Stabbing Westward - Chasing Ghosts (2022)

Dit blijft ook echt een geweldige band.
Ben dan ook blij dat ze eindelijk weer terug zijn met een nieuw album.
En dit na ruim 20 jaar.
Hopelijk gaan ze ook nog op tournee oid.
Wil deze band graag eens live gaan zien.

Niks nieuws onder de zon, poppy industrial, maar erg lekker als je eens geen zin hebt om je best te doen, maar gewoon lekkere catchy rock tot je wil nemen.

Na ruim twintig jaar weer een teken van leven van deze uitstekende band. En gezegd moet worden dat het me absoluut niet tegenvalt. Het album begint sterk met drie fijne tracks die laten horen dat de band nog steeds tot de top binnen het genre behoort. En Christopher Hall is nog steeds uitstekend bij stem. Op bepaalde momenten zakt het album wel iets in, zo is het lange Push aan de zeurderige kant en sluit het saaie The End de plaat onwaardig af, maar afgezien daarvan is dit een feest der herkenning.

Ik ben benieuwd hoe ze live klinken. Ik ga het (hopelijk) deze zomer meemaken... Met dat coronagedoe weet je het maar nooit... Hega Ze komen op Sinner's Day. Kom je uit Groningen? Ik denk voor jou 5 uur rijden naar Oostende.

Ja precies wat Aladdin zegt... niets nieuws onder de zon. Gewoon wat je mag verwachten van deze band. Ze hoeven van mij ook geen uitstapjes te maken.

Ik kom inderdaad uit Groningen (stad).
Oostende is wel wat ver voor mij.
Dat is wel jammer.
Wel een hele leuke stad trouwens.

De band die in 94' met Ungod een uitstekend debuut afleverde, een afwisselende plaat met goed geplaatste geluidserupties, elektronische elementen een toegevoegde waarde vormden en in Christopher Hall een prima zanger in huis had.
De heren gaan door op dezelfde weg, maar de verassing is er logischerwijs wel af. Het songmateriaal is niet slecht maar de keyboard partijen overtuigen minder dan voorheen en wat meer variatie had de schijf goed gedaan. Niet dat Chasing Ghosts slecht is, zeker niet, Hall is nog steeds een geweldige frontman en de meeste songs zijn catchy genoeg om na de eerste luisterbeurt direct te beklijven. Daar zit hem voor hem mij direct ook het kleine euvel, de sound is (zoals tegenwoordig zo vaak het geval is) redelijk dicht geplamuurd, maar waar de eersteling vol zat met verassende transities, kleine details en bij vlagen ruig is dat nu veel minder het geval. Damaged Goods heeft een lekker ritme en overtuigd, Cold is wat eenvormig, Push duurt 4 minuten te lang maar hint nadrukkelijk naar de wave periode uit de jaren 80 en dat is dan wel weer aardig gedaan. Wasteland heeft wederom een dwingend ritme, is toegankelijk van aard en kent een kamerbreed refrein. Control Z boeit mij maar matig. Crawl is rustiger van aard en is sfeervol, een fraaie song. De rest van het materiaal is aardig maar niet hemelbestormend. The End sluit de plaat af, een dikke 7 trage minuten zonder verassende wendingen of enige creativiteit, wellicht ook wel exemplarisch voor deze schijf. Chasing Ghosts is niet slecht, bevat enkele fraaie schetsen maar ontbeert voor mijn gevoel een hang naar avontuur en afwisseling.

Chasing Ghosts is mijn eerste kennismaking met de band Stabbing Westward. Vanaf opener I Am Nothing is het gelijk duidelijk dat zanger Christopher Hall zijn ziel en zaligheid in zijn teksten en vocalen heeft gelegd. De vocale uithalen zijn krachtig en gaan door merg en been bij de zinnen

It's time I face the truth
I am nothing
I don't mean anything
Anything to you


Daarna slaagt Hall erin om de felheid en scherpte vast te houden over relatie frustraties.
Het pompende Damaged Goods en ook Cold dat wel wat weg heeft van Blue Monday van New Order spreken wat dat betreft boekdelen.

I finally felt whole
When I whispered I love you
You froze and said nothing at all

Om daarna over te gaan in het ruim zeven minuten durende Push een van de mooiste ballades die ik in de laatste twintig jaar gehoord heb. De opbouw is langzaam en sfeervol met onheilspellende toetsen en subtiel gitaarwerk, dat doet denken aan The Cure. Na het horen van de eerste zinnen ....

