The Weeknd - Dawn FM (2022)

Ben benieuwd, wist niet dat deze er aan zat te komen.

Ik vind de cover wel echt een flinke tegenvaller, benieuwd naar de Tyler feature

Geen idee waarom het bij sommige albums eindeloos duurt voor ze toegevoegd worden, en deze nieuwe van The weeknd met zóveel fouten in de tracklist nu al op MuMe staat.....
Wel benieuwd naar het album hoor, maar de tracklist klopt geen bal van.

Ik zal het zo aanpassen, was niet mijn intentie iig, ik geef hierbij RYM (van overgenomen) de schuld en ok, had wat meer sites moeten raadplegen Edit: heb genius en pitchfork erbij gehaald, correctie ingediend.
Albums toevoegen staat vrij, dus wat let je als het je te lang duurt?

Lelijke hoes maar dat was de vorige ook.. We doen het er maar mee. Zin in!

Ik begrijp dat Abel ook de app heeft gevonden die je toont hoe je eruit ziet als je oud bent. Dat, of het gaat niet zo best met hem.

Teveel drugs, is niet zo goed voor 't huidje

Dit is kennelijk alternatieve hoes. Lijkt mij veeeeeeel mooier.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/3/35/Dawn_FM_%28Collectors_Edition_CD1%29.png

Even een update over dit album.

Ten eerste mijn excuses voor de eerdere foutieve tracklist, in mijn enthousiasme ging ik er wel vanuit dat deze zou kloppen, maar zoals hij er nu staat is 100% zeker dat de tracktitels wel kloppen, want die zijn overgenomen uit een trailer die Abel zelf geplaatst heeft op het net. Echter, de gastartiesten zijn nog niet allemaal bekend op die van tracks 6 en 16 na. Gebeurd natuurlijk ook niet zo vaak dat een artiest ineens een paar dagen van tevoren een album aankondigt

Zodra de overige gastartiesten en tracktijden bekend zijn, dan zal dat zo snel mogelijk aangepast gaan worden.

Gewoon 5 sterren hoor! Doei

Zijn minste plaat tot nu toe.

Ik ben een groot fan van abel sinds begin 2011. Uit het niets was daar opeens house of balloons, gedropt op tumblr of all places, en vanaf het eerste nummer was ik compleet weggeblazen. Wie was deze artiest of artiesten, was het een solo project of een band? Die mystiek die erom heen hing hielp natuurlijk ontzettend mee om mijn interesse vast houden, en ik ben alles toen ook op de voet gaan volgen.
Kort daarop volgende thursday en echoes of silence en ook de muziek industrie kon niet meer om het succes van de mixtapes heen.
Na het gebundeld uitbrengen van de mixtapes onder de naam trilogy en een waslijst aan (erg sterke) gast optredens was daar in 2013 zijn "major label" debut onder de noemer kiss land.
Voor mij is dit album het absolute hoogtepunt in zijn discography, staat steenvast in mijn top 10 en is één van de beste platen ooit gemaakt.

The weeknd zelf (en vele met hem) ervaarde dit echter niet zo, het album was een commerciele flop, en hij besloot drastisch het roer om te gooien.
Ging terug naar de tekentafel, schakelde de hulp in van max martin en ontpopte zich met beauty behind the madness als full blow popster met de daarbij behorende mega hits.
Waar ik BBtM al een stap in de verkeerde richting vond deed het wel één ding nog erg goed en dat was nog steeds de dna hebben van wat the weeknd , "the weeknd" maakte.
Het bleef ondanks dat het poppy was gedrenkt in het drugs en sex overgoten donkere sausje dat was gecreëerd met de mixtapes en geperfectioneerd met kiss land.
Het was toch wel iets unieks dat een track als the hills het zo goed ontzettend goed deed in de hitlijsten.

Het mega succes dat BBtM heb opleverde moest natuurlijk worden vastgehouden en werdt daarom ook erg snel opgevolgd met een nieuwe plaat "starboy". Een album dat ik, tot vandaag, beschouwde als zijn minste werk. Het klonk en voelde gehaast en het song materiaal was gewoon niet zo memorable.

