over het randje kukelen. Laat mij hier maar lekker van genieten en het liefst in kleinere zalen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - Still Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Slow Show - Still Life
We weten inmiddels wat we kunnen verwachten van de Britse band The Slow Show, maar het wederom wonderschoon ingekleurde Still Life laat ook voldoende subtiele vernieuwing horen

The Slow Show uit Manchester keert tweeënhalf jaar na het uitstekende Lust And Learn terug met een nieuw album. De verrassing is er inmiddels wel wat af, want ook album nummer vier valt vooral op door een prachtige en vaak beeldende instrumentatie en door de zo karakteristieke vocalen, maar Still Life klinkt toch ook weer net wat anders dan zijn voorgangers. Zeker de wat complexere songs op het album zitten volgestopt met heel veel moois, maar The Slow Show klinkt af en toe ook net wat toegankelijker. Dat is niet altijd een pre, maar de meeste songs op het album zijn weer zo mooi als we inmiddels van de Britse band gewend zijn en strelen even uitvoerig als meedogenloos het oor.

De Britse band The Slow Show levert met het deze week verschenen Still Life (officieel met alleen hoofdletters) alweer haar vierde album af. Van de vorige drie vond ik persoonlijk Dream Darling uit 2016 het mooist, maar ook White Water uit 2015 en Lust And Learn uit 2019 waren prachtige albums, die terecht in nogal wat jaarlijstje opdoken.

Op Still Life trekt de band uit Manchester de lijn van de vorige drie albums door, maar The Slow Show slaat ook op album nummer vier weer net wat andere wegen in, al moet gezegd worden dat de verschillen subtiel zijn. De twee belangrijkste ingrediënten in de muziek van de Britse band zijn gelukkig niet verdwenen. Ook op Still Life is er de muzikale pracht die we inmiddels kennen van de band en ook de zo karakteristieke zang van Rob Goodwin is op Still Life weer sfeerbepalend.

De diepe en donkere stem van de zanger van de band roept afwisselend associaties op met Tindersticks, Queensryche, The National, Lambchop en zelfs Crash Test Dummies (Mmm Mmm Mmm), maar heeft een eigen geluid doordat de stem steeds wat over lijkt te slaan. Ik moest er in 2015 wel wat aan wennen, ook omdat de zang wel wat monotoon kan klinken, maar inmiddels hoort het bij de muziek van The Slow Show en zou ik de bijzondere vocalen niet willen missen.

De bijzondere stem van Rob Goodwin laat zich op Still Life bijstaan door een al even opvallende vrouwenstem, wat zorgt voor fraaie contrasten. Dit is zeker niet nieuw, maar het klinkt toch weer net wat anders dan op de vorige albums. De zang strijkt misschien nog enigszins tegen de haren in, maar in muzikaal opzicht zitten ook de songs op het vierde album van The Slow Show weer prachtig in elkaar.

De muziek van de band is door een combinatie van piano en strijkers nog altijd bijzonder sfeervol, wat wordt versterkt door de inzet van mooie gitaarlijnen, sfeervolle blazers en atmosferische keyboards. Net als op de vorige albums is de muziek van The Slow Show vaak groots en meeslepend en vol of zelfs overvol, maar Still Life heeft ook zijn meer ingetogen momenten.

De grootste klanken van de band zijn niet alleen mooi, maar ook beeldend en zouden niet misstaan bij de films vol uitgestrekte landschappen, al zitten de vocalen dan misschien wel wat in de weg. Zeker wanneer je het album met een goede koptelefoon beluistert, wordt het oor genadeloos gestreeld door alle mooie klanken en hoor je steeds weer nieuwe dingen in de uit meerdere lagen bestaande instrumentatie, die je makkelijk meevoert. In productioneel opzicht is het af en toe net wat teveel allemaal van het goede, maar het blijft wat mij betreft mooi.

In muzikaal opzicht laat ook Still Life zich weer vergelijken met de muziek van bands als Elbow en The National (een song van deze band leverde The Slow Show haar naam op) en dan met name in de meest bombastische dagen van deze bands. Hier en daar vind ik het misschien net wat te lichtvoetig, maar de paar kleine uitglijders op het album moeten we de band maar vergeven.

The Slow Show flirt hier en daar met net wat toegankelijkere of zelfs aanstekelijke songs, maar het mooist zijn toch de songs die een paar keer van kleur verschieten en waarin een bijzondere wending nooit ver weg is. Openingstrack Mountbatten is zo’n songs en zet direct de toon voor de rest van het album.

Still Life laat het inmiddels uit duizenden herkenbare geluid van The Slow Show horen, maar de subtiele koerswijzingen en het gebruik van net wat andere accenten in de instrumentatie en vocalen, zorgen er wat mij betreft voor dat het niet meer van hetzelfde is. Wat wel is gebleven is de hoge kwaliteit van de muziek van de band. Prachtalbum. Wederom. Erwin Zijleman

Toppertjes zijn overduidelijk Slippin’, Blue Nights en Weightless!

Heerlijke plaat om aan te zetten. Mooie en gevoelige nummers afgewisseld met wat meer tempo.

Derde plaat van de SlowShow blijft met afstand de beste maar deze komt in de buurt!