Janis Ian - The Light at the End of the Line (2022)

In mijn coming-of-age jaren werd ik het meest geraakt door de albums van Jackson Browne, en dan nog het meest met For Everyman (1973) en Late For The Sky (1974). Een troostrijke metgezel voor die moeilijke en af en toe rumoerige tijd van mijn leven; en dat zijn die albums al die jaren altijd gebleven. Ook weet ik dat veel van mijn leeftijdgenoten zich hierin zullen herkennen. Zei het dat iedereen dan een andere LP om die reden koestert.

Ongeveer hetzelfde had mijn partner destijds met Janis Ian. Met haar song "At Seventeen" (1976) heeft Janis dit gevoel eigenlijk het meest treffend weergegeven. En via mijn partner heb ik dus Janis' muziek leren kennen en waarderen.

Zo'n jaar of 10 geleden zagen we haar optreden. Met alleen een gitaar wist ze ons bijna twee uur te boeien. En ik weet uit ervaring dat weinig artiesten dat gegeven is. Daar heb je namelijk niet alleen heel sterk songmateriaal voor nodig, maar ook een - niet gespeelde - sterke en integere persoonlijkheid. En zij had beide.

Die zelfde eigenschappen maken dit laatste album van Janis zo goed. Net zoals bij Jackson Browne is zij op haar sterkst met ballads. Als er - om eentonigheid - te voorkomen gooien ze zo af en toe een steviger nummer er tussendoor. In dit geval is dit slechts een nummer, namelijk Resist. De activistische tekst is sterk, maar verder is dit met afstand het zwakste nummer van de plaat. Ook het laatste nummer is minder slecht, maar niet geweldig. De rest is dat wel, zodat ik dit album de komende tijd nog wel eens vaker ga draaien.

Ik ben niet zo lang geleden fan van haar geworden. Ik eas direct omvergeblazen door haar stem, haar composities, haar oprechtheid, haar persoonlijkheid, haar warmte, haar alles.

Groot was ook mijn vreugde, dat zij nog steeds platen maakt. Het is een mooie, persoonlijke plaat die het voornamelijk rustig aan doet. Resist is dan wel wat steviger en bijtender.

Op haar eigrn website legt ze de totstandkoming van deze hele plaat uit en zelfs per song: The Light At The End Of The Line – Janis Ian® - janisian.com

Rest mij te zeggen dat haar stem echt betoverend mooi is. Na al die jaren touren en optreden is haar stem nog immer fantastisch. Prachtmens, prachtplaat!

Janis Ian doet niet aan rages of wat er ook in de mode is: feitelijk doet ze datgene, als vrouw alleen, al sinds 1967 waar ze sterk in is.

Aangezien haar stem daarbij nauwelijks aan kracht inboet kom je af en toe werkelijk tot de conclusie dat songs van dit album inwisselbaar zijn met nummers van haar werk in de jaren '70. Dat maakt het beluisteren van dit album een soort van tijdreis.

Een andere tijd, waarin je andere dingen deed en waarbij je voor het luisteren van muziek een LP uit de hoes haalde, omdat er niets anders bestond, en zorgvuldig op je draaitafel neerlegde. Zou je Ian fan zijn geweest, had je dezelfde muziek in geheel andere omstandigheden gehoord, het is inmiddels 50 jaar geleden.

Terwijl generatiegenoten zich muzikaal wel aan de trends aanpassen (waar mogelijk) maar juist proberen er uit te zien alsof ze nog de jongsten zijn, trekt juist Janis Ian zich ook daar niets van aan. Zoals de hoes toont: ik ben een omaatje van 71, ik zie er zo uit en daar verander ik niets aan. En iedereen mag het ook zien.

Heel apart, die tegendraadsheid.
Het geeft nog meer bewondering dan het aantal sterren voor dit album. Eigenlijk doet dat laatste er niet eens toe. Mijn hoofd komt op 'laatste der Mohicanen'. Ik geloof werkelijk dat we die artieste hebben gevonden.