Dream Theater - Once in a Livetime (1998)

Is dit een verzamelaar? Zonee, waar zou ik het beste mee beginnen bij DT?

Dit is een live plaat. Ik zou zeggen begin bij het begin of kijk naar de stemgemiddelden, verder zou ik je niet kunnen vertellen welk album het beste is, want ik ben bepaald geen fan.

Ik ben zelf bij DT begonnen met Images and Words, Awake en Six Degrees of Inner Turbulence. Ik kan me geen beter begin voorstellen, je krijgt een duidelijk beeld van DT en het zijn relatief goede instap platen (voor six degrees).

Dat hangt ook een beetje af van je eigen muziekale voorkeur, ik zou iig niet bij deze beginnen omdat de zanger James Labrie niet helemaal goed bij stem is op deze plaat. Het beste kun je beginnen met een plaat asl 'Images an Words' of 'Train Of Thought' die liggen niet zo zwaar op de maag. En vervolgens zou ik gewoon maar eens wat DT platen gaan proberen de meningen verschillen er nogal over. Mijn persoonlijk favoriet is 'Metropolis pt. 2' maar ook hun nieuwste is eem waar meesterwerk. Ik zou zeggen probeer gewoon eens wat, geen enkele DT plaat klinkt hetzelfde.

Heb hem nog eens opgezet, prima setlist: dààr valt niets op aan te merken, ook de band is in prima forma....

MAARRRRRRRRRRR ....

jongens: wat James La Brie hier doet, dat is echt niet om over naar huis te schrijven.. mijn kat (mocht ik er al een hebben) doet het 2x beter.... vooral "Voices" is het een ware beproeving, en dan ben je nog maar halfweg CD 1....

Jongens laat ze deze Set eens opnieuw opnemen anno 2006, nu LaBrie duidelijk heeft leren zingen, en zijn stem beheerst..... Hier wordt er gekrijst en vals gezongen dat het een lieve lust is. En dat is héél erg jammer, het haalt gewoon de verder prima muzikale prestatie volledig naar beneden.... en dat is toch wel bijzonder jammer om het zacht uit te drukken...... telkens LaBrie moet "uithalen" gaat het volledig mis.. ook bij "Take The Time", zelfs bij het redelijk ingetogen "Scarred" lapt ie het. Om te janken, ah neen dat doe LaBrie al!!!! Grrr.... Wellicht waren er tijdens die tour toch beter optredens dan dit in Parijs? Enfin, ik mag het echt wel hopen voor diegenen die erbij waren

"Trial of Tears" (alhoewel: ook daar gaat het fout als ie hoog moet!) is enigzins verteerbaar... "Hollow Years" is gelukkig heel erg mooi, als is het daar ook kantje boordje van het moment LaBrie even wat hoger wil gaan.... zucht.
"Take Away My Pain" is aanvaardbaar gezongen.... Ook "Peruvian Skies" is een van de schaarse lichtpuntjes (oef!!), mét de leuke knipoogjes naar Pink Floyd en Metallica....

Maar dan "Caught in A Web".. Tsja.. in a web of chaos and een aanslag op gehoor, zal je bedoelen meneer LaBrie.. enfin.. skip en over naar de volgend track, een enigszins aanvaarbare prestatie, maar goed hier is dan ook geen breekbaar moment dat LB kan stukmaken... maar hij slaagt er wel in een klassebakken als "Pull Me under" naar de vernieling te zingen... ik denk dat even wat ga huilen ;-(
"Metropolis" blijft zowaar gespaard van de Kakafonie... MAARRR..... bij "Learning To Live" zou ik hem willen wurgen verdorie, maar goed, de CD is dan bijna gedaan. EINDELIJK.

O ja.. alle bandleden laten "soleren" en gitaar, bas en drumsoli als "track" beschouwen hoeft voor mij nou ook weer niet...

