Studio - Yearbook 1 (2007)

Wat is het toch fijn om nog steeds verrast te kunnen worden door een plaat. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een dergelijke combinatie tussen krautrock, disco en dub te hebben gehoord. Soms doet het een beetje new age-achtig aan, maar dat is echt *helemaal* niet erg in dit geval. Ik hoor er zelfs wat vleugjes madchester en euforische trance in terug.

Voorlopig op 4,5* en op pole position in mijn top 10 over 2007.

Toch wel apart, het eerste nummer klinkt als Jarvis Cocker die The Cure covert en het tweede nummer als Sigur Ros met een vleugje Neu...

Ik was deze plaat al eerder op het spoor dit jaar, omdat het maatjes zijn van The Tough Alliance en Prins Thomas, ze zaten vroeger ook op het Service-label in ieder geval. Prima plaat in ieder geval, zit te twijfelen tussen een 4 en een 4.5.

De remixen die gemaakt zijn ("Life's A Beach" door zowel Prins Thomas als Todd Terje, "West Side" door Brennan Green) zijn ook zeer de moeite waard!

dit kabbelt zo lekker.
-life`s a beach! + out there-
bijzonder mooi

Dit ligt erg goed in het gehoor, zeer goed geproduceerd. Ik moest zelf een beetje denken aan de rustige (dub-)kant van !!! met een snufje Lindström en zijn vrienden. "Out There" vind ik een geweldig nummer, een echte tour de force.

Aan de andere kant vind ik het wel wat moeilijk om het album van begin tot eind te beluisteren. Soms verlang ik zelfs naar wat meer vocalen. Ik houd het voorlopig bij een 3,5*

Kan me helemaal vinden in deze omschrijving, Herman. Ook ik was aangenaam verrast door dit album, sterker nog: een van mijn favorieten dit jaar en het vaakst afgespeeld in de iPod. Onwaarschijnlijk weing stemmen trouwens, want ik kan me voorstellen dat dit best kan aanslaan bij een aantal andere MuMe'ers. Dikke 4,5* (de laatste track is wat minder, daarom nét geen volle mep)

Deze plaat eens gedownload na een zeer lovende recentie in almost cool. opvallend hoe vreemd de muziek wereld in mekaar zit. alle critici waren lovend over soms matige en leuke albums zoals burial, wat toch een beetje de plaat is die in bijna elk eindlijstje terug kwam. Jammer dat je over deze (studio) vrijwel niets hoort/ Verwondelijk alsje je bedenkt dat eigenlijk elke luisterbeurt is tienmaal boeiender, uitdagender en sfeervoller is dan menig album wat ik heb gehoord uit 2007.

een dikke 3,5*

Dan vind ik een 3,5 nog laag.

Maar blij dat je dit album zo goed kan waarderen.

Nou, dat is een lekkere plaat! Klinkt als een tropische vakantie. Ik heb m'n trommeltje erbij gepakt en lekker even mee zitten trommelen.

Ik heb er zo'n spijt van dat ik dit album niet veel eerder ontdekt heb; wat een verslavend boeltje! Zweden lijkt tegenwoordig wel de place to be voor prachtige, zomerse muziek. Een 4,5* en onmiddellijk in mijn top tien voor 2007.

Denders, alleen al voor Radio Edit krijgt deze CD een 4, en ik ben er nog niet klaar mee!

Verbaast me trouwens dat Yearbook 2 er nog niet op staat

Halfje omhoog

Out There - allemachtig wat een productie, doet de bandnaam werkelijk eer aan.

Wat een fantastische hoes. echt een meesterwerk, ik ben meteen benieuwd hoe het album klinkt

Luister net naar West Side, klinkt erg goed! Het doet me wel ergens aan denken weet nog niet waaraan ....

Kruising tussen Out Hud en Brian Eno/David Byrne my life in the bush of ghost?

Flarden David Sylvian?

Typisch een album die je niet te hard op moet zetten, en gewoon op de achtergrond mee moet laten kabbelen. Als ik dit echt ga luisteren duurt het toch te lang. Dit betekent niet dat dit een slecht album is, in tegendeel, het is een prachtig album! Ook dit Zweedse meesterwerk blijft in je hoofd zingen. En wat een prachtige hoes weer! Dit soort muziek lokt me toch om daar naartoe te emigreren.

Hmm, op de achtergrond blijft er toch niet veel van over behalve wellicht een aangenaam kabbelplaatje. Luister deze toch liever via de koptelefoon om er flink door meegesleept te worden.

Mooie avatar/top 10 trouwens.

Glasheldere productie!
Mooi spul om je nieuwe boxen op uit te testen.
Wel een beetje foute engelse uitspraak af en toe.

Dat ik dit niet eerder heb tegengekomen shame on me
Vooral de lange nummers doen het hier voor mij "out there" en
"Life's a Beach! ".
Spijtig dat eigenlijk aan deze soort van muziek toch maar weinig
aandacht wordt geschenkt.
En dit terwijl dit toch al enkele jaren aan de gang is.
Buiten "Prins Thomas" en "Lindstrom" dat toch wat bekendheid hebben, komt er niet veel van de andere artiesten aan het daglicht.

Ik moet zeker "The Tough Alliance" ook eens checken zoals hier boven ook staat vermeld.

Ik herzie mijn statement van een paar maanden terug - typisch een album dat je niet te hard op moet zetten, en gewoon op de achtergrond mee moet laten kabbelen - ik heb hem even hard aangezet, en de volledige zeventig minuten uitgezeten. Het is echt een briljante plaat, het sleurt je mee van haperende synthlijntjes naar plukkende gitaren en ritmes die gewoon NIET ophouden. Heerlijk!

