Spoon - Lucifer on the Sofa (2022)

Dat klinkt in ieder geval heel fijn! Dan is het nog wel lang wachten.

Lekker vuig nummertje die leadsingle! Die raspende stem blijft ook genieten. 11 februari 2022 staat dik omlijnd in de agenda.

Zanger Britt Daniel zegt heden ochtend in een interview in Pitchfork over het nieuwe album: "a simpler, more immediate rock record than 2017’s relatively electronic Hot Thoughts."
Tevens: opener Held is een Smog cover.

The Hardest Cut is weer fantastisch. Zo’n nummer dat je kan blijven luisteren. Een nieuw Spoon album is altijd iets om naar uit te kijken.

Spoon - "Wild" (Official Music Video) - YouTube
Kort maar oh zo strak en aanstekelijk!

"the Hardest Cut" en "Wild" klinken weer erg fijn!

Zeker! En weer typisch Spoon, zonder zichzelf te herhalen.

Mijn gerestitueerde Big Thief-kaartje meteen maar wijselijk geherinvesteerd in het de zgn strandbal-editie vinyl van deze prachtige hoes.
Nu weer een werkende platenspeler...

ik ben verkocht

De 3 singles zijn alvast schitterend, uitkijken naar vrijdag.

Een nieuwe Spoon, feest!

Zo, die Held-cover van een held knalt er een partijtje in zeg!

Lekkere plaat weer hoor, dat titelnummer is echt prachtig!

Spoon flikt het weer (ook al was ik voorbereid op een lichte teleurstelling, het kan niet goed blijven gaan), een album dat zo verslavend is dat ik het keer op keer weer wil opzetten. 10 Nummers maar, en alle 10 raak, hoe simpel kan het zijn. Catchy, donker, puntig, en warm gedragen door Britt Daniels voordracht. Meer gitaar georiënteerd, mooi ondersteund door piano (en Jim Eno's machtige drummen). Een ode aan hun helden en Spoon's eigen repertoire. Ik begin met 4 sterren.

En idd, Held opent magnifiek!

On the Radio voelt nu als een Spoon-classic, maar zoals hier boven al gezegd wordt zijn inderdaad gewoon alle tien de nummers raak.

Superlatieven schieten toch tekort hier. Al enkele malen beluisterd en eigenlijk is elk nummer een schot in de roos. Rock & roll op zijn best dit.

Ik ben er nog niet helemaal uit. Nou moet ik eerlijk zeggen dat er zoveel moois uitkomt deze week dat dit album nog te weinig aandacht krijgt. Dat ga ik goedmaken.

Spoon blijft toch wel de meest constante band die ik ken. Album na album is raak. Nooit minder dan een 8 en soms een 9. Wat moet het toch heerlijk zijn om onderdeel te zijn van Spoon. Weer genieten deze nieuwe telg in het inmiddels brede oeuvre van de mannen.

Uiteindelijk is dit de eerste aankoop geworden. Deze was al binnen en de rest komt volgende week binnen bij de plaatselijke vinylshop. Spoon levert constante kwaliteit en ook dit album is een fijne luistertrip. Op Vinyl zijn ook de details beter te horen en onderscheiden. Blij mee!

Alles klopt weer! Die stem, de gitaren, de songs, de straighte productie. (..M.n. door het laatste zijn er al wat gitaarbands door ijs gezakt de laatste jaren).
Gelukkig zijn er dus nog bands die dat constant, al 10 albums achtereen, kunnen vasthouden. Chapeau!

Een vier sterren band wat mij betreft, ze stellen nooit teleur maar ik vermoed dat ze nooit die 5 sterren gaan scoren.

Ergens kan ik hier wel inkomen. Spoon is een band die altijd kwaliteit levert (althans de platen die ik van ze ken zijn allemaal goed, wellicht dat ik het licht elektronische vorige album Hot Thoughts een fractie minder vind.), maar een vijfsterren meesterwerk zie ik ook niet heel gauw verschijnen.

En toch, Lucifer On the Sofa is wederom een schot in de roos. Het is niet heel grensverleggende muziek, dat klopt. Ze produceren aan de lopende band gewoon hele fijne rockplaten. Zelden een band gezien die zo constant kwaliteit levert en zichzelf nooit echt herhaalt.
Lucifer werd aangekondigd als een 'back to basics' rockalbum, en de fijne opener (Smog cover) 'Held' en single 'The Hardest Cut' doen dat inderdaad vermoeden, maar verderop ook wat rustmomenten zoals 'My Babe', 'Astral Jacket' en het prijsnummer Lucifer On the Sofa. Een soulvolle track met blazers, handelend over een verbroken relatie. Van mij had deze track eindeloos mogen duren.

What am I gonna do with
With your last cigarettes
All your old letters
Everybody knows
That I'm stuck with all your pictures
A box of cigarettes
All your old records
All your old cassettes

Juist in dat soort nummers horen we toch nieuwe nuances in de sound van Spoon, waardoor ze steeds interessant en fris blijven.
Ok, geen meesterwerk als de nieuwe Black Country New Road of Big Thief om maar wat te noemen, maar voor wat ze doen kun je niet veel beter krijgen dan Spoon. Ieder nummer is geslaagd, geen noot is overbodig. En in een parallel universum zouden The Hardest Cut of On the Radio toch echt dikke radiohits moeten worden, met die raspende stem van Britt Daniel en melodieën die dagenlang in je hoofd blijven zitten.
4*, maar toch een van de beste Spoon platen die ik ken. Wellicht komt er nog eens een halfje bij.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spoon - Lucifer On The Sofa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Spoon - Lucifer On The Sofa
De Amerikaanse band Spoon draait inmiddels al heel wat jaren mee, maar heeft nog nooit een slecht album gemaakt en doet dat ook nu niet, want ook Lucifer On The Sofa is weer van een bijzonder hoge kwaliteit

