Korn - Requiem (2022)

Dit vind ik echt de k*tste hoes die ik ooit heb gezien..

Weinig inhoud in dit bericht maar moet er even uit

Slechtste Korn ooit. Inspiratieloos. En maar 32 minuten. (?)

Juist prettig dan toch dat ie niet zo lang duurde?

En Korn blijft aanmodderen. In 94' debuteerden de heren met het gelijknamige debuut. De gepijnigde vocalen, de groove metal, doorspekt met funky ritmes en hip hop invloeden vormden samen met de laag gestemde bas een nieuw hoofdstuk in het metal landschap. Niet dat de band een onuitwisbare indruk maakte op mij, maar de eersteling heeft bij vlagen nog wel zijn charme. Wat echter ook al vrij snel bleek; de heren zijn blijven steken in hun zelf gecreëerde universum. De pathetische voordracht van Davis trek ik echt niet, het kunstje wat de beste man al 28 jaar lang ten toon spreidt heeft iets komisch en tragisch tegelijk. De titels van de songs spreken wat dat betreft weer boekdelen. Korn leeft in zijn eigen wereld waarin dramatiek, intense emoties en heftige uitbarstingen op een kunstmatige manier voor het voetlicht worden gebracht. Het is echter een gebrek aan muzikale ontwikkeling dat maakt dat Korn zijn zoveelste inhoudsloze plaat uitpoept. Dat had men in 94' toch ook niet kunnen denken.

Het is inderdaad niet hun meest vooruitstrevende plaat, of meest interessante. Maar ze hebben in mijn optiek toch echt wel slechter werk afgeleverd dan dit. Ze missen hier alleen iets van vuur of noodzaak zoals ze in het verleden wel konden. En dan valt het herhalende kunstje inderdaad erg goed op. Gelukkig duurt het niet al te lang waardoor het prima te behappen is.

Lekkere plaat, uit enthousiasme 4* (vooral omdat ik minder ervan had verwacht). Zal wel 3,5 worden uiteindelijk.

Goed lopende songs, lekker veel gelaagdheid en melodieën (ik geef dan ook sterk de voorkeur aan albums als Untouchables i.p.v. het alom geprezen debuut). De nummers verschillen genoeg van elkaar, er is wat meer luchtigheid ten opzichte van het vorige album, maar gelukkig beukt het allemaal nog steeds. De laatste track is een uitsmijter van formaat waarin alle trademarks uit het verleden nog eens een keer langskomen in een uiterst aantrekkelijk pakketje. Heel nice.

Met slechts 9 tracks en een speelduur van nog geen 33 minuten is dit meer een EP dan een volwaardig album, maar ik moet zeggen dat dit me beter bevalt dan voorganger The Nothing. Alle aanwezige songs zijn de moeite waard en de boel zakt wat mij betreft nergens in. Sterker nog; naarmate de plaat vordert wordt het materiaal steeds beter, alsmede zwaarder en steviger. Ik kan er in ieder geval wel wat mee. Jonathan Davis is daarnaast uitstekend bij stem en hij krijgt ruimschoots de kans om dingen te proberen die op voorgaande albums niet of nauwelijks te horen waren.

Dit album is bijna een soort samenvatting van hun werk na 1997. Misschien met de escapade met Skrillex als uitzondering. Ielige vocals afgewisseld met skatting, growling, gitaarwerk met donkere riffs, dissonante pieltonen, zeer herkenbare doordringende melodielijnen afgewisseld met staccato beukwerk. Ik zou toch bijna gaan denken dat Korn hier in een half uurtje een karikatuur van zichzelf neerzet.

En toch...ik kan merken dat ze iets meer tijd hebben genomen voor de productie en het verloop van het album. Eigenlijk is een halfuur gewoon zat voor deze Nu-metal goden. Want, ongeacht wat je kunt denken van het muzikale aspect, verveelt het eigenlijk geen minuut. En het beste is overduidelijk voor het laatst bewaard, waar men een vette knipoog geeft aan albums als Follow The Leader en Untouchables.

Tot zover een eerste indruk. Ik kan nu eigenlijk al aangeven dat ik het album in mijn persoonlijke top 3 ga plaatsen achter Follow The Leader en Take A Look In The Mirror. (Met een erevermelding voor Issues, die mij door een depressie heen gesleept heeft)

Maar ja...Die albums luister ik eigenlijk ook al jaren niet meer, en dat illustreert misschien het meest tragische punt aan dit hele verhaal. Ik heb hard mijn best gedaan in de jaren '10 om hun experimentele periode te waarderen, maar na twee luisterbeurten was het meestal toch wel klaar. Te langdradig en muzikaal ben ik toch afgezwaaid naar andere subgenres.

Eindnoot: een waardige greatest hits uit hun meest populaire periode. En daarmee ook het zwakste punt van een carrière die voorlopig nog niet voorbij zou hoeven zijn.

Korn verrast hier positief. De neergaande lijn wordt hier wel doorbroken. De korte speelduur zorgt ervoor dat het niet de tijd krijgt om in te kakken, maar ook niet om vervelend te worden. Niet zo goed als in hun begintijd, maar zeker beter dan de laatste albums.

Maakt de band nu enkel nog rockmuziek? Afgaande op het genre dat de plaat krijgt opgeplakt. Ik moet er zelf nog eens aan beginnen...

Sinds Follow nooit meer iets van Korn gehoord. En nu luister ik ineens naar nog eens naar 32 minuten Freak on a leash. Deze liedjes hadden zo op Follow kunnen staan. Wel lekker dit.