Ik had echt nog nooit gehoord van een band genaamd Studio. De smeltkroes van stijlen die LukkO aan dit album toeschreef maakte me echter nieuwsgierig genoeg om dit album eens te proberen.

Het album begint overigens een beetje als mijn oude sinterklaas-cd, met een vrolijk deuntje zodat we met z'n allen warm blijven in deze koude winterdagen. En vanaf de break in het midden is het al helemaal genieten geblazen. Erg geslaagd!

Radio Edit(dat trouwens veel te lang is om een echte radio edit te zijn ) begint mysterieus en bouwt langzaam op. Te langzaam eigenlijk, zeker als je van achter je bureaustoel hiernaar luistert. Op zo'n dopefeestje zal deze trage opbouw juist een pluspunt zijn, maar ik verlies nu, nuchter als ik ben, er een beetje mijn aandacht bij. En die verwachte climax komt uiteindelijk ook niet echt. Eerder een anti-climax dus.

Out There begint lekker swingend en blijft over de gehele lijn lekker spacey, ik zie spontaan beelden van de maanlanding voor mijn ogen terwijl ik dit nummer beluister. Ergens rond de 9de minuut veranderd dit beeld op een geslaagde manier in een engelenkoor en daarna komen er nog een paar geslaagde overgangen. Mooi!

De zanger mag weer eens meedoen in West Side. Het voegt evenwel niet echt veel toe aan het nummer, dat ik op zich ook niet zo mooi vind. Ik vind het een beetje zeurderig met al die o-o-aaah’s.

Self Service lijkt een beetje op Madonna’s La Isla Bonita qua sfeer. Enkele erg geslaagde deuntjes maken van dit nummer een geslaagd lied. Hier kan je vrolijk van worden!

De junglesounds van Origin kunnen mij ten zeerste smaken, en ook de zang steekt hier niet tegen. De climax is ook zeer mooi. 1 van mijn favorieten op dit album.

Life’s A Beach vind ik minder. Heel standaard in vergelijking met de rest van dit album, zonder iets dat dit nummer echt origineel maakt. Het kabbelt een beetje voort en is op zich wel rustgevend, maar het kan me niet zo boeien. Dit is meer iets voor de yogalessen van mijn moeder.

Ook Indo vind ik nogal flauwtjes en voortkabbelend, hoewel deze mij beter bevalt dan Life’s A Beach, hier is tenminste nog een mooie melodie aanwezig. Maar na de 7de minuut zonder iets noemenswaardig buiten de melodie gaat dit natuurlijk ook niet meer als pluspunt gelden.

Mijn oordeel over deze plaat: soms wat langdradig en doods, ondanks ook enkele uitstekende ritmes hier en daar. 3.5*

Leuk om je recensie te lezen. Ik had je niet zo snel verwacht bij zo'n electronisch album, Arthur.

Maar deze plaat soms wat doods? Dat is wel het laatste wat bij dit album in me opkomt.

Een band is trouwens een wat groot woord voor Studio, ze zijn maar met zijn tweeën.

Studio wordt wel eens de missing link tussen The Cure en Lindström genoemd en aangezien ik de laatste tijd veel naar The Cure heb geluisterd, hoor ik dat nu ook wel heel erg. West Side heeft
een duidelijke The Cure-vibe, zelfs de intonatie van de tekst heeft soms wel wat weg van die van Robert Smith (saoliidd goodd taaiims).

Leuk dat je mijn recensie leuk vond, herman, het doet me plezier dat te lezen

De link met The Cure is inderdaad opmerkelijk, ik had er niet echt op gelet, maar nu je het zegt...

Dat ik de plaat af en toe doods noem, komt doordat dat in sommige liedjes hele minuten lang niks gebeurd, gewoon een riedeltje dat de hele tijd word herhaald. In sommige gevallen vind ik dat niet erg(Die melodie van The Scene-Blauw bijvoorbeeld, mag van mij wel uren doorgaan) maar in de meeste gevallen stoort me dat wel, zoals ook bij deze plaat. Maar wat ik nu beschrijf komt maar in een klein aantal nummers voor, vandaar de dikke voloende die ik gaf.

Ja, er stonden wel wat verrassende inzichten tussen. En dat Radio Edit een grappige titel is omdat het alles behalve een radio edit is, had ik ook nog niet bedacht.

In de gevallen dat er veel herhaald wordt moet je je gewoon mee laten slepen met de melodie. Als je heel analytisch luistert is het misschien saai, maar als je het gewoon over je heen laat komen is de ervaring heel anders. Maar het is ook wel een beetje inherent aan de stijl muziek.

Ik twijfel of ik nog een review hierover ga schrijven in het kader ''review-album van de week!'' topic. Dit vond ik wel het beste van de 3.

Erg sterk album en een aangename ontdekking. Vooral de mix van Krautrock en dance vind ik interessant. Overigens vind ik het nergens saai worden, ik luister immers ook graag Zeit van TD en die duurt nog langer en is veel trager.

Door Hermans opmerking bij Cut Copy's Zonoscope ben ik deze ook eens gaan beluisteren en het ziet er naar uit dat dit wel iets kan worden Het is inderdaad een zeer leuke hoes.

Wat een fantastische ontdekking zeg dit. Nog meer tips die hier op lijken? Wow

Weet iemand wat de voorstelling op de hoes is?

Dat "the Cure basloopje" in het eerste gedeelte van "Out there" is erg lekker.. Dit is ook mijn favoriete nummer van het album.