Burn In Silence - Angel Maker (2006)

Snoeiharde metal met Fear Factory-achtige riffs, maar dan een stuk harder. De clean gezongen refreinen en de toevoeging van sfeervolle keyboardpartijen maken het geheel wat melodieuzer en wat mij betreft meer de moeite waard. Sterk album met geen enkele misser. Knalt je speakers uit.

Niks aan toe te voegen James

Van die break in Embrace the Plague kan ik helemaal wild worden.

Geforceerde metal is het eerste wat bij mij opkomt als ik hier naar luister. De cleane stukken vind ik goedkoop.
Af en toe komt er een leuk stukje voorbij vooral als het wat uptempo gaat maar dan komt er helaas weer een keyboard bij. Ik heb geen hekel aan keyboards maar bij deze band voegt het niets toe en wekt het alleen maar ergernis op.
Soms leuke stukjes maar vaak geforceerd en zelfs een beetje cheesy.

Inderdaad, geforceerd is hetgeen wat mij hier ook het eerste op komt. Naast dat de cleane zanglijnen alsook de keyboards totaal misplaatst zijn, vind ik de de schreeuwerige hardcorezang teveel "ik wil stoer klinken zoals die andere Deathcore band". De muziek is van breakdown op breakdown geschreven, wat het geheel nog al snel saai maakt.

Ik denk dat ik de kritiek van de twee heren boven mij wel kan begrijpen. Ik ben dan ook niet zo een "kritische" luisteraar. Ik vind iets goed klinken of niet. Hoogstaand zal deze Angel Maker niet zijn maar ik luister er desondanks graag naar

Dat is toch waar het met muziek om gaat? Genieten van wat voor jouw lekker klinkt. En als je een album voorstelt in het forum, hopen dat er enkele zielsverwanten zijn die er ook van kunnen genieten.

Ik sowieso, maar ik moet het nog even binnenhalen

Dit is de soort metal waarvoor ik me een beetje schaam. Ik zoek dan wanhopig naar een goed excuus waarom ik het luister, wanneer anderen zien/horen dat ik ernaar luister. Het is van alles wat, maar van niks alles, en de cleane zang komt bij mij wat ongemakkelijk aan. Bij dergelijke albums (iets wat ik ook sterk heb met een band als Scar Symmetry) ga ik me dan afvragen of ik eigenlijk nog wel van metal houd, want als dat dit soort wanstaltige pogingen tot het creëren van 'iets nieuws' oplevert, schaam ik me daar eerlijk gezegd een beetje voor. Het is weer die zoektocht naar de ultieme combinatie tussen melodie en bruutheid, en ook deze band slaagt er in de verste verte niet in dat equilibrium te bereiken. Dat er soms leuke stukjes in zitten is dan mooi, maar al die poespas erbovenop (die keyboards zijn zo misplaatst als suiker in bier) doet het gewoon niet voor mij.

En bedankt weer

Geintje man . Ik heb zeker betere tips liggen maar het moest een obscuur album zijn die vrijwel niemand kent. De botte bijl is iig aangekomen. Bij de volgende ronde zal ik mij revancheren .

Haha, benieuwd wat je van mijn album vind. Is compleet andere koek.

Ik dacht exact hetzelfde over mijn beurt bij de volgende ronde. Ik moet een album vinden dat nog slechter scoort, Metallica ofzo.

Je hoeft niet zo nadrukkelijk de snob uit te hangen

Lol

Ik spreek uit het hart

Eerst luisterbeurt, eerste indruk, dus schiet mijn kop er niet af als ik er uiteindelijk vierkant naast zit. Muzikaal vind ik het prima in elkaar zitten, enorm veel breaks en tegendraadse riffs met een drummer die zich onmiddellijk in schuim en zweet werkt. Wel ervaar ik (weeral - duizend maal sorry!) met dat geschreeuw, ik denk onmiddellijk aan die brulaap van Crowbar. Die keyboards zijn soms echt misplaatst, ik herhaal, het is een eerste indruk, maar ik denk dat ze te veel willen in een korte tijd. Ik luister verder en verder en verder...

Noem me conservatief, ik heb nog een paar luisterbeurten achter de kiezen gehad en het is zware kost om te verteren, waar staan die Rennies? Ik hoor hier Slayer riffs, thrash riffs, veel bruut geweld afgewisseld met melodie, muzikanten die hun instrumenten beheersen en keyboards die me geregeld storen. Met de zanger heb ik moeite: ik hoor bijna een prima grunt, de cleane zang is ok maar dat metalcore geschreeuw (verbeter me als ik het verkeerd heb) is moeilijk om te slikken, zowel bij deze groep als bij andere groepen.
Noem me conservatief, ik hou wel van breaks, tempoversnellingen, heavy momenten afgewisseld met rustige momenten en ik vind dat het hier teveel van het goede is. Ik zou de groep voorstellen: werk de nummers iets meer uit, met het aanwezige materiaal op dit album kunnen ze het makkelijk een tiental minuten langer maken en iets beter doseren.
Noem me conservatief, ik denk hier dikwijls aan Slayer en het monster Reign In Blood. Ook tien nummers die op orkaansnelheid worden gespeeld, met de gelijkenis van verdomd knappe riffs maar met het verschil dat bij Slayer de songs niet werden volgepropt.
Noem me conservatief, ik verkies mijn spaghettisaus op de eenvoudige manier (ui, look, tomaten, gehakt en kruiden). Andere verkiezen nog meer ingrediënten met het risico dat de saus minder smaak krijgt. Dat gevoel heb ik hier ook soms: less is sometimes more.
Komt er nog een opvolger van dit album, want ik wil wel eens horen hoe ze evolueren. Mijn favorieten op dit album zijn The Age In Which Tomorrow Brings en Well Adjusted.

Ik noem je conservatief Sir

Er komt geen opvolger. De band is opgeheven. Angel Maker is derhalve hun enige wapenfeit. Ik kan me overigens deels wel vinden in je relaas.

Dat deel van die spaghettisaus? Ik vind dat met een beetje meer tijd in de studio en een iets langer album alles beter op zijn plaats zou vallen. Jammer dat ze niet meer bestaan, want ik zie / hoor graag hoe een dergelijke beloftevolle groep evolueert.

Ik vind het best een aardig album alleen is het allemaal best voorspelbaar en is het ook zoveel beter gedaan. Toch heb ik mij hier wel mee vermaakt. 3 sterren voor dit album van de week.

Wat ik dus al dacht.

Godver, vette metalcore. Doet mij af en toe erg denken aan de laatste plaat van Bleeding Through, en af en toe zelfs aan een betere versie van Winds of Plague. Geforceerd en overgeproduceerd, maar ik hou ervan. Dat titelnummer Enig minpuntje is de cleane zang die af en toe durft opduiken.

Over welke Winds of Plague plaat heb je het dan? Want ik vind dit niet echt te vergelijken met het debuut.

De tweede, Decimate the Weak. Het debuut van WoP ken ik niet, is het daar ook al zulke symfonische death-/metalcore?