Nu is daar dan DAWN FM, een album dat een soort continuation moet zijn van after hours.
Waar ik after hours een erg gefocust project vond met een prima balans tussen de meer commerciele kant en de the weeknd kant die ik graag wil horen, slaat Dawn voor mij de plank compleet mis.
Het voelt een beetje alsof er is gedacht, ik heb de grootste hit aller tijden met blinding lights, laat mij hiervan is 16 varianten op een album rammen.

Het is zoeter en gladder dan ooit geproduceerd en de eigen indentiteit is er inmiddels helemaal afgesleten.
Weg rauwe randje, weg creatieve meeslepende nummers met toffe beatswitches en interessante productie keuzes/samples.
The weeknd is dood welkom mega superster abel tesfaye.

Het is allemaal generieke pompende disco geworden, met hier en daar een kleine uitschieter.
Zo vind ik sacrifice en beste nummer van dit album en ook de track met tyler kan ik erg waarderen. Maar alles daarom heen doet mij heel erg weinig. Het wordt nergens spannend of interessant, en telkens als je denkt van nu komt het is een nummer alweer afgelopen.
De eerste keer dat ik het album in zijn geheel luisterde had ik nog hoop dat het zich ergens wel zou herpakken. Als een nummer was afgelopen dacht ik oké het komt vast wel goed bij het nummer hierna, nu komen de parels van dit album. Maar helaas het blijft uit. Vanaf nummer 8 (dus de 2e helft) gaat het niveau wel iets omhoog en wordt het allemaal iets beter maar het is nergens echt GOED of bijzonder.
Een artiest ontwikkeld zich natuurlijk door, wilt nieuwe dingen proberen en ik snap dat abel allang niet meer in die depresieve vibe zit van zijn begin jaren. Hij maakt muziek die hij leuk vind en hem inspireerd, en dat is oké.
Maar dan als fan van het eerste uur een keer teleurgesteld zijn en een plaat helemaal kut vinden, dat is ook prima.

Tot nu toe ben ik ook nog niet helemaal overtuigd. Kijkende naar de producers op dit album begon ik al met enig scepticisme aan dit album, bijna heel het album is geproduceerd door Oneohtrix Point Never en Max Martin... en dat is er aan te horen. Met zijn oud werk heeft Dawn FM op het eerste gehoor niets meer te maken, hij is puur de richting Pop uitgegaan.
Nog een aantal keer beluisteren om een goed oordeel te kunnen vellen. De bijdrage van Jim Carrey op dit album is trouwens wel vet gedaan!

Nu bezig met de eerste luisterbeurt maar de overgang van HDIMYLM naar de extended versie van Take My Breath werkt wel heel erg goed. Bouwt op deze manier een stuk beter op dan de single versie en ook de break in het midden is heerlijk.

Eerste luisterbeurt valt mij tegen. Grootste struikelpunt is voor mij waar je tegenwoordig bij elke grote release tegen aan loopt: waar zijn de nummers met een begin en een eind en een midden... kom op zeg... ik kan er maar niet aan wennen. Wat dat betreft is de extended versie van 'Take My Breath' wel enorme "middle-8-bait" geweest.

Met elke nieuwe release van deze heer blijft er minder over van The Weeknd waar ik initieel fan van werd.

We zijn inmiddels een aantal luisterbeurten verder en net zoals haar voorganger klinkt Dawn FM als één solide geheel, de drie interludes van acteur Jim Carrey zorgen hiervoor (alsook interludes van de hoofdartiest zelf) maar ook de algehele sound van dit album is ontzettend consistent. Dit is het soort album dat ik niet snel met de shuffle-knop zal beluisteren. Hoedje af voor Abel om ons wederom een waar album-gevoel en -experience te geven!
Het album is bijna volledig geproduceerd door producers OPN en Max Martin, met de eerste ben ik enkel bekend omdat hij voorheen voor deze zanger een remix van Save Your Tears had verzorgd. De laatstgenoemde is een naam dat ik persoonlijk niet graag voorbij zie komen.

