Dream Theater - Once in a Livetime (1998)

Kan me daarvan vooral herinneren dat het bijna de hele dag kl*teweer was en Savatage had afgezegd. Tot aan het optreden van DT ergens in de kroeg gescholen voor de regen. Het optreden van DT was gelukkig het wachten waard.

Met Iced Earth was er destijds een waardige vervanger voor Savatage. Vanaf 12 uur ‘s middags zeiknat geregend en vooral veel gelachen om de uitgelopen corpsepaints van de Dimmu Borgir-pubers en de opmerking van Matt Barlow: Wow Guys, you must be real metal standing in the rain..... I hope you don’t rust....

Bij Dream Theater was het volgens mij alweer droog. En een prima afsluiter dus.

Behalve dan genoemd nummer, want dat vind ik eigenlijk beter dan het studio origineel. LaBrie zingt met passie, de rest van de band is degelijk tot uitstekend en dus ben ik uiterst positief.
Via YouTube heb ik ook een behoorlijk afwijkende versie van Burning my Soul gevonden; schijnt op een DVD te staan. Alweer zingt LaBrie gepassioneerd (hij overschreeuwt zichzelf net niet) en ik ben dol op de gemeen grommende bas van Myung.
Al jaren ben ik van plan een persoonlijke live compilatie van DT samen te stellen. Dat is niet zo gemakkelijk, omdat ik de esthetische standaarden van Made in Japan hanteer. Toen DT dat album naspeelde leverden ze in puur technisch opzicht beter werk af en faalden serieus qua expressie. Wil je weten hoe Highway Star gecovered moet worden? Luister naar Chickenfoot, niet naar DT.
Genoeg gemopperd. Peruvian Skies en Burning my Soul bewijzen dat in optimale omstandigheden DT ook op het podium eersteklas werk kan afleveren. Dus ik moet maar weer eens een uitgebreide zoektocht organiseren.

Ik kom, net als een aantal van mijn voorgangers hierboven, toch wat terug van mijn aanvankelijk lage beoordeling voor dit live album. Er zit zo'n 15 jaar tussen nu en de laatste keer dat ik dit album luisterde, en ik moet zeggen dat ik toch wel aangenaam verrast ben door de band. Inderdaad: James heeft absoluut betere tijden gekend, maar zingt niet zo miserabel als ik me herinner. Zeker als je bedenkt wat hij heeft doorstaan de jaren ervoor, en hoe hij zich hier toch staande houdt: ik neem mijn petje voor hem af.
De band zelf speelt met een speelse gretigheid, absoluut niet foutloos, maar dat maakt ze menselijk. En dat is bij een band als DT wel heel fijn. Nee, ik ben toch wel te spreken over dit album!
In deze periode was ik ook regelmatig bij concerten van ze te vinden (ik herinner me een gig in AHOY, waar ik VEEL te dicht op de speakers stond en 3 dagen fluitende orden had...) en genoot van de energie.
De I&W periode is bij mij veruit favoriet, maar deze plaat staat voor een erg leuke fase van de band voor mij. Punt omhoog.

Oké, de gitaarsolo van Petrucci is dan wel weer een skipmoment met stip. Jongens, wat een ongelooflijk irritant stukje muziek, zeg...

Hier is een prima bootleg van in omloop. En wat opvalt is dat James op die bootleg aanmerkelijk beter bij stem is dan op deze Once in a Livetime...