menu

Father John Misty - Chloë & the Next 20th Century (2022)

mijn stem
3,67 (105)
105 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Pop
Label: Sub Pop

  1. Chloë (3:28)
  2. Goodbye Mr. Blue (5:00)
  3. Kiss Me (I Loved You) (3:57)
  4. (Everything but) Her Love (4:16)
  5. Buddy's Rendezvous (4:59)
  6. Q4 (4:57)
  7. Olvidado (Otro Momento) (4:48)
  8. Funny Girl (3:39)
  9. Only a Fool (4:02)
  10. We Could Be Strangers (4:31)
  11. The Next 20th Century (6:56)
totale tijdsduur: 50:33
zoeken in:
avatar van OscarWilde
4,5
Slowgaze schreef:
(quote)

Ja maar hoe dan?


Uhm, hij putte de voorbije albums meestal uit de betere singersongwriter hoogdagen uit de jaren '70/'80 als hij naar het verleden keek. Nu gaat hij naar Hollywood Jazz en meer 60's barok pop.

Vandaar: Q4 was net als Funny Girl zeer retro. Een nieuw geluid voor Father John Misty.

avatar van Venceremos
4,5
Zo'n stijl doet zich al voor in de rijker georkestreerde stukken van I Love You Honeybear. Als je z'n albums op een rij zet, is dit wel een logische ontwikkeling en ook nog eens fijn uitgevoerd ook.

Morgen eindelijk het vinyl ophalen na vele digitaal-klandestiene draaibeurten.

avatar van Lighthouse
4,0
Deze pakt me wel, waar de vorige me nog wat koud liet. Een constante bij deze man zijn toch de teksten hé. Normaal luister ik daar niet zo naar, maar hier zijn ze zo prominent dat je wel wilt luisteren.

Als crooner doet hij het erg goed, deze Vader Sjon. Ga ik veel rode wijn bij nuttigen gok ik, zo op een maandagavond of zondag rond 4u.

avatar van TheRiverPoet
3,5
Ben groot fan van deze man. Fan sinds het eerste uur. En vooral van het eerste uur. Geen enkele plaat van hem heeft me zo geraakt als Fear Fun, zijn eerste als Father John Misty, behalve God's Favorite Customer. Deze nieuwe plaat van hem zal me ook niet zo raken. Op een paar uitschieters na zoals Goodbye Mr. Blue, Q4 en het laatste nummer, lijkt het door dezelfde muzikale aanpak enorm veel op elkaar waardoor m'n aandacht vaak verslapt. Het laatste liedje is misschien niet heel bijzonder maar zet opeens weer een andere sfeer en sound neer waar ik na het luisteren naar zoveel met strijkers dichtgesmeerde nummers hard aan toe ben. Ik hou van strijkers maar de overdaad aan orkest op dit album maken het voor mij vaak te gezapig. Zijn stem blijft geweldig natuurlijk, al hoor ik hem ook graag af en toe brullen als de ongetemde leeuw die hij in zijn eerdere werk regelmatig was. Ja, zijn wilde haren zijn letterlijk (even) weg.

avatar van Cannabooze
Het ademt jaren 50,
'Ritme & Blues' van die tijd welteverstaan.
Ik denk aan The Platters.

Al eerder wist vader John te flirten met dit genre. Op het fantastische 'I Love You, Honeybear' mochten we in subtiele vleugjes kennismaken met de liefde voor 'de jaren 50 muziek van Joshua Tillman.'
Daar was niets mis mee; zelfs een mooi geheel met zijn eigenzinnige teksten en ditto muziek.

Maar nu slaat de gerespecteerde vader wat mij betreft de plank mis. Dit is overkill.
Krampachtig de jaren 50 naspelen in de jaren 20.
Er is zeker behoefte aan nostalgie. Maar die vang je mijns inziens niet in de tijd van nu.

Ja, ik hoor vakmanschap.
Ja, het zit prima in elkaar.
Nee , de urgentie hoor ik niet.

