Spoon - Lucifer on the Sofa (2022)
mijn stem
168 stemmen
0
geplaatst: 16 februari 2022, 12:48 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spoon - Lucifer On The Sofa - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Spoon - Lucifer On The Sofa
De Amerikaanse band Spoon draait inmiddels al heel wat jaren mee, maar heeft nog nooit een slecht album gemaakt en doet dat ook nu niet, want ook Lucifer On The Sofa is weer van een bijzonder hoge kwaliteit
Het lijkt bijna makkelijk hoe Spoon de nagenoeg perfecte pop- en rocksongs uit de hoge hoed tovert en aanstekelijke songs combineert met hoge kwaliteit. Het was tot dusver niet genoeg om de band te scharen onder de grootste rockbands van dit moment en dat gaat ook niet gebeuren met Lucifer On The Sofa, maar die grootste rockbands van het moment kunnen een puntje zuigen aan het tiende studioalbum van de band uit Austin, Texas. Direct vanaf de eerste noten klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar Spoon kiest nooit voor de makkelijkste weg. Lucifer On The Sofa is een album dat onmiddellijk vermaakt, maar dat ook nog veel moois gaat laten horen. Wat een topband.
Wanneer ik een lijstje moet maken met mijn favoriete bands aller tijden, denk ik niet in eerste instantie aan de Amerikaanse band Spoon. Ook niet in tweede en derde instantie overigens en ik heb het idee dat dit niet alleen voor mij geldt. De band is de kleine zalen nog niet ontgroeid en ook in jaarlijstjes kom je Spoon maar zelden tegen.
De band uit Austin, Texas, debuteerde in 1996 en brengt deze week met Lucifer On The Sofa haar tiende studioalbum uit. Het gekke met Spoon is dat de band nog nooit een slecht album heeft gemaakt, maar ook nog geen album dat de band heeft geschaard onder de allergrootste Amerikaanse rockbands.
Dat laatste suggereert misschien dat Spoon behoort tot de middenmoot met vooral middelmatige albums, maar dat is zeker niet het geval. Alle albums die de Amerikaanse band heeft gemaakt zijn goed tot heel goed en ze zijn zo constant dat het lastig kiezen is tussen deze albums. Als het echt moet twijfel ik tussen Girls Can Tell uit 2001 en Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007, maar het verschil met de andere albums van de Texaanse band is minimaal.
Ook het deze week verschenen Lucifer On The Sofa is weer een typisch Spoon album en het is een heel goed album. Het is een album dat is gevuld met lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs, maar het zijn zeker geen dertien in een dozijn pop- en rocksongs. Ook op haar tiende album stopt de Amerikaanse band haar songs vol met verrassende wendingen, zonder dat dit ten koste gaat van de aanstekelijkheid van de songs.
De band bestaat uit een stel prima muzikanten, met name het gitaarwerk is dik in orde en ook in vocaal opzicht is er niets aan te merken op de muziek van Spoon. Ook Lucifer On The Sofa is tenslotte weer een lekker veelzijdig album dat zich met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de rockmuziek beweegt en het is bovendien een album dat is voorzien van de energie die Spoon ook op het podium laat horen.
Net als alle vorige albums van Spoon is ook Lucifer On The Sofa een album dat heerlijk vermaakt, wat meer richting rock neigt en bijna veertig minuten pure klasse laat horen, maar toch vind ik het ook dit keer lastig om uit te leggen wat de albums van Spoon nu zo goed maakt. Net zoals alle vorige keren.
De band uit Austin schudt de bijzonder lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs bijna achteloos uit de mouw, waardoor het maken van een Spoon album bijna makkelijk lijkt. Dat is het natuurlijk niet. Lucifer On The Sofa is een album dat kwaliteit ademt. Alle songs op het album zorgen direct bij eerste beluistering voor een goed gevoel, maar het zijn ook songs die bij herhaalde beluistering nog een tijdje nieuwe dingen laten horen.
Spoon is een geweldige liveband en op haar nieuwe album brengt de band haar geluid van het podium naar de woonkamer. Dat is bijna veertig minuten genieten, maar vergeet vooral niet om goed te luisteren naar al het moois dat Spoon heeft verstopt op dit album, want het is allemaal een stuk verfijnder dan het lijkt.
