Dream Theater - Once in a Livetime (1998)

Soms vraagt een mens zich af… Dream Theater bevat heel veel muziek, het zijn technisch onderlegde muzikanten en ze hebben aardige songs, maar waarom moet je dan drie solospots hebben: eentje voor de toetsenist, eentje voor de drummer (of course) en eentje voor de gitarist. Eén solospot vind ik al meer dan genoeg want zoveel plaspauzes heb ik nu ook niet nodig. Solospots zijn als weddenschappen om het verst spugen, om het verst pissen, om het luidst boeren. Het ego is gestreeld, niet meer, niet minder, maar wat heb je er mee gewonnen: als het meevalt misschien een fris gerstenat. Ik verdenk ze heimelijk van onder één hoedje te spelen met de mensen van de toiletten of de bar.

Soms vraag een mens zich af… Wat als James LaBrie wel goed bij stem was geweest, dan had dit een kanjer van een livealbum kunnen worden want de muzikanten zijn fantastisch op dreef, de setlist minus de solospots is dik in orde en er is sfeer. Hoor het publiek tekeer gaan bij Metropolis. Zo slecht vind ik hem nog niet zingen, de hoge uithalen haalt hij inderdaad niet altijd en bij Voices, Take the Time en Pull Me Under, om maar drie nummers te noemen, zit hij er volledig naast bij de extreem hoge uithalen. Luister daarentegen eens naar Take Away the Pain, waar hij het wel heel goed doet. Aard van de nummers en conditie van de stem zorgen voor een verschillend resultaat? Ik denk dat hij veelal problemen had met zijn ademhaling maar wat ken ik er van als krijsende ekster.

Het volgende weet ik dan weer zeker. Dream Theater is mijn favoriete groep niet, nooit geweest, zal het nooit worden. Daarvoor vind ik ze soms te irritant lang bezig en zit er dan weer te veel spielerei in hun liedjes. Mijn probleem, niet het probleem van iemand die er beter mee om kan dan ik. Eindigen doen we als volgt: live zijn ze wel goed bezig zoals een Live at Budokan of een Score ook aantonen.

Na jaren dit album te negeren - want tegenvallend - maar weer eens opgezet en ik moet zeggen dat ik toch heb genoten van het terugluisteren. Ja, James LaBrie zit er af en toe vreselijk naast (we weten inmiddels de reden) maar het is niet zo slecht als ik me dacht te herinneren. Grootste kracht van dit album is dat de band enorm bevlogen en energiek klinkt. De setlist is hier super. Leuk ook hoe de band hier fragmenten van Led Zeppelin, Rush, Metallica e.a. in de muziek heeft verweven.

Ik gooi er toch een vol punt in mijn beoordeling bij.