Janis Ian - The Light at the End of the Line (2022)

In mijn coming-of-age jaren werd ik het meest geraakt door de albums van Jackson Browne, en dan nog het meest met For Everyman (1973) en Late For The Sky (1974). Een troostrijke metgezel voor die moeilijke en af en toe rumoerige tijd van mijn leven; en dat zijn die albums al die jaren altijd gebleven. Ook weet ik dat veel van mijn leeftijdgenoten zich hierin zullen herkennen. Zei het dat iedereen dan een andere LP om die reden koestert.

Ongeveer hetzelfde had mijn partner destijds met Janis Ian. Met haar song "At Seventeen" (1976) heeft Janis dit gevoel eigenlijk het meest treffend weergegeven. En via mijn partner heb ik dus Janis' muziek leren kennen en waarderen.

Zo'n jaar of 10 geleden zagen we haar optreden. Met alleen een gitaar wist ze ons bijna twee uur te boeien. En ik weet uit ervaring dat weinig artiesten dat gegeven is. Daar heb je namelijk niet alleen heel sterk songmateriaal voor nodig, maar ook een - niet gespeelde - sterke en integere persoonlijkheid. En zij had beide.

Die zelfde eigenschappen maken dit laatste album van Janis zo goed. Net zoals bij Jackson Browne is zij op haar sterkst met ballads. Als er - om eentonigheid - te voorkomen gooien ze zo af en toe een steviger nummer er tussendoor. In dit geval is dit slechts een nummer, namelijk Resist. De activistische tekst is sterk, maar verder is dit met afstand het zwakste nummer van de plaat. Ook het laatste nummer is minder slecht, maar niet geweldig. De rest is dat wel, zodat ik dit album de komende tijd nog wel eens vaker ga draaien.