Scorpions - Rock Believer (2022)

Scorpions anno 2022, weten die nog te verrassen? In zekere zin wel. Niet omdat ze ineens een heel nieuwe richting in zijn geslagen - ik denk ook niet dat ook maar iemand in de wereld dat had gedacht - maar omdat deze oude mannen nog fris en fruitig weten te klinken op een studioalbum dat verschijnt in het jaar dat hun debuut vijftig kaarsjes mag uitblazen.
'Rock Believer' klinkt energiek, geïnspireerd en op en top Scorpions. En dat voor een band die er al jaren geleden de brui aan zou geven. Maar toen toch niet. En inmiddels is Klaus Meine er niet meer zo stellig over. Zo lang het leuk is, is het leuk. En gelijk heeft ie. In een wereld waar ineens de donkere wolken van dreiging met kernwapens weer beginnen samen te pakken, is bovendien behoefte aan de feelgood rock van deze Duitse vrienden.
En als je na al die jaren nog in staat bent een plaat in te blikken waar het plezier zo vanaf spat, dan ben je een grote. De mannen hebben me overtuigd: ook ik ben een Rock Believer.

Vijftig (!) jaar na het debuut komt de onverwoestbare duitse rockband op de proppen met een alleraardigst en vooral lekker energiek album. Voor de teksten hoef je het niet te doen en de zang van Klaus Meine is na al die jaren nog steeds even nasaal en voorzien van tenenkrommende steenkolen-engelse uitspraak als altijd, maar het songmateriaal is overwegend vlot en uptempo, met hier en daar zowaar enkele kleine verrassingen. Stel het pensioen nog maar even uit!

Geweldige songs! Kan aan mijn oren liggen, maar wat een dichtgesmeerde productie. Geen dynamiek en waar is de bas?
Ik heb een top installatie met normaal gesproken een vette, heldere en diepe bas (geen subwoofer) Helaas hoor ik daar maar weinig van op dit album. Top songs en top muzikanten, maar.......
Jammer!

Ganz toll, sehr gut.

Stel dat het 1985 was. Ik was een nog-maar-kort-ex-puber, bruisend en vol verwachting naar zijn toekomst toewerkend. Stel dat Rock Believer de opvolger was geweest van Love at First Sting en nog maar pas verschenen...

Zeker is dat dit album anders zou binnenkomen. Ik verplaats mij in mijn ik van toen. Geen twijfel: ik was absoluut gevallen voor het feit dat Rock Believer een steviger album is dan z’n voorganger. Vanaf opener Gas in the Tank tot de één na laatste song Crossing Borders is het devies ‘hard en vaak uptempo met hier en daar een snijdende gitaarsolo'. Vijftien songs lang is het knallen. Bij dit alles veel variatie in tempo’s, riffs en in Shining of your Soul zelfs een vleugje reggae, net als zes jaar eerder op Is There Anybody There? van Lovedrive.
Daarbij was ik blij geweest met het feit dat dit een (bijna) dubbelelpee is waarvan pas de zestiende en allerlaatste track When You Know een ballad is, een hele fraaie zoals zij dat zo goed kunnen.

Echter… Deel Eén. Het is niet 1985, we leven in april 2022. Ik ben nog steeds een ex-puber, zij het nu al heel lang. Vanaf de tweede helft van de jaren ’80 werden "mijn" Scorpions steeds minder interessant: muzikaal gezien leek inspiratie op te drogen, met saaie songs tot gevolg. Ik miste dat scherpe randje in hun muziek dat ze voorheen zelfs in hun zoete ballads verwerkten.
Ik zag hoe Rudolf Schenker als voorspelbare gimmick op iedere publiciteitsfoto zijn mond wijd opensperde alsof hij bij de tandarts in de stoel lag, hoe vanaf 1990 onnozele tuttenbolmeisjes wegliepen met Winds of Change, hoe de voorheen venijnige gifklieren in de schorpioenenstaart zo goed als uitgedroogd waren. Brave poprock, geschikt voor iedereen zonder échte passie voor muziek.
Uiteraard bleef ik ze volgen, een beetje alsof je je ex van afstand volgt. Bleef toch benieuwd hoe het met dit Hannoverse bandje ging. Ik las de recensies, hoorde de singles.
Ondertussen veranderde mijn leven. Er kwam een gezin met kinderen, wisselvallige banen en de problemen die ik daarin tegenkwam, de dagelijkse zorgen qua onderhoud voor dit alles en helaas ook de tegenslagen. De frisse puber transformeerde naar meneertje doorzonwoning, forensend naar zijn werk. Eigenlijk was ik ook een uitgebluste schorpioen.

Echter… Deel Twee. Toen de band in 2015 op afscheidstour ging, besefte ik dat ze nog wel degelijk een plekje in mijn hart hadden. Tijd om in hun albums te duiken, geholpen door de nieuwe media die via internet en streaming beschikbaar waren gekomen.
Vanaf Eye II Eye (1999) bleken de Scorpions weer interessant, alhoewel die term niet per se hetzelfde is als ‘goed’. Maar hier en daar werd venijnig gerockt, het vuur laaide altijd wel ergens op, ook als de band weinig overtuigend experimenteerde. Geen topalbums, maar ook niet de gifloze prikjes uit de jaren 1988 - 1996, zo gevaarlijk als een botermesje.

Met Rock Believer gaat de band een forse stap verder, ongetwijfeld mede dankzij de komst van drummer Mickey Dee, al kwam ik de gehoopte dubbele basdrumknaller niet tegen. Bekijk ook eens de tong van de dame op de hoes, die bevestigt wat ik hoor: de band is terug met het gif van eind jaren ’70 tot halverwege ’80, de jaren waarin ik ze leerde kennen en enthousiast volgde. Kus deze vrouw en je voelt de adrenaline die haar schorpioen injecteert.
Zestien songs voor een album is veel, maar verrek, ze mogen er zijn, allemaal. Wat me daarbij opvalt is dat de Duitse tongval in het Engels van zanger Klaus Meine kleiner is dan midden jaren ’80, maar de "deadly sting" waarover hij in de opener zingt is inderdaad terug. Sterker nog, dit album kan zich meten met het beste uit die tijd. Waarschijnlijk had ik dit 37 jaar geleden hun beste album tot dusver gevonden.