Stabbing Westward - Chasing Ghosts (2022)

Dit blijft ook echt een geweldige band.
Ben dan ook blij dat ze eindelijk weer terug zijn met een nieuw album.
En dit na ruim 20 jaar.
Hopelijk gaan ze ook nog op tournee oid.
Wil deze band graag eens live gaan zien.

Niks nieuws onder de zon, poppy industrial, maar erg lekker als je eens geen zin hebt om je best te doen, maar gewoon lekkere catchy rock tot je wil nemen.

Na ruim twintig jaar weer een teken van leven van deze uitstekende band. En gezegd moet worden dat het me absoluut niet tegenvalt. Het album begint sterk met drie fijne tracks die laten horen dat de band nog steeds tot de top binnen het genre behoort. En Christopher Hall is nog steeds uitstekend bij stem. Op bepaalde momenten zakt het album wel iets in, zo is het lange Push aan de zeurderige kant en sluit het saaie The End de plaat onwaardig af, maar afgezien daarvan is dit een feest der herkenning.

Ik ben benieuwd hoe ze live klinken. Ik ga het (hopelijk) deze zomer meemaken... Met dat coronagedoe weet je het maar nooit... Hega Ze komen op Sinner's Day. Kom je uit Groningen? Ik denk voor jou 5 uur rijden naar Oostende.

Ja precies wat Aladdin zegt... niets nieuws onder de zon. Gewoon wat je mag verwachten van deze band. Ze hoeven van mij ook geen uitstapjes te maken.

Ik kom inderdaad uit Groningen (stad).
Oostende is wel wat ver voor mij.
Dat is wel jammer.
Wel een hele leuke stad trouwens.

De band die in 94' met Ungod een uitstekend debuut afleverde, een afwisselende plaat met goed geplaatste geluidserupties, elektronische elementen een toegevoegde waarde vormden en in Christopher Hall een prima zanger in huis had.
De heren gaan door op dezelfde weg, maar de verassing is er logischerwijs wel af. Het songmateriaal is niet slecht maar de keyboard partijen overtuigen minder dan voorheen en wat meer variatie had de schijf goed gedaan. Niet dat Chasing Ghosts slecht is, zeker niet, Hall is nog steeds een geweldige frontman en de meeste songs zijn catchy genoeg om na de eerste luisterbeurt direct te beklijven. Daar zit hem voor hem mij direct ook het kleine euvel, de sound is (zoals tegenwoordig zo vaak het geval is) redelijk dicht geplamuurd, maar waar de eersteling vol zat met verassende transities, kleine details en bij vlagen ruig is dat nu veel minder het geval. Damaged Goods heeft een lekker ritme en overtuigd, Cold is wat eenvormig, Push duurt 4 minuten te lang maar hint nadrukkelijk naar de wave periode uit de jaren 80 en dat is dan wel weer aardig gedaan. Wasteland heeft wederom een dwingend ritme, is toegankelijk van aard en kent een kamerbreed refrein. Control Z boeit mij maar matig. Crawl is rustiger van aard en is sfeervol, een fraaie song. De rest van het materiaal is aardig maar niet hemelbestormend. The End sluit de plaat af, een dikke 7 trage minuten zonder verassende wendingen of enige creativiteit, wellicht ook wel exemplarisch voor deze schijf. Chasing Ghosts is niet slecht, bevat enkele fraaie schetsen maar ontbeert voor mijn gevoel een hang naar avontuur en afwisseling.