Als ik morgen wordt gevraagd om een lijstje te maken met mijn favoriete bands aller tijden, is de kans groot dat ik Spoon weer ga vergeten, maar een band die topalbums als Lucifer On The Sofa kan maken verdient een beter lot dan dat. Iedereen die nog nooit naar een album van Spoon heeft geluisterd moet dit nieuwe album zeker eens proberen. Iedereen die de eerdere albums van de band kent, weet precies wat je kunt verwachten op Lucifer On The Sofa, dat net als alle voorgangers het kwaliteitsstempel van de Amerikaanse band draagt. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Spoon - Lucifer On The Sofa - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Spoon - Lucifer On The Sofa
De Amerikaanse band Spoon draait inmiddels al heel wat jaren mee, maar heeft nog nooit een slecht album gemaakt en doet dat ook nu niet, want ook Lucifer On The Sofa is weer van een bijzonder hoge kwaliteit
Het lijkt bijna makkelijk hoe Spoon de nagenoeg perfecte pop- en rocksongs uit de hoge hoed tovert en aanstekelijke songs combineert met hoge kwaliteit. Het was tot dusver niet genoeg om de band te scharen onder de grootste rockbands van dit moment en dat gaat ook niet gebeuren met Lucifer On The Sofa, maar die grootste rockbands van het moment kunnen een puntje zuigen aan het tiende studioalbum van de band uit Austin, Texas. Direct vanaf de eerste noten klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar Spoon kiest nooit voor de makkelijkste weg. Lucifer On The Sofa is een album dat onmiddellijk vermaakt, maar dat ook nog veel moois gaat laten horen. Wat een topband.
Wanneer ik een lijstje moet maken met mijn favoriete bands aller tijden, denk ik niet in eerste instantie aan de Amerikaanse band Spoon. Ook niet in tweede en derde instantie overigens en ik heb het idee dat dit niet alleen voor mij geldt. De band is de kleine zalen nog niet ontgroeid en ook in jaarlijstjes kom je Spoon maar zelden tegen.
De band uit Austin, Texas, debuteerde in 1996 en brengt deze week met Lucifer On The Sofa haar tiende studioalbum uit. Het gekke met Spoon is dat de band nog nooit een slecht album heeft gemaakt, maar ook nog geen album dat de band heeft geschaard onder de allergrootste Amerikaanse rockbands.
Dat laatste suggereert misschien dat Spoon behoort tot de middenmoot met vooral middelmatige albums, maar dat is zeker niet het geval. Alle albums die de Amerikaanse band heeft gemaakt zijn goed tot heel goed en ze zijn zo constant dat het lastig kiezen is tussen deze albums. Als het echt moet twijfel ik tussen Girls Can Tell uit 2001 en Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007, maar het verschil met de andere albums van de Texaanse band is minimaal.
Ook het deze week verschenen Lucifer On The Sofa is weer een typisch Spoon album en het is een heel goed album. Het is een album dat is gevuld met lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs, maar het zijn zeker geen dertien in een dozijn pop- en rocksongs. Ook op haar tiende album stopt de Amerikaanse band haar songs vol met verrassende wendingen, zonder dat dit ten koste gaat van de aanstekelijkheid van de songs.
De band bestaat uit een stel prima muzikanten, met name het gitaarwerk is dik in orde en ook in vocaal opzicht is er niets aan te merken op de muziek van Spoon. Ook Lucifer On The Sofa is tenslotte weer een lekker veelzijdig album dat zich met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de rockmuziek beweegt en het is bovendien een album dat is voorzien van de energie die Spoon ook op het podium laat horen.
Net als alle vorige albums van Spoon is ook Lucifer On The Sofa een album dat heerlijk vermaakt, wat meer richting rock neigt en bijna veertig minuten pure klasse laat horen, maar toch vind ik het ook dit keer lastig om uit te leggen wat de albums van Spoon nu zo goed maakt. Net zoals alle vorige keren.
De band uit Austin schudt de bijzonder lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs bijna achteloos uit de mouw, waardoor het maken van een Spoon album bijna makkelijk lijkt. Dat is het natuurlijk niet. Lucifer On The Sofa is een album dat kwaliteit ademt. Alle songs op het album zorgen direct bij eerste beluistering voor een goed gevoel, maar het zijn ook songs die bij herhaalde beluistering nog een tijdje nieuwe dingen laten horen.
Spoon is een geweldige liveband en op haar nieuwe album brengt de band haar geluid van het podium naar de woonkamer. Dat is bijna veertig minuten genieten, maar vergeet vooral niet om goed te luisteren naar al het moois dat Spoon heeft verstopt op dit album, want het is allemaal een stuk verfijnder dan het lijkt.
