The Slow Show - Still Life (2022)

Benieuwd of ze deze keer een andere koers gaan varen of dat het meer van hetzelfde gaat worden. Blinking is herkenbaar en toch iets steviger dan we gewend zijn.

Tot nu toe heb ik nog steeds wel een zwak voor dit gezelschap.

Ik ook Eric, wordt sowieso een blinde aankoop.

Bij mij ook, ook al verwacht ik eigenlijk meer van hetzelfde en het zou kunnen dat er op dat vlak toch wel verzadiging gaat optreden. Maar misschien is mijn gunfactor net even wat hoger bij deze mannen.

Blinking is wel echt een heel erg matige single zeg. Wel fijn dat Mountbatten op deze plaat staat, die heb ik destijds veel gedraaid.

Waarom matig?
Het is wel wat grootser en minder ingetogen dan we van hen gewoon zijn.

Die kwalificatie dekt id. de lading niet. Natuurlijk is deze drop na het inventieve Mountbatten, minder verrassend, want alle bekende elementen zijn aanwezig (Bariton versus female-voice, plus strings&trompet). De zangeres heeft nu geen breekbare maar juist een krachtige stem en de noviteit is de hoog gezonden break van Rob. En vergeet niet dat platenlabel PIAS ook tevreden wil zijn met een radiovriendelijke singel.

Lust And Learn is en blijft een fantastisch mooie plaat. Ik grijp vaak terug naar deze plaat, het heeft iets magisch.

Blinking is een song wat nog moest groeien en buiten een andere productie is dit toch weer prachtig.

Blinking is wel weer een fijn nummer. Ik reken the Slow Show nooit tot mijn top-favoriete bands, desondanks altijd fijne muziek en live ook bijzonder om mee te maken.

Wederom slechts een digitale stream mogen ontvangen. Wacht maar met luisteren tot het album uitkomt.

Hoe moet ik dit lezen? Ga jij zelf wachten op een echte versie? Of raad je ons aan dat te doen? Is het slecht, gezien de treurige blik?

Helemaal van mijn sokken geblazen door de derde single 'Weightless'. Onvervalste spoken-word, een geïmproviseerde blaassolo en zelfs een lichte swingbeat. Ik was niet zó onder de indruk van de eerste twee maar deze..

Weightless. Wat maakt dit me blij. Het ademt sfeer, droevenis. Heerlijk.

4 tracks volledig verschillend in klank en kleur. overall, vol ambitie en op weg naar vernieuwd succes.
4 februari is volgend eikpunt.

Nummers als Low en Weightless lijken op een kruising tussen Sigur Ros en Tindersticks. Origineel, dat wel.

The Slow Show heeft natuurlijk altijd al aanleg voor het melodramatische gehad, maar de singles van deze plaat gaan wat mij betreft een grens over. Kan er echt helemaal niks mee.

Ik leerde eind 2017, ik denk eerder door toeval, The Slow Show kennen door het nummer Testing van hun album White Water. Die bariton stem in combinatie met de ingetogen instrumentatie sprak me direct aan. Het lag ook in lijn met The National een band die ik destijds en vandaag nog steeds hoog aanschrijf.

Logischerwijs beluisterde ik hun tot dan uitgebrachte 2 albums en hier stond veel moois op zoals ook Strangers Now, Hurts, God Only knows,....

Vervolgens kwam Lust And Learn uit, hun derde album. Met hoge verwachtingen begon ik hier dan ook aan, maar waar iedereen lovend was en dit het album werd waar The Slow Show het meeste zieltjes won verloor het ook één. Het werd allemaal wat algemener en minder intens, meer gericht op het algemene publiek. Maar er blijven nummers op staan waar ik nog van kan genieten.

Nu komt dit album er aan en logischerwijs geef ik het wel een poging, maar afgaand op deze vier singles is er niets wat me nog aantrekt aan deze band. Waar de eerste albums aansloten bij the National moet ik nu eerder denken aan Coldplay en dan haak ik af.

