Studio - Yearbook 1 (2007)

Wat is het toch fijn om nog steeds verrast te kunnen worden door een plaat. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een dergelijke combinatie tussen krautrock, disco en dub te hebben gehoord. Soms doet het een beetje new age-achtig aan, maar dat is echt *helemaal* niet erg in dit geval. Ik hoor er zelfs wat vleugjes madchester en euforische trance in terug.

Voorlopig op 4,5* en op pole position in mijn top 10 over 2007.

Dit ligt erg goed in het gehoor, zeer goed geproduceerd. Ik moest zelf een beetje denken aan de rustige (dub-)kant van !!! met een snufje Lindström en zijn vrienden. "Out There" vind ik een geweldig nummer, een echte tour de force.

Aan de andere kant vind ik het wel wat moeilijk om het album van begin tot eind te beluisteren. Soms verlang ik zelfs naar wat meer vocalen. Ik houd het voorlopig bij een 3,5*

Ik had echt nog nooit gehoord van een band genaamd Studio. De smeltkroes van stijlen die LukkO aan dit album toeschreef maakte me echter nieuwsgierig genoeg om dit album eens te proberen.

Het album begint overigens een beetje als mijn oude sinterklaas-cd, met een vrolijk deuntje zodat we met z'n allen warm blijven in deze koude winterdagen. En vanaf de break in het midden is het al helemaal genieten geblazen. Erg geslaagd!

Radio Edit(dat trouwens veel te lang is om een echte radio edit te zijn ) begint mysterieus en bouwt langzaam op. Te langzaam eigenlijk, zeker als je van achter je bureaustoel hiernaar luistert. Op zo'n dopefeestje zal deze trage opbouw juist een pluspunt zijn, maar ik verlies nu, nuchter als ik ben, er een beetje mijn aandacht bij. En die verwachte climax komt uiteindelijk ook niet echt. Eerder een anti-climax dus.

Out There begint lekker swingend en blijft over de gehele lijn lekker spacey, ik zie spontaan beelden van de maanlanding voor mijn ogen terwijl ik dit nummer beluister. Ergens rond de 9de minuut veranderd dit beeld op een geslaagde manier in een engelenkoor en daarna komen er nog een paar geslaagde overgangen. Mooi!

De zanger mag weer eens meedoen in West Side. Het voegt evenwel niet echt veel toe aan het nummer, dat ik op zich ook niet zo mooi vind. Ik vind het een beetje zeurderig met al die o-o-aaah’s.

Self Service lijkt een beetje op Madonna’s La Isla Bonita qua sfeer. Enkele erg geslaagde deuntjes maken van dit nummer een geslaagd lied. Hier kan je vrolijk van worden!

De junglesounds van Origin kunnen mij ten zeerste smaken, en ook de zang steekt hier niet tegen. De climax is ook zeer mooi. 1 van mijn favorieten op dit album.

Life’s A Beach vind ik minder. Heel standaard in vergelijking met de rest van dit album, zonder iets dat dit nummer echt origineel maakt. Het kabbelt een beetje voort en is op zich wel rustgevend, maar het kan me niet zo boeien. Dit is meer iets voor de yogalessen van mijn moeder.

Ook Indo vind ik nogal flauwtjes en voortkabbelend, hoewel deze mij beter bevalt dan Life’s A Beach, hier is tenminste nog een mooie melodie aanwezig. Maar na de 7de minuut zonder iets noemenswaardig buiten de melodie gaat dit natuurlijk ook niet meer als pluspunt gelden.

Mijn oordeel over deze plaat: soms wat langdradig en doods, ondanks ook enkele uitstekende ritmes hier en daar. 3.5*