Als ik morgen wordt gevraagd om een lijstje te maken met mijn favoriete bands aller tijden, is de kans groot dat ik Spoon weer ga vergeten, maar een band die topalbums als Lucifer On The Sofa kan maken verdient een beter lot dan dat. Iedereen die nog nooit naar een album van Spoon heeft geluisterd moet dit nieuwe album zeker eens proberen. Iedereen die de eerdere albums van de band kent, weet precies wat je kunt verwachten op Lucifer On The Sofa, dat net als alle voorgangers het kwaliteitsstempel van de Amerikaanse band draagt. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 21 februari 2022, 17:22 uur
Altijd fel fan geweest van het Amerikaanse trio Spoon, omdat die mannen gewoon ook nooit teleurstellen, hoezeer ook het groot publiek hen hier om onduidelijke redenen al dertig jaar gewoon links laat liggen. De titel van de nieuwe plaat 'Lucifer On The Sofa' mag je zien als hun zelfverzekerdste gevecht tegen de Lucifer van de verlammende bitterheid, van het gebrek aan motivatie of wanhoop, waardoor je 'in de sofa' bij de pakken zou gaat zitten. Niet getreurd dus, de rauwe energie, de wilde frisheid die ze al die tijd in zich hadden weten ze nu ook in de grauwe engten van een pandemie perfect gaaf te houden. Ze luisterden tijdens hun making-of wat meer dan gewoonlijk naar ZZ Top en bewijzen nog maar eens, tot spijt van wie 't benijdt, dat rock'n roll helemaal niet is leeggeschreven. Absoluut geen reden om de riem er stilletjes af te leggen, integendeel, Spoon's terugblik illustreert krachtig, kleurrijk en tot in het detail hoe je de sound van aloude rockvoorbeelden vandaag weer springlevend maakt.
Ja, het gruis zit daarbij nog steeds op de stem van Britt Daniel en al rockend gaat ie er ergens een vurige John Lennon mee achterna. Met de herkenbare stijl Spoon eigen, pakken ze het hier ook luider aan dan ooit. Tien songs met puntige melodieuze hooks, ze klinken zo strak en stuwend als voor het live-podium gemaakt en ze brengen alles met een massa flair en precisie. Een once-in-a-lifetime-ervaring dat opnameproces, aldus Daniel zelf.
De plaat loopt in met wat studiogeneuzel. Maar van dan af steken ze schalks de lucifer aan de lont met het heerlijk energieke 'Held', verrassend. En een cover dan nog! Gelukkig, vol elektriciteit en met pianoslagen weten ze het origineel van Bill Callahan's Smog zelfs nóg een niveau hoger te tillen. Hier zijn vol vertrouwen rasmuzikanten aan het werk, een hecht blok dat z'n vak onder de knie heeft.
De assertieve bluesrockstamper 'The Hardest Cut' gaat vervolgens een versnelling hoger, het volume harder, een uitgeklede boogie met tussen de onstuimig ZZ Top-riffende en solerende gitaren inderdaad die regelmatige echt hete 'hardest cuts'.
'The Devil & Mister Jones' is een zwoele r&b met de precisie van Steely Dan. En ergens denk je dan onwillekeurig toch ook even aan The Counting Crows. In het parmantig vrolijke 'Wild' gaat een in extase musicerende band door, met in het oor springend, die epische piano-akkoorden die telkens weer ergens heel bekend Rolling Stones klinken. Het weemoedige liefdeslied 'My Babe' gaat over de complexiteit en de magie van de oprechte, diepe relatie. De eerst zachte piano en akoestische, galmende gitaarakkoorden evolueren al vlug naar sterke zangperformance en weer pittige weidse elektrische snaren.
De knaller 'Feels Alright', over dat geweldige gevoel voor het eerst je eigen regels te kunnen maken, opent met een stevige riff en beat en stroomt funkend een zee van ritmes in. In 'On the Radio', met grootse swingende honkytonktoetsen, is radio de eenzame levenslijn naar de buitenwereld. 'Astral Jacket' is liefkozend een lovesong met ingetogen enkel akoestische gitaar en Wurlitzer.
