Cult of Luna - The Long Road North (2022)

Een lichte tegenvaller na de prima EP The Raging River, waar de band op haar best was. Hier neemt men ruim de tijd om de negen aanwezige tracks op te bouwen, maar het materiaal is vervolgens net niet spannend of meeslepend genoeg. Ik mis ook memorabele melodielijnen. Het is allemaal wel weer lekker zwaar en lomp, met hier en daar een sfeervol rustmomentje, maar binnen het oeuvre van de band is dit niet meer dan een aardige middenmoter.

Mijn review voor Zware Metalen:

Al meer dan twintig jaar smeden de heren van Cult Of Luna een onverwoestbaar en uniek geluid in de post-metalwereld. Waren het debuut en The Beyond nog lompe brokken metaal, met elk navolgend album kreeg het geluid van de band een steeds uniekere vorm die leidde naar een hoogtepunt met het magistrale album A Dawn To Fear.

Delen van het nieuwe album The Long Road North zijn al tijdens de opnamesessies van A Dawn To Fear geschreven en het mag daarom geen verrassing heten dat dit nieuwe album in het verlengde ligt. Dat wordt het meest bevestigd door opener Cold Burn en het navolgende The Silver Arc.

Toch onderscheidt het album zich ook duidelijk van zijn voorganger doordat de band nog meer speelt met dynamiek en vaker kiest voor een minimalistisch geluid in plaats van opgetrokken gitaarmuren. Mooie voorbeelden hiervan zijn Into The Night, dat geïnspireerd lijkt op het door Mark Lanegan gezongen Inside Of A Dream van The Raging River, en het tweeluik Beyond I en Beyond II. Op het eerste deel wordt het thema van Beyond uitgewerkt met de Zweedse zangeres Mariam Wellentin, terwijl hetzelfde thema op geheel andere wijze wordt ingevuld door niemand minder dan Colin Stetson.

De hierboven genoemde nummers zijn voor Cult Of Luna-begrippen redelijk kort met een speelduur tussen de drie en zeven minuten en lijken ze slechts vingeroefeningen in vergelijking met de rest van het album.

De band komt echt beter tot tot z’n recht in de langere nummers, waar de band grenzeloos lijkt te laveren tussen snoeiharde gitaarriffs, prachtige filmische geluidsfragmenten en alles wat zich daartussen bevindt. An Offering To The Wild, met bijna dertien minuten het langste nummer, is hier een prachtig voorbeeld van. Zorgvuldig wordt laagje voor laagje een eenvoudig thema uitgebouwd en weet de band een sfeer op te bouwen die in de verte doet denken aan Pink Floyd, totdat op tweederde van het nummer de pleuris uitbreekt en de luisteraar uit z’n trance wordt gerukt. Alleen al die vette stonerriff op het einde van dit nummer maakt dit een van de hoogtepunten van de plaat.

Een ander hoogtepunt is het machtige Blood Upon Stone, dat opent in een bijna Bathory-aanse vikingsfeer dankzij de bezwerende gitaarriffs en de bezeten schreeuw van Johannes Persson.

The Long Road Home haalt wat mij betreft niet het niveau van zijn geweldige voorganger. Daarvoor is dit album wat te fragmentarisch en mist het een absolute klapper zoals Lights On The Hill. Desondanks laat Cult Of Luna met zijn negende album horen nog steeds een van de toppers in het genre te zijn.

CoL kan bij mij nada fout dan. Zal dan ook sws wel bevooroordeeld zijn bij het schrijven dezer woorden. So what. Na hun pure metal begin, staan ook gewoon hier dus, begint de band langzaam maar zeker een soort van eigen universum te creëren, samen met bijv. Neurosis en Isis. Beide bands liggen dus echt niet zo ver weg van deze Zweden. Dit geschreven hebbende was ik, zeker ook na de vorige lp, Dawn to Fear, zeer zeer nieuwsgierig naar deze dus, weer een 2lp in diverse configuraties uitgekomen. The Long Road North dus en ja, naar het hoge Noorden ware het zeker een lange weg. Edoch ook een bijzondere, een spannende, een intrigerende en een avontuurlijke. Als alle registers open gaan, nou, dan gaan ze ook lekker los ja. Met her en der een klein rustpuntje. Al diverse malen beluisterd en wordt ie beter en beter. Voor nu dan ook een zwaar verdiende 4 ☆☆☆☆. Heerlijke praat in al zijn overrompelende woestheid, vaak dusdanig desolaat als menig Scandinavisch landschap. En dat kan, jao jao, lokaal zeer desolaat zijn, spreek uit Scandinavian ervaring.