Zoals ik in een eerder bericht zei heeft dit niet veel te maken met het oudere werk van deze beste man. Voor mij persoonlijk lijkt dit ook niets meer van R&B weg te hebben, deze plaat is Pop gemixt met EDM.
November 2020 ging ik normaal gezien in het Sportpaleis kijken naar zijn The After Hours Tour (eerste keer dat ik hem live zou zien) maar door de welgekende pandemie was dit jammer genoeg uitgesteld. Als ik me niet vergis werd het uitgesteld naar november 2022, maar daar pin ik me niet op vast. Onlangs kregen we bericht dat de kaartjes terugbetaald gingen worden want The Weeknd gaat een stadiumtour in de plaats doen… dat is te horen aan deze plaat! Van de ingetogen Abel is bitter weinig over.

Het album opent met een intro en daarna krijgen we 4 nummers die in hetzelfde straatje liggen. Uptempo disco-achtige nummers die het goed in de club, of een stadium, zouden doen. Ze klinken goed maar van die drukke drums die in elk van deze nummers hetzelfde klinkt word ik om den duur wel een beetje zenuwachtig. Take My Breath is een heerlijke single en ook deze extended versie op het album vind ik ontzettend fijn, al merk je tijdens de break in de tweede helft van het nummer wel dat deze vooral gemaakt is om live te brengen in het stadium (zeker met die oppompende vocals van Abel tijdens de drukke EDM-instrumentatie).
Na een interlude, waar ik de meerwaarde nog niet van inzie, door niemand minder dan grootmeester Quincy Jones coolt het album gelukkig wat af en wordt het meer gegrond.

Bij het begin van Out of Time moest ik tijdens het instrumenteel gedeelte eerst even kijken of ik nog wel op het juiste album zat, dat kon zomaar van een Michael Jackson album komen. Abel maakt er wel helemaal het zijn van en het is een heerlijk nummertje geworden waar Jim Carrey op het einde voor een tweede keer langskomt op deze LP.
Qua manier van zingen is Here We Go… Again de enige track waar The Weeknd in de buurt komt van zijn oudere werk, hier rapt hij al zingend over zoals hij dat zo geweldig kan. Tyler, the Creator levert een leuke strofe af maar ik ben niet bepaald fan van deze Californische rapper en ik zou hem ook niet gemist hebben. Van de productie ben ik ook niet volledig overtuigd.

Met Best Friends is niet veel mis maar het is ook niets speciaals. Is There Someone Else?... Ja, dat is dé track van deze plaat voor mij! Heerlijk nummertje. Prachtige beat, zalige vocale sample en The Weeknd klinkt uitmuntend! De overgang met het volgend nummer is ook prachtig, al verliest dat nummer ongeveer in de helft wel wat momentum voor mij persoonlijk.

Het concept van Every Angel is Terrifying kan ik begrijpen, een stukje reclame tijdens het radioprogramma, maar de uitwerking vind ik minder. Een interlude van bijna 3 minuten is te veel van het goede en het haalt vooral de vaart uit The Weeknd zijn vijfde album.

Don’t Break My Heart is weer tof maar niets meer en I Heard You’re Married swingt heerlijk door de pan. Lil’ Wayne heeft voor mij niet veel meerwaarde maar hij stoort me ook niet. Less Than Zero is wederom gewoon oké en daarna krijgen we de outro door Jim Carrey.

The Weeknd bewijst ook op Dawn FM wederom een subliem zanger te zijn, geweldige stem heeft hij en tof dat hij ook afwisselt in manier van zingen. Maar wat doet hij in godsnaam op de track Gasoline? Dat klinkt echt nergens naar. Elders in het album (ik denk Sacrifice) levert hij ook een stuk af met een bijna Brits accent en ook daar zie ik de meerwaarde niet van in. Zonde! Vooral die rare stukken in Gasoline.

Fans van het eerste uur, zoals ikzelf, zullen zich erbij neer moeten leggen vrees ik dat we de muzikant waar we verliefd op werden kwijt zijn. Als gastartiest op andere mensen hun album heeft hij artiesten zoals Juicy J en Rick Ross (of andere rappers) ook al lang ingewisseld met namen zoals Calvin Harris en Swedish House Mafia (just to name a few).
Is dit erg? Niet per se, want als ik ten volle van zijn muziek wil genieten zet ik onder andere Trilogy, het nummer King of the Fall of gastbijdrages op albums van rappers wel op.