Het fraaie 'Satellite', dat ze al jaren live speelden, valt hier eindelijk mooi in z'n definitieve plooi. 'Lucifer on the Sofa' is Daniel's rustige, nachtelijke uitgeleide door z'n stad Austin, met hypnotiserende sax en piano, in z'n eenzame introspectie mistroostig mijmerend over "Wat te doen met je laatste sigaretten, oude platen en cassettes..."
Kortom, als het van een geniale band als Spoon komt, moet je niet gecompliceerd doen om verbluffend goed te zijn. Ga er maar van uit, deze hier van Spoon hoort straks bij de beste onconventionele classic rockplaten van 2022. En geloof het, nooit gaan die Lucifer's sofa in!
Ja, het gruis zit daarbij nog steeds op de stem van Britt Daniel en al rockend gaat ie er ergens een vurige John Lennon mee achterna. Met de herkenbare stijl Spoon eigen, pakken ze het hier ook luider aan dan ooit. Tien songs met puntige melodieuze hooks, ze klinken zo strak en stuwend als voor het live-podium gemaakt en ze brengen alles met een massa flair en precisie. Een once-in-a-lifetime-ervaring dat opnameproces, aldus Daniel zelf.
De plaat loopt in met wat studiogeneuzel. Maar van dan af steken ze schalks de lucifer aan de lont met het heerlijk energieke 'Held', verrassend. En een cover dan nog! Gelukkig, vol elektriciteit en met pianoslagen weten ze het origineel van Bill Callahan's Smog zelfs nóg een niveau hoger te tillen. Hier zijn vol vertrouwen rasmuzikanten aan het werk, een hecht blok dat z'n vak onder de knie heeft.
De assertieve bluesrockstamper 'The Hardest Cut' gaat vervolgens een versnelling hoger, het volume harder, een uitgeklede boogie met tussen de onstuimig ZZ Top-riffende en solerende gitaren inderdaad die regelmatige echt hete 'hardest cuts'.
'The Devil & Mister Jones' is een zwoele r&b met de precisie van Steely Dan. En ergens denk je dan onwillekeurig toch ook even aan The Counting Crows. In het parmantig vrolijke 'Wild' gaat een in extase musicerende band door, met in het oor springend, die epische piano-akkoorden die telkens weer ergens heel bekend Rolling Stones klinken. Het weemoedige liefdeslied 'My Babe' gaat over de complexiteit en de magie van de oprechte, diepe relatie. De eerst zachte piano en akoestische, galmende gitaarakkoorden evolueren al vlug naar sterke zangperformance en weer pittige weidse elektrische snaren.
De knaller 'Feels Alright', over dat geweldige gevoel voor het eerst je eigen regels te kunnen maken, opent met een stevige riff en beat en stroomt funkend een zee van ritmes in. In 'On the Radio', met grootse swingende honkytonktoetsen, is radio de eenzame levenslijn naar de buitenwereld. 'Astral Jacket' is liefkozend een lovesong met ingetogen enkel akoestische gitaar en Wurlitzer.
Het fraaie 'Satellite', dat ze al jaren live speelden, valt hier eindelijk mooi in z'n definitieve plooi. 'Lucifer on the Sofa' is Daniel's rustige, nachtelijke uitgeleide door z'n stad Austin, met hypnotiserende sax en piano, in z'n eenzame introspectie mistroostig mijmerend over "Wat te doen met je laatste sigaretten, oude platen en cassettes..."
Kortom, als het van een geniale band als Spoon komt, moet je niet gecompliceerd doen om verbluffend goed te zijn. Ga er maar van uit, deze hier van Spoon hoort straks bij de beste onconventionele classic rockplaten van 2022. En geloof het, nooit gaan die Lucifer's sofa in!
1
geplaatst: 8 maart 2022, 13:51 uur
Spoon doet het (natuurlijk) weer. Ook dit Lucifer On The Sofa is een meer dan geslaagd album. Een plaat gevuld met sterke songs die weer uitstekend worden neergezet door de band. Ook de volle productie is om door een ringetje te halen. Puntige indie rocksongs krijgen we te horen, met af en toe een wel erg fijne gitaar. Ook de prima toetsen van Alex Fischel en de prettige stem van zanger Britt Daniel zijn kenmerkend. En zoals vaker bij Spoon swingt het soms ook zo lekker, klinkt het haast funky. Favorieten zijn nu Held, The Hardest Cut, Wild, On the Radio en titelsong Lucifer on the Sofa. Maar elk nummer is de moeite waard.
* denotes required fields.