Tot nu toe een beetje hit or miss met de singles. Blinking is na een aantal weken toch wel een catchy nummer, maar niet zoveel meer dan dat. Is Anybody Else Inside volgt het recept van Lust & Lean, en hoe mooi ik het ook allemaal vindt - de tweestemmige vocalen ken ik nu wel een beetje. Weightless daarentegen was opeens weer een frisse wind in de lijn van het nummer Mountbatten, maar Breathing vindt ik dan weer ronduit standaard: blaaswerk, zachte vocalen etc. Overigens doen de vocalen waarmee het start me nu ook niet veel - een beetje hetzelfde als hoe Blinking start, is het vals... het ligt in ieder geval niet direct lekker in het gehoor.

Afwachten dus, ik hoop dat het nu stopt met singles, want anders is de helft van de plaat alweer vergeven, dat vind ik altijd zo zonde.

Toen ik de band voor het eerst live zag tijdens de Dakendagen in Rotterdam op 13 juni 2015 (dat was een mooi verjaardagsfeest van mijn partner op die hoogte) was ik verliefd geworden op The Slow Show. De opwinding vooraf was al groot toen ik nog even geheim moest houden dat ze zouden komen (ik was al helemaal verliefd op het debuut dat net uit was). En die opwinding is altijd gebleven zowel live als wat betreft hun albums.

Dat is opvallend, want je zou toch zeggen dat ik de monotone zang van Rob Goodwin onderhand wel beu begin te raken. Zou dat dan nu een keer gebeuren? Zou de formule uitgewerkt raken?

Nee. Al tijdens opener Mountbatten hoor je dat ze weer een klein beetje zijn gaan finetunen. Genoeg om het interessant te houden, en niet te gek om radicaal met een ander geluid te komen wat tegen zou kunnen vallen.

Dat laat Anybody Else Inside ook horen. Oud en vertrouwd en toch weten ze het fris te laten klinken, terwijl er niet veel veranderd is aan hun geluid. En Slippin' doet niet anders. Wel het nummer waarbij ik denk: nu ken ik deze sound wel. Maar ja, dan zet de trompet in en ben ik weer om.

Rare Bird geeft mij een nostalgisch film-gevoel. Zo eentje waar je je echt in een andere wereld waant. Amélie of iets dergelijks (ik zeg niet dat het zo klinkt). Hier hoor je dat de band echt iets anders wilde uitproberen, en wow wat pakt dat goed uit zeg.

Woven Blue is wat lichter van toon. Een voorzichtig lentebriesje dat je doet glimlachen. Het nummer kent een fraaie, subtiele opbouw waar de blazers verantwoordelijk voor zijn.

Blue Nights kent ook een wat ander geluid. Dwingender. Ik kan me voorstellen dat mensen dit richting Coldplay vinden gaan, maar met zo'n stemgeluid vind ik dat toch kort door de bocht en ondanks dat het wat voller klinkt dan we van ze gewend zijn, misschien zelfs wel wat berustend op effectbejag (laten we de boel eens lekker doen aanzwellen) klinkt dit in mijn oren toch echt best fijn.

Dat opbouwende heeft Breathe ook en het koor doet wederom zijn werk. Dit kennen we van The Slow Show. Het zou me tegen kunnen gaan staan, maar doet het niet. Ik blijf dit blijkbaar gewoon goed vinden. IJzersterke opbouw en subtiele wendingen.

Blinking was het album ook al vooruit gesneld. Iets steviger dan we van ze gewend zijn. Toch valt me wel iets op aan dit album en dat is het geluid. Ligt het aan mij of is het allemaal wat schel? Juist bij zo'n donkere stem verwacht ik ook zo'n klankkleur qua productie, en mijn gevoel zegt dat daar hier geen sprake van is. Misschien klinkt het straks anders op vinyl? (Verschijnt pas over een paar weken). Hoe dan ook: heerlijk nummer!