Dit album had beter de naam gekregen "once in a skiptime" of "the biggest mistake"

Het was lang geleden dat ik deze live dubbelaar nog opgezet had, en ik weet meteen ook weer waarom ;-(

Goed. Deze DT-CD gaat weer voor héél lange tijd terug onder het stof denk ik...
Gelukkig maken de vele uitstekende releases deze AN SICH onvergeefelijke misstap toch wel goed...... en ook LaBrie bewees ondertussen al meer dan eens dat ie het verdomme WEL KAN ...... maar deze dubbelaar: als je deze nog niet hebt, koop em niet, steel hem of ontwijk hem!!! Maar geld eraan geven: ik zou het NIET DOEN

Dankzij "Hollow Years", Trial of Tears" en "Peruvian Skies" en uit respect voor het muzikale talent van de band: toch nog een 1,5/5


Met de uitstekende live releases zoals "Metropolis: Live Scenes From New York" en "Score" bewees de band ondertussen hoe erg véél beter het ook kan, en daar moet je niet angstig wegduiken als LaBrie zijn keel opentrekt. Thank God! Moraal van het verhaal: onthou dat DT in staat is tot grootse dingen, onthou de live albums "Live Scenes..;" en "Score", maar ook wel "Live At Budokan" en deels "Live At The Marquee", maar.. VERGEET, ONTKEN HET BESTAAN VAN....NEGEER deze "Once in A livetime" !!!!!

Helaas is dit mijn eerste en enige liveplaat van dream theater. Ik was een aantal jaren geleden begonnen met het langzaam aan alle platen van dt aan te schaffen. images and words, metropolis 2, octavarium, ze deden het allemaal goed en naar elke plaat wilde ik weer een andere aanschaffen. Tot ik na een aantal albums dacht, laat ik eens een liveplaat kopen. Een maat van mij vertelde over hoe goed dat concert wel niet was enz. En laat ik nou toevallig deze in de uitverkoopbak vinden (de plaats waar hij hoort).
Dat was inmiddels 2 jaar geleden. Ik heb zoveel moeite gehad om me door deze (veels te) lange plaat te bijten. en elke keer leg ik hem weer weg. En hierdoor raakte mijn drift om nieuwe platen aan te schaffen ook op een laag pitje. Tot vandaag ben ik waarschijnlijk mijn laatste luisterbeurt gekomen. Ik heb hem verhoogt tot 3 sterren. Uiteindelijk is het best aardig allemaal, maar zoals vermeld is labrie slecht bij stem en dat maakt het erg jammer.
Voor mij maakt het dat dit album toch 3 sterren krijgt vooral de solo's en (gedeeltelijke) covers.
je kan niet ontkennen dat het gewoon een mooie verzameling van hun oeuvre is. Sommige nummers komen echt wel goed uit de verf (bijvoorbeeld take away the pain).
Een echt kippenvelmoment is als opeens die gitaarsolo uit lynyrd skynyrds free as a bird voorbij komt.

het is jammer dat het zo moeilijk doorkomen is, maar ben blij dat ik eindelijk aan mijn collectie verder kan, maar wacht voorlopig met het kopen van een liveplaat en als ik zie dat die new york-plaat 3 cds telt...

Dit is gewoon een oerslechte CD. Muziekaal is alles in orde, maar hemel! Wat zingt James Labrie belabbert slecht op dit optreden. 1.5* voor de geweldige band, James Labrie heeft het hier wel letterlijk verbrot. Hij kan het nogtans.

Zo erg zingt LaBrie hier helemaal niet, hij vervangt zn hoge uithalen af en toe door meer schreeuw vocalen en ik stoor me daar absoluut niet aan, dit is de meest pure live plaat die ze waarschijnlijk hebben uitgebracht (Live at the Marquee was er ook een, maar daar waren ze allemaal in topvorm).
De Setlist is geweldig en de solo's van Derek Sherinian en John Petrucci zijn echt super!

4*

James zingt hiet echt kattevals, het lukt me echt niet om deze CD uit te beluisteren. En heb mijn stem gewoon op 0.5 geluisterd. En dat als grote Dream Theater fan, want Images & Words staat gewoon in mijn top 10.

Ik had hier een halfje op staan, wat best overdreven was. De vocalen vind ik nog altijd erg slecht, maar muziekaal is dit gewoon pure klasse van de mannen van Dream Theater. Toch een 2*

1 of 2 keer beluisterd toen het uitkwam, per release werd ik steeds minder enthousiast over Dream Theater. Begrijp ook niet dat ze nog steeds zo populair zijn, ze klinken al jaren hetzelfde.

Zeer matig album, voornamelijk door Labrie's inbreng.

