Voivod - Synchro Anarchy (2022)

Planet Eaters! Gave track en doet mij reikhalzend uitkijken naar dit nieuwe werk van Voivod. Hashtagzinin

Alleen die hoes zorgt er al voor dat ik er reikhalzend naar uitkijk. Voivod weet altijd een heerlijk en uniek sfeertje neer te zetten. Of het nu om de ruwe oprispingen uit het begin gaat of de meer progressieve trekken van de latere Voivod.

Planet Eaters is weer een fantastisch nummer. Voelt als een opvolging van de proggy sound van Nothingface. De jazzy gitaarsolo aan het einde van het nummer is ook echt genieten.

Ja, dit is weer een érg gaaf nummer van de Canadese buitenbeentjes. Ik vind niet alles van Voivod geweldig, maar altijd op zijn minst intrigerend. Deze track doet wel het beste verhopen, lekker proggy én jazzy, daar blinkt de band wel in uit.

Toppertje.

Leuk video-interview met drummer Away over onder andere het maken van deze plaat:

VOIVOD's Michel "Away" Langevin interview on Synchro Anarchy and plans for their 40th anniversary.

Voivod levert weer een heerlijke plaat af die voelt als een moderne take op Dimension Hatröss en Nothingface. Vergeleken met The Wake is het album wat meer ''rechttoe rechtaan'', al is dat begrip natuurlijk relatief als je het over Voivod hebt. De kronkelende dissonante riffs en jazz/fusion-solo's vliegen je namelijk weer om de oren, maar de nummers zelf zijn wat bondiger geworden. Synchro Anarchy voelt ook meer als een verzameling van songs, terwijl The Wake echt als een groots geheel voelde. Toch kunnen weinig bands na zoveel jaren zeggen dat ze nog steeds nieuwe platen afleveren waar de bevlogenheid van af druipt en ook fris klinken. Zelfs wanneer Voivod het wat meer in de ''comfort zone'' speelt, klinken ze ontzettend eigenzinnig voor metalbegrippen. Het blijft een uniek gezelschap.

Typisch atypische plaat weer van Voivod, wat maakt dat je hen overduidelijk herkent uit talloze andere bands. Als ze dan, zoals op dit album, ook nog 'ns geïnspireerd en gedreven klinken, kan het niet meer stuk. Na een eerste luisterbeurt lijkt het er dan ook op dat deze zich wel 'ns voor langere tijd in mijn luisterdieet zou kunnen gaan vervoegen.

Vooruitgestuurd nummer Planet Eaters zette de toon, want de hele plaat heeft dat mysterieus kronkelende, futuristisch-dystopische sfeertje wel. Lekker grimmig.

Voivod is een overlever van het beste soort. Na tien jaar is er dan anno 2022 opnieuw heerlijk complex werk van het progressieve Canadese gezelschap! In al hun stekelige, dissonante herkenbaarheid ontwikkelt zich dit als een dolle rit doorheen een ingewikkeld netwerk van thrash, death, prog, doom, stoner en nogal wat andere gespierde stijlen, w.o. punk, grunge en Frank Zappa-jazz. Meshuggah en de mathrock van The Dillinger Escape Plan zijn bovendien helemaal niet ver weg. Alles wordt creatief en vakkundig samengebracht met voor een groep met zo'n lange staat van dienst onvoorstelbaar geweldige energie. 'Synchro Anarchy' is een wervelend continuum van bijtende tempo's, hooks en bevallige melodieën, toegankelijk, scary en toch gedistingeerd. Vertrouwd zijn de abstracte teksten over toekomsttechnologieën, fictie over gekend moeilijke onderwerpen als bijvoorbeeld desintegratie, assimilatie en... synchro anarchy. Nu, zo futuristisch klinkt een en ander intussen tegenwoordig ook al niet meer.
Sterke prestatie met de uithangborden voor het hele werkstuk en het zwaartepunt toch helemaal vooraan bij de openende composities. Het vervaarlijk loodzwaar inzwaaiend 'Paranormalium' gaat beukend, stampend en gepeperd riffend over in één vervaarlijk lang kosmisch duet van excentrieke zang en improviserende gitaren, sterk! Titelnummer 'Synchro Anarchy', schiet op een bijna constante onderlaag van zwevende of stuiterende harmonieën regelrecht naar het einde der tijden. 'Planet Eaters', een groovy hint naar de pandemie, met z'n hypnotiserend debiterende vocals, riffs en solo's, opgejaagd als een donkere voortdenderende sneltrein. 'Mind Clock', ondanks de grungy opstart, ook al een en al onheilspellend scanderende duisternis.

