Les Dudek - Ghost Town Parade (1978)

Toen ik die rare hoes zag wou ik 'm meteen luisteren. Daarnaast heet de gast Dudek. Kom op.
Tja, zoals verwacht is het een typisch MOR album. Maar wel redelijk gevarieerd. Hier en daar charmant melig.

En dit heeft verder toch ook wel erg leuke dingetjes richting blue eyed soul/funk, met hier en daar knisperend gitaarspel. Vooral het gitaarspel eigenlijk. Stiekem eigenlijk een heel fijn album.

Trouwens, nummer drie is een één-op-één Thin Lizzy-kloon, beetje vreemde eend. Niettemin ook een fijn nummer.

Ik heb deze plaat gekocht in 1978 (en wanneer voor het laatst gedraaid? Geen idee). Een van de vele platen die, wat toen gewoon leek te zijn, een aantal goede tot leuke nummers bevatte, maar na de derde, vierde song al snel peilloos diep wegzakten. Daar heb ik er teveel van uit die tijd. Of dat ligt aan het feit dat artiesten toen vaak één plaat per jaar uitbrachten of artiesten nu beter zijn, is moeilijk te beantwoorden. Feit is dat dit mij zelden meer overkomt. Het kan ook gewoon aan mijzelf en/of mijn smaak van nu liggen.

Om Ghost Town Parade echt te kunnen beoordelen, moet ik de plaat weer eens opzetten. Wat me wel is bijgebleven is, net als zalwelnikszijn! die gitaar. Dat was de reden waarom ik de plaat kocht. Hoe ik deze, toch obscure, plaat ontdekte, kan ik mij niet meer herinneren.

Had je niet toevallig deze verzamelaar in huis: Beton (1979)
Die plaat werd nog wel aardig verkocht in Nederland dankzij een TV commercial. Het is iig de enige reden dat ik zelf Les Dudek ken.

Nee, zegt me niets. Het kan natuurlijk een recensie geweest zijn of dat een vriend de plaat in huis had. Echt geen idee meer.

Vanochtend de plaat maar eens gedraaid. 40 Jaar oud en geen kraakje te horen. Het helpt vast dat hij zeker 30 jaar in de kast heeft gestaan. Wat me opviel, met de kennis die ik nu heb, is dat Ghost Town Parade mooi valt in de overgang van classic rock naar, laat ik het maar Toto rock noemen. Een plaat ook waar Dudek zich niet per sé aan genres houdt. Santana, classic rock, gladde Californische rock, bluesrock en zelfs reggae kwamen voorbij. En ik moet zeggen dat ik het allemaal een stuk beter trek dan, in mijn herinnering, 40 jaar geleden.

Een en ander muzikaal in perspectief zettend. De punk was in 1978 mainstream geworden. Hoe verkeert getimed kan een plaat zijn? Niet dus, want dit soort platen begon in dat jaar aan een stevige opmars. V.S. rock werd booming.

Kant 1 is inderdaad zo goed als ik mij herinnerde. 'Central Park' begint met een "no rain" percussie zoals op Woodstock valt te horen, waarna de band in een licht funky stijl in valt. Wie schetst mijn verbazing als ik Jack Bruce overduidelijk hoor zingen in de background vokalen van het refrein. Heb ik dat ooit geweten? Jeff Porcaro is een van de twee drummers blijkt. Daarnaast heeft Andy Johns de plaat opgenomen en Bruce Botnick hem geproduceerd. Namen die mij toen niets of nauwelijks iets zeiden. Overigens, wie wat Jimi inspired gitaar werk wil horen, zit ook heel goed hier. Dudek kent meerdere klassiekers.

Met 'Bound To Be A Change', nog steeds mijn favoriet van het album blijkt, trekt Les Dudek het niveau flink omhoog. Wat een heerlijk rocknummer met een sterk refrein met een hoog pop gehalte. 'Gonna Move' heeft een heerlijk shuffle. Op 'Friend Of Mine' knalt Dudek er in met een heerlijk slide partij, en trekt de blues zijn album in. Daar wist ik 40 jaar geleden nog niets van af, een paar echt traditionele Stones bluesnummers daargelaten, zoals 'You've Gotta Move' en 'Little Red Rooster'. Nu hoor ik dat Dudek deze stijl behoorlijk onder de knie heeft.

Kant twee start met een reggae beïnvloedde track. Daar had ik toen helemaal niets mee. Nu nog steeds niet veel, maar door iets latere blootstelling aan de hits van Bob Marley en UB40 kan ik er voor een paar nummers naar luisteren. Het is wat er verder plaats vindt op Ghost Town Parade dat ik het album een flinke voldoende kan geven. Met het titelnummer eindigt de plaat ook op een goed niveau. Mijn oren zijn inderdaad anders dan 40 jaar geleden. Zoals met veel dingen in het leven, vallen zaken pas op hun plaats met de jaren en de inzichten opgedaan. Ja, het is vrij glad hier en daar, maar wel heel lekker gedaan. Misschien wel beter dan Toto, waar ik overigens geen groot fan van ben, juist door die variatie tussen de nummers. Minpuntje is dat Les Dudek geen geweldige zanger is, maar wel een adequate. Daar wint Toto duidelijk op hun eerste plaat.

Waarom ik gisteren besloot op deze plaat hier te zoeken? Echt geen idee. Het kwam in mijn hoofd om de een of andere reden. Het resultaat is dat ik naar een heel prettige plaat heb zitten luisteren jaren en jaren na de laatste keer.

Het is wel een vraag of ik dezelfde ervaring ga hebben met albums van bands als The Photo's, Ultravox, John Foxx, etc.

Haha, bij mij was die 'Beton'-dubbel LP wel degelijk de introductie tot Les Dudek, en trouwens tot wel meer artiesten. The Tubes stonden er ook op, meen ik.

En je raadt het al: ook ik heb deze nog in de kast staan, net als zijn eerste twee albums trouwens. Maar ook ik heb ze al jaren niet meer gedraaid. Ik herken de muziek zoals ik me die herinner trouwens wel in je adequate en gedetailleerde beschrijving. In mijn herinnering putte gitaarheld Les Dudek uit ongeveer gelijke delen funk, blues en poprock.

Ik vond die drie albums muzikaal allemaal wel ongeveer even sterk, geloof ik, al had elke plaat ook wel een paar vrij saaie boogie-rock nummers. Maar waar het funky of bluesy werd, knalde het al en toe flink. Het album klonk geluidstechnisch ook goed, herinner ik mij: niet te heavy, maar inderdaad met een soort Toto-achtige vibe en productie.

Ik zal 'm vanavond weer eens opzetten. Goede kans dat mijn niet heel vaak gedraaide LP er ook nog prima uitziet (en hopelijk ook zo klinkt...)

Wat een ontdekking dat Central Park, heerlijke muziek... gebruikt in de jingle van de Avondspits, legendarisch. Weinig stemmen voor deze artiest, misschien niet vanwege het feit dat hij in Steppenwolf zat, maar toch zeker vanwege het zijn van een van de partners van good old Witch of Eastwick Cher!!