Hey Lover doet me iets minder. Nog steeds een goed nummer, maar hier heb ik het gevoel dat het iets te veel automatische piloot is met wat probeersels in de vorm van het synth-geluid. Who Knows gaat nog even door en klinkt ook niet anders dan we van ze gewend zijn (en daardoor wat minder opvallend).

Weightless is een passend slot van dit album. Piano en af en toe wat samenzang vallen hier het meest op. Uiteraard ontbreken de blazers niet, maar die horen bij deze band.

Ben ik uitgekeken op The Slow Show? Nee. Ook nu lukt het de band om weer net even wat meer nieuwe dingen te laten horen, maar dan wel vrij subtiel zoals ze dat elk album wel gedaan hebben. Het is aardig wat pathos gebundeld op een album, maar Rob weet het met die monotone zang (mogen we het zang noemen?) aards te maken. Af en toe wat vrouwelijke vocalen om de boel net even wat fraaier aan te kleden en het is af.

Of ze een nieuw publiek weten te trekken met Still Life betwijfel ik. Prima wat mij betreft, want daardoor blijft het toch een beetje een band voor de fijnproevers en blijven ze weg van die doorslag naar de grote zalen. Want stel dat dat gebeurt..... misschien dat ze dan net over het randje kukelen. Laat mij hier maar lekker van genieten en het liefst in kleinere zalen.

Rare Bird kan zich gewoon scharen tot hun allerbeste tracks. Ook ben ik helemaal overstag met de singles. Het is geperfectioneerd, gefinetuned maar nergens niet onmiskenbaar Slow Show. Weet je, ik vind het echt helemaal goed. Twee roerige pandemiejaren hebben er ook voor gezorgd dat ik me vast kan houden aan deze plaat: het laat je niet in de steek, heeft genoeg interessants en je weet dat het live weer waanzinnig is. Ik wil iets om naar uit te kijken, en dat was en is deze plaat. Zal later dit weekend wat dieper op het materiaal in gaan maar als je eerste beoordeling een 4 is dan ben je wat mij betreft gewoon een consistent kunstenaarscollectief.

Het is een wonderschoon album geworden. Warmbloedig, subtiel, met herkenning en experiment.
Dat ik zelf liever meer gitaar hoor, doet daar niets aan af. Het gaat om het gevoel dat in elke noot is gelegd.
Pingelend, roffelend en met trompet, viool of piano, En dat is alleen maar het muzikale bed. De warme deken die daar overheen ligt is Rob's zang, divers en oprecht. Is het al opgevallen dat hij voor het eerst ook hoge tonen zingt.
Fijn album waar de vooruitgeschoven songs nu pas echt op zn plek liggen.

Ik vermoed dat dit komt doordat het helemaal naar de t*ring gecompressed is, echt zonde. Dat was op de vorige plaat ook al. Dan deed het me soms echt oorpijn als er nog een zangeres bij geperst moest worden in de mix, omdat er geen ruimte in het plaatje was en het dus maar met schelheid er doorheen gedrukt werd. Dat lijkt per plaat erger te worden bij ze.

Wow, Weightless heb ik als single volledig gemist. Zeer de moeite met die trompetsolo!

Ik lees hier vergelijkingen met Coldplay. Hoe kort door de bocht kan je gaan, man..Gewoon omdat ze hun sound hier wat open trekken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - Still Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Slow Show - Still Life
We weten inmiddels wat we kunnen verwachten van de Britse band The Slow Show, maar het wederom wonderschoon ingekleurde Still Life laat ook voldoende subtiele vernieuwing horen

The Slow Show uit Manchester keert tweeënhalf jaar na het uitstekende Lust And Learn terug met een nieuw album. De verrassing is er inmiddels wel wat af, want ook album nummer vier valt vooral op door een prachtige en vaak beeldende instrumentatie en door de zo karakteristieke vocalen, maar Still Life klinkt toch ook weer net wat anders dan zijn voorgangers. Zeker de wat complexere songs op het album zitten volgestopt met heel veel moois, maar The Slow Show klinkt af en toe ook net wat toegankelijker. Dat is niet altijd een pre, maar de meeste songs op het album zijn weer zo mooi als we inmiddels van de Britse band gewend zijn en strelen even uitvoerig als meedogenloos het oor.