Voivod, uniek, onverzettelijk en zonder concessies consolideert hier zijn statuut van baanbrekende band die ze altijd al waren. Met dit opnieuw creatieve en fantasierijke 'Synchro Anarchy' laat het viertal veertig jaar na datum nog steeds niet minder dan een verpletterend gedreven indruk na. Anarchie of niet, de enige constante in het hele verhaal is Voivod zelf.

Tip: Voivod - The Wake

Oeps. Hoe goed ik de hele discografie van deze overlevers Voivod ook ken, al kijk ik het zelfs nog eens na, 'vier jaar', schrijf je dan toch 'tien jaar' en kijk je er dan gewoon over. Bedankt voor deze correctie, HammerHead!

Ik was eerder 'bezorgd' dat je een geweldige plaat van ze had gemist.

Deze is overigens geleidelijk aan het indalen hier. Gelukkig hoor ik hier nog steeds het de circa laatste tien jaar weer opgepakte progressieve geluid van eind jaren '80 en begin jaren '90. Het zit nog wel net ietsje achter het niveau van The Wake wat mij betreft.

Niet zo sterk als the wake maar weer zeer aangenaam. Unieke band.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Sinds Target Earth en de komst van Daniel Mongrain is Voivod bezig aan een geweldige muzikale revival. Synchro Anarchy geeft deze revival een passend vervolg, al wordt het niveau van The Wake mijns inziens net niet gehaald.

Synchro Anarchy staat wederom bol van de complexe metal vol dissonante akkoorden, tempowisselingen en jazzy solo’s. In de transparante mix valt ook op hoe geweldig de ritmesectie van Voivod is. Ondanks de complexiteit weet men continu een heerlijke groove vast te houden.

Aanrader is de deluxe-CD, met daarop als bonus live-opnames van hun jubileumconcert uit 2018, waarop de band laat horen live ook nog steeds als een huis te staan. Ik baal nog steeds dat de band als voorprogramma van Opeth afgelopen maand grotendeels gemist heb. Hopelijk komt Voivod binnenkort als headliner naar NL.

Score: 82/100

1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Voivod - Synchro Anarchy
10. Amorphis - Halo
11. Jethro Tull - The Zealot Gene
12. Toundra - Hex
13. Big Big Train - Welcome To The Planet
14. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Live bonustracks toegevoegd en de standaardversie op CD besteld. Kan op de valreep nog in de jaarlijst 2022, daar deluxe-CD niet per direct leverbaar is bij Large en ik in 2016 toch wat stond te mokken op Into the Grave dat die bassist van origine eruit was en Voivod op Wâldrock 2009 een stuk leuker was. Maar toch knap hoe men met nieuwe bandleden toch dat geluid van 'Nothingface' dicht weet te benaderen en een aantal pakkende composities uit de mouw schudt; die staan vooral vooraan in de tracklist is nochtans mijn indruk, maar zoiets als 'Planet Eaters' trekt me toch over de streep en wat een ongelooflijk leuke hoes is dit!

Gisteren in Fluor, Amersfoort. Was je erbij? Het was geweldig!

Het was fantastisch, backstage onderonsje gehad met de bassist. Hij vertelde mij, we zijn even oud, dat hij 13 jaar was dat hij Voivod voor het eerst zag en het veel te hard vond. Verder nog gehad over onze basgitaren, we hebben beiden een oude Gibson. Erg aardige kerel en leuk gesprek. Ik heb tijdens het concert een plectrum van hem gekregen, voelde mij even 16 jaar. #fanboy

Nee was helemaal aan me voorbij gegaan….