Als je enkel bekend bent met House of Balloons en voor de rest om één of andere bizarre reden niets anders kent van The Weeknd en vervolgens deze plaat opzet weet je toch even niet wat je hoort neem ik aan.

Dit is vooral anders, gemaakt voor een véél groter publiek dan zijn ouder materiaal. Slechter? Ook niet per se… gewoon niet meteen mijn ding. Zeker mijn genre niet, helemaal buiten mijn comfortzone. Vandaag heb ik er al veel luisterbeurten op zitten, ik vraag me wel af of dit project mijn interesse heel lang kan blijven vasthouden of niet.

Voor nu een verhoging naar 3,5*.

Volgens mij is het idee achter deze plaat dat je in de nacht onderweg bent, wat aan je autoradio zit te kloten en dan op een 'vaporwave' achtig radiostation komt. En dat vind ik persoonlijk dus perfect uitgevoerd. Zit inderdaad weinig dynamiek in, maar dat is volgens mij dus ook niet de bedoeling.

Van mij mogen er overigens wel 12-inch versies van de nummers komen. Lekker uitrekken naar 8 minuten.

Ik lees vooral fans die meer van hetzelfde willen, wat het al jaren niet meer is. Ik ben geen fan, maar wel liefhebber van zijn oeuvre en heb op alle platen wel hoogtepunten en missers. Als liefhebber van synthwave heb ik met zijn poppy werk nooit moeite gehad eigenlijk. Ik heb deze nu 1x geluisterd en ik heb nog niet echt 1 megaknaller gehoord die ik non stop op repeat wil zetten zoals ik ooit bij The Hills had, maar de productie vind ik wel weer fenomenaal. Koptelefoon op en genieten gewoon.

Na één luisterbeurt denk ik vooral: Waren er nog zoveel ongebruikte Michael Jackson nummers dan? Want zo klinkt het meer dan eens. Zowel wat zang, sfeer, ritme als muziek betreft. Voorlopig geen dingen die mij helemaal wisten in te pakken, of zoals de post boven mij het stelt, die ik dadelijk op repeat zou zetten. Sterke productie, dat zeker. En voor de zogenaamde vaporwave-sound heb ik sowieso al een zwak. Dat opzet is wel geslaagd. Toch op 't eerste gehoor geen mega-hit. Soms iets teveel één lange brij.

Enfin, voorlopig allemaal nogal dubbel.

Al had het verouderde-speaker-effect iets minder gemogen, de radio-stem van Jim Carrey is niet onaangenaam, vooral tijdens Phantom Regret. 't Zijn vrienden, ze zochten al langer een manier om eens iets samen te doen. Bij deze dus.

Ik denk dat het een zwaar en heftig weeknd is geweest.

Qua album: hier moet ie nog even landen, ik ben nog niet overtuifd dat ie veel indruk op me gaat maken. Misschien moet ie groeien.

Vindt het qua opzet trouwens meer een mixtape voor mij dan een album..

Heerlijke opvolger van After Hours uit 2020 alweer. The Weeknd heeft niet stilgezeten en komt met een combi van pop, EDM(-achtig) en R&B! Van mij morgen meer artiesten deze stijl overnemen, want hier word je toch vrolijk van in deze tijden.

Geen fan of wat dan ook, maar ga dit album zeker vaak beluisteren en er zullen ongetwijfeld wat hits op de radiostations / streamingdiensten volgen.

Degelijk album van de beste man, niet beter of slechter dan eerder werk, wat mij betreft. De plaat begint sterk, zakt halverwege in maar herpakt zich dan weer richting het einde. Het geluid is met de jaren wel wat gladder en toegankelijk geworden, maar The Weeknd weet nog steeds met overwegend aangename songs voor de dag te komen, die zowel vertrouwd als vernieuwend klinken. Leuk gastoptreden van Jim Carrey overigens aan het begin en het einde van het album.

Duidelijk een album dat moet groeien, in ieder geval bij mij. Maar de eerste twee luisterbeurten stemmen mij erg positief. Voor nu een 4, maar ik sluit niet uit dat dit een 5 gaat worden.

Weer een lekker album van het weekeinde, after hours was voor mij wel een stukje beter tot nu toe.