I never truly believed that I deserved you
Why would someone like you
Love someone like me?
I felt this self-destructive need to test you
To justify my insecurities

Loopt het kippenvel me over de rug en is er geen weg meer terug. Elk detail aan dit nummer klopt. De vocale acrobatiek waarbij Hall erin slaagt om techniek en gevoel zo mooi samen te brengen zijn onbeschrijfelijk. Voor mij is dit een nummer, dat gerust een half uur had mogen duren het absolute hoogtepunt van het album.

Daarna is Wasteland een pompend industrial nummer, dat perfect past in de stijl van het album en door de zang behoorlijk doet denken aan het latere werk van Killing Joke. Killing Joke komt opnieuw bovendrijven in het behoorlijk swingende Control Z dat waarschijnlijk de top 2000 had gehaald als het ten tijde van Love Like Blood was uitgekomen. Ook hier zijn band en zanger weer in perfecte symbiose in een nummer dat laat horen dat er geen weg terug meer is van een zwaar verwoeste relatie.

Met Crawl volgt er dan weer een ballad waarbij Hall zich vocaal en lyrisch van zijn kwetsbaarste kant laat zien.

I would beg, I would plead
I would crawl on my hands and my knees
If I could restore your faith in me
Would crawl on my hands and my knees

Schreeuwt hij met passie en overgave alsof zijn leven ervan af hangt.

Na een rustpunt volgen dan de uptempo industrial tracks Dead & Gone en Ghost waarbij vooral de laatste track, door het drumwerk aan Nine Inch Nails doet denken. Maar ook het gevoel voor details dat een band als Depeche Mode heeft komt hier sterk in terug. Lyrisch gaat het nummer wederom door op het thema eenzaamheid en niet gezien worden in een relatie. De passie en overtuiging waarmee Hall het nummer neerzet is weer ongekend.

When I walk in a room, you look right through me
I'm invisible unless I'm in the way
I can't remember how it felt to touch you
Without you violently pulling away
Am I fading?
Feels like I'm fading

Helemaal door merg en been gaat dan het slotstuk The End wat gezien kan worden als een excuusbrief aan de voormalige wederhelft van de zanger. Voor mij is dit het enige moment dat het album even weg zakt, maar de dankbaarheid is groot vanwege de grote hoeveelheid prachtige nummers die dit album te bieden heeft.

Stabbing Westward is een band die nogal eens vergeleken wordt met Nine Inch Nails of Filter maar deze Chasing Ghosts laat vooral horen dat invloeden van de new wave uit de jaren 80 erg belangrijk zijn. Bands als Killing Joke, The Cure, Depeche Mode zijn een grote invloeden op dit album, maar gelukkig worden de industrial klanken die de jaren 90 zo kenmerkte nergens vergeten.

Een bijzonder sterk album van een band met een exceptionele zanger, die lyrisch alles uit de kast heeft gehaald om oprecht liefdesverdriet te bezingen.

Stabbing Westward en dan met name dit album verdienen meer aandacht. Voor mij wordt dit in ieder geval een verse top 10 notering! Prachtige plaat.

Chasing Ghosts is zeker geen slechte plaat en mooi dat een dergelijk album zo'n verpletterende indruk kan maken.
Met Ungod uit 1994 wist de band naam te maken. Het debuut vormde een zeer fraaie cocktail van industrial metal en alternatieve rock. Met zoals reeds bekend, een prima zingende Hall.
Hierna werd het meer een herhaling van zetten, nergens slecht maar het niveau van het debuut werd naar mijn mening (bij lange na) nooit meer aangetikt, ook niet met Chasing Ghosts.
Dat is allerminst een negatieve aanbeveling, in het genre behoort de band wat mij betreft nog steeds tot de eredivisie.

Chasing Ghosts is mijn eerste kennismaking met Stabbing Westward, waardoor ik er blanco in kon gaan en het nooit vergeleken heb met het oudere materiaal. Wel heb ik inmiddels met veel plezier naar The Dreaming geluisterd, de andere band van Hall, die sterk in het verlengde liggen van dit album. Vooral dit album The Dreaming - Puppet (2011) - MusicMeter.nl maakte veel indruk.

Dank voor de tip, ik ga Ungod zeker luisteren.