De Britse band The Slow Show levert met het deze week verschenen Still Life (officieel met alleen hoofdletters) alweer haar vierde album af. Van de vorige drie vond ik persoonlijk Dream Darling uit 2016 het mooist, maar ook White Water uit 2015 en Lust And Learn uit 2019 waren prachtige albums, die terecht in nogal wat jaarlijstje opdoken.

Op Still Life trekt de band uit Manchester de lijn van de vorige drie albums door, maar The Slow Show slaat ook op album nummer vier weer net wat andere wegen in, al moet gezegd worden dat de verschillen subtiel zijn. De twee belangrijkste ingrediënten in de muziek van de Britse band zijn gelukkig niet verdwenen. Ook op Still Life is er de muzikale pracht die we inmiddels kennen van de band en ook de zo karakteristieke zang van Rob Goodwin is op Still Life weer sfeerbepalend.

De diepe en donkere stem van de zanger van de band roept afwisselend associaties op met Tindersticks, Queensryche, The National, Lambchop en zelfs Crash Test Dummies (Mmm Mmm Mmm), maar heeft een eigen geluid doordat de stem steeds wat over lijkt te slaan. Ik moest er in 2015 wel wat aan wennen, ook omdat de zang wel wat monotoon kan klinken, maar inmiddels hoort het bij de muziek van The Slow Show en zou ik de bijzondere vocalen niet willen missen.

De bijzondere stem van Rob Goodwin laat zich op Still Life bijstaan door een al even opvallende vrouwenstem, wat zorgt voor fraaie contrasten. Dit is zeker niet nieuw, maar het klinkt toch weer net wat anders dan op de vorige albums. De zang strijkt misschien nog enigszins tegen de haren in, maar in muzikaal opzicht zitten ook de songs op het vierde album van The Slow Show weer prachtig in elkaar.

De muziek van de band is door een combinatie van piano en strijkers nog altijd bijzonder sfeervol, wat wordt versterkt door de inzet van mooie gitaarlijnen, sfeervolle blazers en atmosferische keyboards. Net als op de vorige albums is de muziek van The Slow Show vaak groots en meeslepend en vol of zelfs overvol, maar Still Life heeft ook zijn meer ingetogen momenten.

De grootste klanken van de band zijn niet alleen mooi, maar ook beeldend en zouden niet misstaan bij de films vol uitgestrekte landschappen, al zitten de vocalen dan misschien wel wat in de weg. Zeker wanneer je het album met een goede koptelefoon beluistert, wordt het oor genadeloos gestreeld door alle mooie klanken en hoor je steeds weer nieuwe dingen in de uit meerdere lagen bestaande instrumentatie, die je makkelijk meevoert. In productioneel opzicht is het af en toe net wat teveel allemaal van het goede, maar het blijft wat mij betreft mooi.

In muzikaal opzicht laat ook Still Life zich weer vergelijken met de muziek van bands als Elbow en The National (een song van deze band leverde The Slow Show haar naam op) en dan met name in de meest bombastische dagen van deze bands. Hier en daar vind ik het misschien net wat te lichtvoetig, maar de paar kleine uitglijders op het album moeten we de band maar vergeven.

The Slow Show flirt hier en daar met net wat toegankelijkere of zelfs aanstekelijke songs, maar het mooist zijn toch de songs die een paar keer van kleur verschieten en waarin een bijzondere wending nooit ver weg is. Openingstrack Mountbatten is zo’n songs en zet direct de toon voor de rest van het album.