De nummers zijn heerlijk doorgemixt, ik ga echt lekker op best friend en dan vervolgens is there someone else, blijkbaar zijn er niet veel mensen die deze 2 nummers als favoriet zien.

Ik volg the weeknd al sinds kissland, wat tot nu toe nog steeds mijn favoriet is, daarna wat meer commercieel geworden, maar hij heeft nu wel aardig de balans gevonden denk ik.

4*

Wat een teleurstellende artistieke ontwikkeling heeft hij toch gemaakt..
Nummers als House of balloons, Wicked games, The knowing, Montreal, Rolling Stone en The fall hadden een mooie mix van r&b en spannende, soms wat duistere elektronische elementen (een origineel eigen geluid) en maakten hem een veelbelovende artiest. Vandaar ik het weer eens probeer met het nieuwste werk van deze "grote artiest van nu".
Nu is er sinds die mixtapes al weinig overgebleven van die sfeer in Abel's muziek, maat hier maakt hij het wel bond met de makkelijke deuntjes en het refreintje van How do i make you love me. Take my breath is op zich een logische keuze als single, maar het is zo recht toe recht aan.. er valt helemaal niks te ontdekken onder de catchyness. De anti melodie van Sacrifice (met een zeikerig refrein) is ronduit verschrikkelijk.
Ik zal niet elk nummer af gaan, maar alles klinkt zo plastic en geautomatiseerd (versus organisch en gevarieerd in bijvoorbeeld hoe de ritmes geprogrammeerd zijn) waardoor het alle bezieling lijkt te missen. Wat dat betreft vind ik Bruno Mars z'n producties heel wat sterker in elkaar zitten.
I Heard You're Married en Best Friends (zal aan mij liggen want deze nummers scoren hier niet zo te zien) vind ik nog best aardig.
Verder vind ik The Weeknd prima voor op de radio (neem zo'n Less Than Zero), maar dat is relatief.

Zo zo wat een kritiek. Ik ben eigenlijk wel zeer te spreken over het album, maar ik had dan ook niet zulke hoge verwachtingen. Ik vind het eigenlijk zelfs een stap vooruit ten opzichte van "After Hours".

Ik vind het sfeertje lekker en de producties zijn gedurfder dan op "After Hours". Op "Take My Breath" hoor ik zelfs Justice invloeden. Heerlijke track is dat. Ook als je het vergelijkt met andere top acts in het popgenre vind ik de producties erg gedurfd. Het genre misschien minder, maar wel de uitwerking.

Ik vind de eerste helft van het album wel echt een stuk sterker dan de tweede helft. Het album wordt eigenlijk steeds minder naar het eind toe.

Van de tracks waar Abel gedragen wordt door de producties ben ik het meest fan. Wanneer zijn R&B stem boven op een redelijk kale beat te horen is vind ik het gelijk een stuk minder (Starry Eyes, I Heard You're Married). Ik ben dan ook niet echt fan van de "standaard R&B". Hoewel ik de stem van Abel op zijn eerste mixtapes nog wel echt een toegevoegde waarde vond hebben vind ik dat tegenwoordig een stuk minder.

Al met al vind ik dit 1 van de betere 80's synths revival albums. Het genre wat momenteel zo mateloos populair is. Veel daarin is toch absolute middelmaat. De producties zijn veelal hier echt om van te smullen.

Album wordt steeds leuker naarmate je hem vaker beluisterd! Ster erbij!

Waarschijnlijk 1 van de beste pop / R&B albums die we dit jaar gaan krijgen van de grote artiesten, tenzij Rihanna eindelijk haar album dropt.

Waarom krijgt dit album hier zo weinig aandacht? Zeker in vergelijking met een Coldplay, Adele of Lana Del Rey van de laatste tijd.

Abel Makkonen Tesfaye werd op 16 februari 1990 geboren in Toronto Ontario Canada en bracht in september 2012 zijn debuut single “WICKED GAMES”. Als artiestennaam koos hij The Weeknd en sindsdien heeft hij grote successen geboekt. De naam zou hij hebben gekozen, omdat het hem herinnert aan het weekend dat hij zijn ouderlijk huis verliet toen hij 17 jaar was en nooit meer terug kwam.