In het rijke oeuvre van Tillman, wordt dit het eerste werk dat ik zeer moeilijk (misschien wel nooit) op waarde kan schatten.

avatar van henrie9
4,5
Zie eens aan, waar Father John Misty, a.k.a. Josh Tillman, nu wel staat. Ooit door Fleet Foxes als tweede zanger gerecruteerd, komt hij op zijn vijfde album sierlijk het sepia-bruine showpodium opgeschoven, met in de rug niet minder dan een volledige filharmonische bezetting, strijkers, koper- en houtblazers, wat nog meer. Alweer een adembenemend conceptverhaal met nieuwe personages in de animatie : kwetsbare en eenzame silent lover en zijn passie voor ene Chloë, op handen gedragen ster in het parallel universum van The Next 20th Century. Het verhaal, geplaatst in een zo vintage kader, is als zachtromantisch neuriën over eindeloze liefde, liefdespijnen, over zaken die het hart beroeren. Voor Father John Misty is dit niet meer dan fun. Als songwriter, naast de ironische toets en het geven van commentaar op de American way of life, effe geconcentreerd gaan balanceren op herinneringen aan verdwenen melodieën.

Het orkest zet in en hij zingt. Een opwindende sound uit lang voorbije, oogverblindende, oorstrelende decennia waait aangenaam tegemoet, weelderige klanken uit zwart-witjaren dertig, tot polaroidjaren zestig, tijden van nostalgische bigbands, dromerige bossa nova als galmend uit oud-filmische bars, met warme jazzvocalen à la Frank Sinatra, sferen van uitbundige Kurt Weil of gewoon vervlogen barokke pop en zoete cowboy-country. Een pak perfect gearrangeerde songs, gespiegeld aan het gouden American Songbook. Daarmee dat podium op dus, Father John Misty, met z'n hoogst veelzijdig stemgeluid, een en al in metamorfose, crooner van weldadig retrosentiment.

Het concept van zijn prachtige album is niet nieuw. Het grijpt qua sfeersetting zelfs terug naar wat anderen al even goed deden. Een perfecte Bryan Ferry bijvoorbeeld, die in zijn Bitter-Sweet-album in 2018 met zijn Roxy Musicrepertoire schitterend hommage bracht aan een even verre andere tijd. Of een totaal ondergewaardeerde Gregory Page, in 'Love Made Me Drunk', ook zo'n fenomenale ode in puur Parijse stijl.

Voor de enorme arrangementen daarvoor nodig kon Father John Misty ferm rekenen op het talent van Jonathan Wilson, de Drew Erickson van Florence & The Machine en Weyes Blood en geluidsman Dave Cerminara, klassebakken, gelet op het resultaat.

Chloë and The Next 20th Century begint met de figuur van 'Chloë'. 'Chloë', ballade met jazzdrums, xylofoon en verre koperblazers en Father John Misty jonglerend als een Badly Drawn Boy in z'n beste jaren, traditional boy wordt verliefd op de vrije, onafhankelijke Chloë, dat wordt een onmogelijk iets. Het melancholische 'Goodbye Mr. Blue', geheel andere, zacht akoestische sound met beduidend minder orkestratie, 'Midnight Cowboy'-country à la Harry Nilsson zeg maar, over het verzinken in eenzaamheid na een verbroken relatie. Het extatische 'Kiss Me (I Loved You)' dan, zachte verleiding van nachtelijke piano en harmonica solo, als in een droom en Tillman met de micro zo zwoel croonend, tot aan de lippen gedrukt. In het zalig melodieuze '(Everything but) Her Love' ontbrandt de liefde verder, da's alsof je een prachtige Lennon - McCartney hoort. Even magisch dan, naast Father John Misty zelf, is die sax in het ingetogen 'Buddy's Rendez-vous'.

'Q4', roept Roy Orbison, of recenter nog, de psychedelia van Lord Huron's sublieme 'Long Lost' op. Met heerlijke sixties-Rolling Stones-clavecimbeltjes ook! De chillende bossa-nova-kraker 'Olvidado (Otro Momento)' is een en al golvende romance op vergeelde jazz. Nog een ballad, 'Funny Girl', met gezwollen strijkers- en blazersarrangement als uit die o zo hartverscheurende Hollywoodprent. Door de pijn van de liefde geslagen, ontroostbare Father John Misty. 'Only a Fool' en 'We Could Be Strangers', almaar verbluffend melodische zangperformances en verderzetting van de ongelukkige liefdeslijn.