Gelukkig zijn er inmiddels vele Dream Theater live-alternatieven, want deze CD is geen hoogvlieger. Als je de setlist ziet denk je "dat zit wel snor". Echter, het optreden dat is gekozen is ronduit mager. Zanger James Labrie heeft duidelijk zijn dag niet en verknoeit een hoop. Zo is Voices een ronduit drama. Er staan wel enkele nummers op die het predikaat voldoende verdienen, maar de meerderheid is echt beneden Dream Theater-peil. Ik heb de CD de deur uit gedaan.

Ik heb net Take the Time illegaal binnengekregen. De zang is inderdaad niet geweldig, maar van de compositie ben ik evenmin zwaar onder de indruk. Niet dat het slecht is, maar omdat er zoveel invloeden en zo weinig eigens in zitten onbreekt een eigen identiteit. Progressief zou ik het dan ook niet willen noemen - de heren verschuiven althans op dit nummer geen enkele grens - virtuoos wel. En de compositie is degelijk, maar meer ook niet.
Het retrogevoel wordt nog eens versterkt door de citaten. De slotnoten zijn van Led Zeps Moby Dick afkomstig.
Niettemin voel ik mij genoopt nog wat meer van de band te beluisteren, onder het motto beter iets goeds geleend dan iets slechts zelf bedacht.

Begin toch met Images & Words of Scenes from a Memory of een andere topper op deze site, niet met dit niemandalletje...

De smaak van M.Nieuweboer een beetje kennende geef ik hem enige kans op waardering bij Awake... en zeker niet bij Scenes from a Memory.

Mijn Top 10 kon drie jaar geleden exact dezelfde geweest zijn als M.Nieuwebroer En nu zit ik aan Opeth en mijn favoriete DT plaat is Train of Thought!

Maar soit, 't is persoonlijk uiteraard

Tja, ik had toevallig deze live versie van Take the Time als eerste binnen. Ik wist niet eens dat het van dit album was. Dat deze door de fans niet al te zeer wordt gewaardeerd had ik al begrepen. Ik lees mij namelijk altijd eerst in voordat ik iets op deze pagina's kwak.
Inmiddels heb ik ook de originele studioversie uit 1993 en een geremixte versie uit 2007 gehoord. Die laatste bevalt me (voorlopig?) het beste.
Kijk, dat de heren kunnen spelen is duidelijk. Of ze iets te zeggen hebben in muzikaal opzicht is een heel andere vraag, die ik niet op grond van één nummer ga beantwoorden. Maar Take the Time haalt het niet bij Why, Child in Time, No Quarter, One, Catch the Rainbow, Heart of the Sunrise of Xanadu. Al scheelt het ook weer niet zoveel: het haalt het wel bij Stairway to Heaven, Pilgrim of Gates of Babylon en wellicht ook bij Gates of Delirium.
Zeer voorlopig oordeel (wijzigingen nadrukkelijk voorbehouden): aangename retro.

Dan moet je Metropolis (Part 1 - The Miracle & The Sleeper), The Count of Tuscany, The Glass Prison, Stream of Consciousness, Octavarium of Under a Glass Moon eens proberen!

Edit: en nadat ik je roman fleuve gelezen heb bij I&A, kan je Metropolis en UaGM al schrappen! En jep, doe gerust alles chronologisch, da's waarschijnlijk nog het beste. Enjoy the trip!

'k Vind deze liveplaat maar tegenvallen, vooral de stem van de zanger.

Gezien voor 8 euro maar die laat ik dus lekker liggen aan de reacties hier te zien. Ik heb de laatste live-CD/DVD van Dream Theater en die is heel erg goed.

Ik vind deze live plaat muzikaal erg gaaf, alleen LaBrie is hier inderdaad erg slecht, maar hier had hij ook pas net zijn stembanden verknoeid. De laatste paar jaren heeft hij pas weer zijn stem terug.

Inderdaad, dat lijken de meesten hier vergeten te zijn. Dit was vlak nadat LaBrie zijn stembanden zwaar beschadigd had door een voedselvergiftiging. Bij momenten hoor je echt de pijn in zijn stem. Ze hadden dit album beter niet opgenomen en gewacht tot zijn stem weer in orde was, want hij kan godverdomme echt wel goed zingen.

Als je een live album van DT wil beluisteren raad ik Score aan.