Een jaar na zijn debuut single verscheen het eerste album van The Weeknd, “KISS LAND”, dat vooral in Canada en Amerika een succes was. In Nederland scoorde hij zijn eerste hit met Ariana Grande met de single “LOVE ME HARDER”, dat de zevende plaats in de Top 40 bereikte. Zijn eerste solo hit was “EARNED IT”, dat uit de film “FIFTY SHADES OF GREY” kwam en in hetzelfde jaar, 2015, bereikte “CAN’T FEEL MY FACE” bijna de eerste plaats in de Top 40 en stond met die hit meer dan een half jaar in die hitlijst. In 2016 was het wel zover, “STARBOY”, samen met Daft Punk, stond 4 weken op de eerste plaats in de belangrijkste Nederlandse hitparade, de Top 40. Zijn grootste Nederlandse hit scoorde hij in 2020 met “BLINDING LIGHTS”, dat eind 2019 uitgebracht werd en 14 weken op de eerste plaats bleef staan.

“DAWN FM” is het vijfde album van de Canadees en onder de 16 tracks staat ook de hit “TAKE MY BREATH”, dat vorig jaar als single werd uitgebracht. Bijna 52 minuten muziek, met gesproken woord door acteur Jim Carrey, waardoor het geheel je het gevoel geeft naar een radiozender te luisteren. Grappig gedaan en gelukkig niet te lang, zodat de aandacht wel op de muziek gericht blijft. Het heeft allemaal een The Weeknd feel, het jaren tachtig sausje dat ook op het vorige album te horen was, is ook nu weer aanwezig, zonder dat het gedateerd klinkt. Daarvoor is de productie te veel anno nu. Het is moderne r&b, vermengt met de disco van de jaren zeventig en, zoals reeds vermeld, een jaren tachtig sausje. Er staan een aantal nummers op die als single een succesje zouden kunnen boeken. “OUT OF TIME”, midtempo en een mooie melodie is één van de betere liedjes van het album, de ballad “HERE WE GO…AGAIN”, waarin rapper Tyler The Creator een kleine rol heeft is erg mooi, “BEST FRIEND” heeft een wat apart tempo en arrangementen, waardoor het voor mij een aanstekelijk liedje is geworden en “LESS THAN ZERO” heeft een jaren tachtig synthesizer sausje en een lekker tempo.

Met dit album kan The Weeknd weer even vooruit en zal hij zijn status als één van de grootste artiesten van dit moment zonder probleem vast kunnen houden.

Het album krijgt inderdaad weinig aandacht op MuMe, qua berichten, maar is toch nummer twee in de rotatielijst momenteel. Ik denk dat het genre toch een wat ondergeschoven kindje is hier op MuMe. R&b ligt al wat gevoelig, maar pure pop is natuurlijk note done hier, laat staan dat het riekt naar de 80's. Er zal maar wat levensvreugde in de muziek doorsijpelen zeg, hoe fout wil je het hebben?

Oké sarcasme knopje uit; leuke conceptplaat wel, die halverwege toch wat inkakt. Ik vind het wel het beste studioalbum van The Weeknd tot nu toe, en het is natuurlijk een toffe zet om Jim Carrey als narrator in te schakelen. Het werkt wonderwel. The Weekend blijft wel een artiest die moeilijk een heel studioalbum kan dragen, op den duur klinkt hij toch wat anoniem. Dat hij een neusje voor hits heeft wisten we natuurlijk al wel. Take My Breath blijft maar in m'n kop rondzeuren, wat een oorwurm. Toch is de echte koning van de 80's revival natuurlijk een koningin. Jessie Ware bracht vorig jaar met What's You're Pleassure, een veel leuker album uit, daar kan The Weeknd nog wel wat van leren wat mij betreft. Fijn tussendoortje dus dit album, maar geen hoogvlieger.