Still Life laat het inmiddels uit duizenden herkenbare geluid van The Slow Show horen, maar de subtiele koerswijzingen en het gebruik van net wat andere accenten in de instrumentatie en vocalen, zorgen er wat mij betreft voor dat het niet meer van hetzelfde is. Wat wel is gebleven is de hoge kwaliteit van de muziek van de band. Prachtalbum. Wederom. Erwin Zijleman

Still Life van The Slow Show is een soort van logisch vervolg op het -ook- prachtige Lust And Learn uit 2019
(ik zag net dat ik daar geen bericht bij geplaatst heb).

De laatste twee albums maken duidelijk dat de groep zijn signature verder heeft uitgediept en een goede vorm heeft gevonden.
De muziek heeft wederom diverse lagen en het vraagt diverse luisterbeurten om de volle schoonheid te ervaren.

Net als op Lust And Learn lijkt het soms of het allemaal wat voortkabbelt maar vooral een paar luisterbeurten met de koptelefoon laat horen dat er beslist veel nuance verschillen zijn.

Erg mooi hoe de tweede vrouwenstem wordt toegevoegd, die doet mij overigens af en toe in de verte aan Dido denken. Het gebruik van de diverse instrumenten -soms akoestisch- dan weer blazers, de subtiele pianoklanken, de strijkers en koorwerken dragen allemaal bij tot een buitengewoon mooi album.

De stem van Rob Goodwin wordt in de mix soms nadrukkelijk naar voren gehaald (in het slotnummer Weightless bijvoorbeeld).

Ik vermoed en verwacht dat de muziek van The Slow Show behoorlijk tijdloos is en veel mensen van diverse leeftijden zal aanspreken.

De vergelijkingen die regelmatig worden getrokken met The National en de Tindersticks begrijp ik wel, maar vind ik afdoen aan het eigen idioom van de diverse groepen. Tindersticks die intussen een behoorlijk lange staat van dienst hebben -en in het begin af en toe werden vergeleken met Roxy Music- vind ik meer arty.
The National vind ik veel meer echt een Amerikaanse groep (NY) waardoor ik ze meer tovergelijken vind met bijvoorbeeld Interpol.

Daarbij vind ik het volledige geluidsbeeld van The Slow Show een grote 'eigenheid' hebben.
Ik vind The National ook fantastisch maar maar meer een pop-band door het geluid van de gitaren en de opbouw van de songs. De stem van Matt Berninger vind ik overigens wel heel anders (karakteristiek-krakeriger .

Elbow die ook regelmatig wordt genoemd vind ik echt saaier dan The Slow Show. Maar de eerlijkheid gebeid mij te melden dat ik de laatste twee Elbow albums bewust even aan mij voorbij heb laten gaan.

Ik kan nog niet zeggen of ik deze laatste worp beter vind dan Lust And Learn, maar dat ze gelijkwaardig zijn staat wel vast.

Een mooi muzikaal lichtpunt aan het begin van het jaar, waarvan ik vermoed dat het in de lijstjes van december ngo wel weer zal opdoemen.

Heerlijk, deze mannen leveren al voor de 4e keer kwaliteit. En ik moet zeggen dat ik in eerste instantie bang was voor verzadiging. Maar dit luistert heerlijk weg weer en biedt ook meer diversiteit dan hun laatste 2 albums , zo op het eerste gehoor..
Nu afwachten wanneer het, wederom afgeblazen, concert in Doornroosje gaat plaatsvinden. Zin in!

Alleen is Rare Bird een vreemde eend in de bijt. Zeer matig nummer.

Mooie sfeervolle plaat weer, vooral de samenzang met die zangeres is weer geweldig

Ik vind dat echt een van hun beste nummers ooit. Kan zelf dag weer niks met Hey Lover.

"Vreemde eenden"...... En mijn guilty pleasure van dit album is nu [Woven Blue].
Er zijn hier nog veel meer ontdekkingetochten mogelijk.