Het lijkt bijna makkelijk hoe Spoon de nagenoeg perfecte pop- en rocksongs uit de hoge hoed tovert en aanstekelijke songs combineert met hoge kwaliteit. Het was tot dusver niet genoeg om de band te scharen onder de grootste rockbands van dit moment en dat gaat ook niet gebeuren met Lucifer On The Sofa, maar die grootste rockbands van het moment kunnen een puntje zuigen aan het tiende studioalbum van de band uit Austin, Texas. Direct vanaf de eerste noten klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar Spoon kiest nooit voor de makkelijkste weg. Lucifer On The Sofa is een album dat onmiddellijk vermaakt, maar dat ook nog veel moois gaat laten horen. Wat een topband.

Wanneer ik een lijstje moet maken met mijn favoriete bands aller tijden, denk ik niet in eerste instantie aan de Amerikaanse band Spoon. Ook niet in tweede en derde instantie overigens en ik heb het idee dat dit niet alleen voor mij geldt. De band is de kleine zalen nog niet ontgroeid en ook in jaarlijstjes kom je Spoon maar zelden tegen.

De band uit Austin, Texas, debuteerde in 1996 en brengt deze week met Lucifer On The Sofa haar tiende studioalbum uit. Het gekke met Spoon is dat de band nog nooit een slecht album heeft gemaakt, maar ook nog geen album dat de band heeft geschaard onder de allergrootste Amerikaanse rockbands.

Dat laatste suggereert misschien dat Spoon behoort tot de middenmoot met vooral middelmatige albums, maar dat is zeker niet het geval. Alle albums die de Amerikaanse band heeft gemaakt zijn goed tot heel goed en ze zijn zo constant dat het lastig kiezen is tussen deze albums. Als het echt moet twijfel ik tussen Girls Can Tell uit 2001 en Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007, maar het verschil met de andere albums van de Texaanse band is minimaal.

Ook het deze week verschenen Lucifer On The Sofa is weer een typisch Spoon album en het is een heel goed album. Het is een album dat is gevuld met lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs, maar het zijn zeker geen dertien in een dozijn pop- en rocksongs. Ook op haar tiende album stopt de Amerikaanse band haar songs vol met verrassende wendingen, zonder dat dit ten koste gaat van de aanstekelijkheid van de songs.

De band bestaat uit een stel prima muzikanten, met name het gitaarwerk is dik in orde en ook in vocaal opzicht is er niets aan te merken op de muziek van Spoon. Ook Lucifer On The Sofa is tenslotte weer een lekker veelzijdig album dat zich met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de rockmuziek beweegt en het is bovendien een album dat is voorzien van de energie die Spoon ook op het podium laat horen.

Net als alle vorige albums van Spoon is ook Lucifer On The Sofa een album dat heerlijk vermaakt, wat meer richting rock neigt en bijna veertig minuten pure klasse laat horen, maar toch vind ik het ook dit keer lastig om uit te leggen wat de albums van Spoon nu zo goed maakt. Net zoals alle vorige keren.

De band uit Austin schudt de bijzonder lekker in het gehoor liggende pop- en rocksongs bijna achteloos uit de mouw, waardoor het maken van een Spoon album bijna makkelijk lijkt. Dat is het natuurlijk niet. Lucifer On The Sofa is een album dat kwaliteit ademt. Alle songs op het album zorgen direct bij eerste beluistering voor een goed gevoel, maar het zijn ook songs die bij herhaalde beluistering nog een tijdje nieuwe dingen laten horen.

Spoon is een geweldige liveband en op haar nieuwe album brengt de band haar geluid van het podium naar de woonkamer. Dat is bijna veertig minuten genieten, maar vergeet vooral niet om goed te luisteren naar al het moois dat Spoon heeft verstopt op dit album, want het is allemaal een stuk verfijnder dan het lijkt.

Als ik morgen wordt gevraagd om een lijstje te maken met mijn favoriete bands aller tijden, is de kans groot dat ik Spoon weer ga vergeten, maar een band die topalbums als Lucifer On The Sofa kan maken verdient een beter lot dan dat. Iedereen die nog nooit naar een album van Spoon heeft geluisterd moet dit nieuwe album zeker eens proberen. Iedereen die de eerdere albums van de band kent, weet precies wat je kunt verwachten op Lucifer On The Sofa, dat net als alle voorgangers het kwaliteitsstempel van de Amerikaanse band draagt. Erwin Zijleman

Nieuw hoogtepunt van de meest consistente band van dit decennium!!!

Vond die albumhoes aan het begin wat mat, maar als je het album luistert en de titel bekijkt komt er van alles in terug; het 'orange & black' van 'Held', de twee gezichten van 'Devil & Mr. Jones', 'the hardest cut' natuurlijk en het gezicht wat voor een aangestoken luciferkopje door zou kunnen gaan. Grappig. Maar misschien ook wel veel te diepe shit allemaal.

Gelukkig.....de Volkskrant is het met ons eens.

De met precisie opgebouwde liedjes van Spoon sprankelen van levenslust ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Eigenlijk verdient de band wel eens vijf sterren. Al is het maar als een soort eouvre prijs. Ik doe er alvast een halfje bij, wie volgt?

Ik vind ook dat ze wel eens vijf sterren verdienen en dit is een lekker plaatje, maar geen vijf sterren. Daarvoor zou ik dan toch een combinatie maken de sterkste nummers van Gimme Fiction en Ga Ga Ga Ga Ga.