Korn - Requiem (2022)
mijn stem
42 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Loma Vista
-
Forgotten (3:17)
-
Let the Dark Do the Rest (3:39)
-
Start the Healing (3:28)
-
Lost in the Grandeur (3:50)
-
Disconnect (3:26)
-
Hopeless and Beaten (3:59)
-
Penance to Sorrow (3:20)
-
My Confession (3:34)
-
Worst Is on Its Way (4:03)
-
I Can't Feel * (3:11)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
32:36
(35:47)
0
geplaatst: 10 februari 2022, 23:11 uur
Met slechts 9 tracks en een speelduur van nog geen 33 minuten is dit meer een EP dan een volwaardig album, maar ik moet zeggen dat dit me beter bevalt dan voorganger The Nothing. Alle aanwezige songs zijn de moeite waard en de boel zakt wat mij betreft nergens in. Sterker nog; naarmate de plaat vordert wordt het materiaal steeds beter, alsmede zwaarder en steviger. Ik kan er in ieder geval wel wat mee. Jonathan Davis is daarnaast uitstekend bij stem en hij krijgt ruimschoots de kans om dingen te proberen die op voorgaande albums niet of nauwelijks te horen waren.
1
geplaatst: 22 april 2022, 21:03 uur
Dit album is bijna een soort samenvatting van hun werk na 1997. Misschien met de escapade met Skrillex als uitzondering. Ielige vocals afgewisseld met skatting, growling, gitaarwerk met donkere riffs, dissonante pieltonen, zeer herkenbare doordringende melodielijnen afgewisseld met staccato beukwerk. Ik zou toch bijna gaan denken dat Korn hier in een half uurtje een karikatuur van zichzelf neerzet.
En toch...ik kan merken dat ze iets meer tijd hebben genomen voor de productie en het verloop van het album. Eigenlijk is een halfuur gewoon zat voor deze Nu-metal goden. Want, ongeacht wat je kunt denken van het muzikale aspect, verveelt het eigenlijk geen minuut. En het beste is overduidelijk voor het laatst bewaard, waar men een vette knipoog geeft aan albums als Follow The Leader en Untouchables.
Tot zover een eerste indruk. Ik kan nu eigenlijk al aangeven dat ik het album in mijn persoonlijke top 3 ga plaatsen achter Follow The Leader en Take A Look In The Mirror. (Met een erevermelding voor Issues, die mij door een depressie heen gesleept heeft)
Maar ja...Die albums luister ik eigenlijk ook al jaren niet meer, en dat illustreert misschien het meest tragische punt aan dit hele verhaal. Ik heb hard mijn best gedaan in de jaren '10 om hun experimentele periode te waarderen, maar na twee luisterbeurten was het meestal toch wel klaar. Te langdradig en muzikaal ben ik toch afgezwaaid naar andere subgenres.
Eindnoot: een waardige greatest hits uit hun meest populaire periode. En daarmee ook het zwakste punt van een carrière die voorlopig nog niet voorbij zou hoeven zijn.
En toch...ik kan merken dat ze iets meer tijd hebben genomen voor de productie en het verloop van het album. Eigenlijk is een halfuur gewoon zat voor deze Nu-metal goden. Want, ongeacht wat je kunt denken van het muzikale aspect, verveelt het eigenlijk geen minuut. En het beste is overduidelijk voor het laatst bewaard, waar men een vette knipoog geeft aan albums als Follow The Leader en Untouchables.
Tot zover een eerste indruk. Ik kan nu eigenlijk al aangeven dat ik het album in mijn persoonlijke top 3 ga plaatsen achter Follow The Leader en Take A Look In The Mirror. (Met een erevermelding voor Issues, die mij door een depressie heen gesleept heeft)
Maar ja...Die albums luister ik eigenlijk ook al jaren niet meer, en dat illustreert misschien het meest tragische punt aan dit hele verhaal. Ik heb hard mijn best gedaan in de jaren '10 om hun experimentele periode te waarderen, maar na twee luisterbeurten was het meestal toch wel klaar. Te langdradig en muzikaal ben ik toch afgezwaaid naar andere subgenres.
Eindnoot: een waardige greatest hits uit hun meest populaire periode. En daarmee ook het zwakste punt van een carrière die voorlopig nog niet voorbij zou hoeven zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.