Wat een popplaat, wat een topplaat ook om er het jaar 2022 mee in te trappen. The Weeknd, a.k.a. de 31-jarige Canadees Abel Tesfaye, broze man met het gouden Michael Jackson-keelgat, steekt zijn vijfde plaat deze keer helemaal in het format van een jingelend radioprogramma. In de intro (en hij komt er verder nog in een paar interludes mee terug) laat hij op zijn fictieve 'Radio Dawn FM' filmacteur Jim Carrey's dj-stem ons al direct geruststellen. Samen hebben we lang genoeg in het duister gezeten, tijd nu om in het licht te komen en ons lot met open armen te aanvaarden. Na de nog bange nacht van The Weeknd's laatste plaat 'After Hours' komt dus na de quarantaine met dit 'Dawn FM' blijkbaar een nieuwe dageraad eraan, mogen we hierbij zelfs pijnloze begeleiding verwachten...
Of hoe met The Weekend's radiouitzending ieders mogelijke weg naar vrijheid ook muzikaal kan worden onderstut. Tenzij het hier dan als vege dubbele bodem toch, heel misschien, alles samen, veel eerder... over warme palliatieve uitgeleide van een toch verloren leven zou kunnen gaan.

Nu, van Jackson gesproken, we krijgen hier zeker geen 'Thriller'-doorslag, maar hoe dan ook toch een zeer goed doordachte melancholische conceptplaat van een echt supertalent in songwriting, vol charme, soul, r&b en dus losjes volgesprokkeld met all-time synthpophits voor de mainstream. Neem bijvoorbeeld al die extended plaatversie van de à la Daft Punk discoknaller 'Take My Breath'. Nostalgische jaren 80-beat met, vergeleken met de single, een toegevoegde intro en over een verlengde bridge tot het einde bijna zes bruisende minuten non-stop ambiance. Het erop volgende 'Sacrifice', coproductie met Swedish House Mafia, is gewoon even opwindende, stampende eighties elektrofunk.

In zijn duistere lockdown had Abel zich dus eerst teruggetrokken in onzekere, eenzame introspectie en kwam hij tenslotte naar buiten met een emotioneel album vol spijt en zelfrelativering, evenwichtiger verwachtingen en meer zin voor verantwoordelijkheid. We leren zo gaandeweg heel wat meer over zijn warrige persoonlijkheid en ervaringen die een mens voor minder grijs hoeshaar zouden bezorgen. Tegelijk nemen we door de ogen van die overbejaarde frontfiguur een duik in 's mans hervonden kijk op de wereld. Zo heeft het kristallijne 'Gasoline', bewerkt ook door de magische handen van geluidsman Oneohtrix Point Never, het over zijn vastklampen aan een parasitaire relatie als kruk voor een/zijn drugsprobleem. Wat verder, in het intermezzo 'A Tale By Quincy', laat hij beroemde muziekproducent, de 88-jarige Quincy Jones aandoenlijk het hoofdthema van 'Dawn FM' bevestigen, waar hij het heeft over problematische opvoeding en hoe dit uiteindelijk relaties met vrouwen en kinderen vergiftigt.

'Here We Go… Again' is ook Abel's prille samenwerking met een hier heel wijs en bezorgd debiterende rapper Tyler The Creator. Overigens moet het Abel's nieuwe vlammetje Angelina Jolie zijn dat hier opduikt in een kluwen van relationele overpeinsels. Verder evenzeer te ontdekken parels : het ruimtelijke 'How Do I Make You Love Me', het voor de dansvloer pulserende 'Best Friends' met Abel croonend over toxische seks onder vrienden of het wulpse 'I Heard You're Married' met Lil Wayne.

Aldus doet The Weeknd ons hier met altijd schone, supertoegankelijke melodieën op schitterende wijze een aantal barre hedendaagse realiteiten toch omarmen. De carrière van The Weeknd heeft een weg afgelegd. Weer is deze plaat met zijn immer overheerlijk flexibel stemgeluid, en z'n uiterst gevoelige instrumentatie en arrangementen honderd procent efficiënt, maar ze is niettemin weer genoeg vernieuwingsdriftig. Ook is de afwerking van het vijftal producenten, w.o. nog niet genoemde Max Martin en Illangelo, vlekkeloos. 'Dawn FM' bevat zo meer dan voldoende vibes om er lockdowns, quarantaines en nog veel ander naars zeker al een voorjaar lang luchtig mee door te blazen. Desnoods ook maar even heel goed naar The Weekend's louterende slotnummer, het gedicht 'Phantom Regret by Jim' (Carrey) luisteren. En herluisteren tot de bewondering komt. Vroege platina jaarplaat 2022!