Ik ben deze weer eens aan het beluisteren, door het gejank van / over LaBrie was ik even uit het oog verloren dat deze live cd muzikaal wel degelijk heel degelijk is.... bij tijd en wijle wordt er meer dan fijn gemusiceerd.... dat maakt de irritante zang performance nog schrijnender....

Soms vraagt een mens zich af… Dream Theater bevat heel veel muziek, het zijn technisch onderlegde muzikanten en ze hebben aardige songs, maar waarom moet je dan drie solospots hebben: eentje voor de toetsenist, eentje voor de drummer (of course) en eentje voor de gitarist. Eén solospot vind ik al meer dan genoeg want zoveel plaspauzes heb ik nu ook niet nodig. Solospots zijn als weddenschappen om het verst spugen, om het verst pissen, om het luidst boeren. Het ego is gestreeld, niet meer, niet minder, maar wat heb je er mee gewonnen: als het meevalt misschien een fris gerstenat. Ik verdenk ze heimelijk van onder één hoedje te spelen met de mensen van de toiletten of de bar.

Soms vraag een mens zich af… Wat als James LaBrie wel goed bij stem was geweest, dan had dit een kanjer van een livealbum kunnen worden want de muzikanten zijn fantastisch op dreef, de setlist minus de solospots is dik in orde en er is sfeer. Hoor het publiek tekeer gaan bij Metropolis. Zo slecht vind ik hem nog niet zingen, de hoge uithalen haalt hij inderdaad niet altijd en bij Voices, Take the Time en Pull Me Under, om maar drie nummers te noemen, zit hij er volledig naast bij de extreem hoge uithalen. Luister daarentegen eens naar Take Away the Pain, waar hij het wel heel goed doet. Aard van de nummers en conditie van de stem zorgen voor een verschillend resultaat? Ik denk dat hij veelal problemen had met zijn ademhaling maar wat ken ik er van als krijsende ekster.

Het volgende weet ik dan weer zeker. Dream Theater is mijn favoriete groep niet, nooit geweest, zal het nooit worden. Daarvoor vind ik ze soms te irritant lang bezig en zit er dan weer te veel spielerei in hun liedjes. Mijn probleem, niet het probleem van iemand die er beter mee om kan dan ik. Eindigen doen we als volgt: live zijn ze wel goed bezig zoals een Live at Budokan of een Score ook aantonen.

Dit is Dream Theater's zwakste live album. Als fan van Labrie doet het pijn om te zeggen, maar op deze live was hij zwak en doet hij het hele album naar de knoppen. Op Score bijvoorbeeld, of op Live At The Marquee, laat hij daarentegen zien dat hij een prima zanger kan zijn. Jammer.

Ben ik nou gek of hoor ik hier flarden Deep Purple, En dan bedoel ik niet letterlijk nummers van Deep Purple, maar meer op de manier hoe de band met elkaar omgaat lekker losjes en speels, Derek Sherinian die volgens mij een Hammond orgel op het podium heeft staan.
En dat de vocals van James labrie er af en toe naast zitten daar zit ik echt niet mee. Iedere zanger zit er wel eens naast, vooral als hij geen rust neemt als zijn stem net na de kloten is gegaan na een voedselvergiftiging,

Awake is mijn topper en staat ook in mijn top tien. Dit album heeft zoals eerder opgemerkt een ber goede setlist, maar inderdaad wat valt de stem tegen.....DT kan bij niet stuk dus daarom nog 3.0

Na jaren dit album te negeren - want tegenvallend - maar weer eens opgezet en ik moet zeggen dat ik toch heb genoten van het terugluisteren. Ja, James LaBrie zit er af en toe vreselijk naast (we weten inmiddels de reden) maar het is niet zo slecht als ik me dacht te herinneren. Grootste kracht van dit album is dat de band enorm bevlogen en energiek klinkt. De setlist is hier super. Leuk ook hoe de band hier fragmenten van Led Zeppelin, Rush, Metallica e.a. in de muziek heeft verweven.

Ik gooi er toch een vol punt in mijn beoordeling bij.

Wat Namsaap zegt. Al zeker 10 jaar niet gedraaid en nu valt mij inderdaad de voor DT begrippen losse sfeer op, de toch wel fijne setlist en ach ja, LaBrie... die zingt nooit echt lekker live dus dat zie ik door de vingers. Heb ze in 1998 op Waldrock gezien en dat was een prima show.