De overweldigende laatste song 'The Next 20th Century' schetst dan de mensheid in die voorbije tijd, weer met Lord Huron-eske strijkers, wat een complex hoogtepunt. Na tien nummers lang bedwelmende ingetogenheid, barst hier in deze grillige elfde plots dissonant en bonkend de gitaardistortion van tussen de voegen. Daar buiten het glimmende showpaleis breekt al evengoed bij wijlen de hel los.

Father John Misty maakte hier, tegen alle trends in, een verrassende plaat. Met mateloos respect voor zijn klassiekers leverde hij met 'Chloë and The Next 20th Century' een topprestatie van muzikale inleving. Met Father John Misty weet je het gewoon nooit. In alle geval, weinig kans dat er dit jaar een nog mooiere stijloefening passeert.
So, father Tillman, we live up to your next misty project!

3,5
geplaatst:
Mixed feelings bij mij. Positief is de muzikale begeleiding. De strijkers en blazers zetten een prima jazzy sfeertje neer. Je waant je soms echt in een jazzclub uit de jaren 40 en 50.
De nummers die meer naar country neigen zijn gelukkig in de minderheid, want daar houd ik niet zo van. De overgang van Chloë naar Goodbye Mr. Blue is nogal een koude douche wat dat betreft.

De belangrijkste reden waarom het album toch niet echt binnenkomt is de stem. Ik vind em wat vlak en te keurig. Alle registers hadden van mij opengetrokken mogen worden, net als bij de blazers en strijkers.

avatar van Chameleon Day
geplaatst:
Zeer lovende recensie in het NRC vandaag (nu gisteren dus). Ik weet zelf nog niet wat ik er van moet vinden...mss wel helemaal niks.

avatar van VladTheImpaler
3,5
geplaatst:
Ik mis voorlopig nog een beetje de klik. Ik hoor zeker wel een paar nummers (bijv. Buddy's Rendezvous en The Next 20th Century) die me eraan herinneren waarom ik fan van de beste man ben, maar andere nummers (bijv. Chloë en Olvidado (Otro Momento) schuren voor mij wel erg tegen de kitsch aan, wat ik minder trek. Desondanks zijn op het merendeel van de nummers de arrangementen erg mooi gedaan.

avatar van Cor
4,0
Cor
geplaatst:
Prachtige plaat van Joshua Tillman, die een nostalgisch geluid verpakt in mooie liedjes, die beklijven en inventieve en toch vertrouwde arrangementen. Op een plaat die klinkt als een klok, croont en zingt Father John Misty prachtig, zoals we van hem gewend zijn. Heel mooi en eigen geluid.

avatar van lowieke
5,0
geplaatst:
Eindelijk binnen, zin in de aanstaande uren met mijn favoriete muzikant..

Valt meteen al het een en ander op aan de platen, met name de totale andere 'titels'

avatar van Stijn_Slayer
4,0
geplaatst:
Dat het opnieuw een goede worp is, staat vast. Vooralsnog vind ik hem een tikkeltje minder dan de vorige drie albums. Het is zoet en flirt soms met kitsch, maar behoudt wel z'n muzikaliteit en vooral authenticiteit. Daarin doet hij me hier soms aan Harry Nilsson denken en dat is geen schande.

avatar van Niek
geplaatst:
Erg gezapig wat mij betreft. Minste van wat ik tot nu toe van m gehoord heb. De vorige kon me ook al niet al te zeer bekoren. Liever zijn eerdere platen voor mij.

avatar van Venceremos
4,5
geplaatst:
1. Fear Fun
2. Chloë (voorlopig dan nog)
3. Customer
4. Honeybear
5. Pure Comedy

avatar van Frans van Laarhoven
4,0
geplaatst:
Prachtig album van deze Harry Nilsson incarnatie

avatar van Roxy6
4,5
geplaatst:
Wat is dit een aangenaam, verrassend goed album van FJM.

Ik kan hem moeiteloos 4-5 keer op de repeat zetten en het verveelt mij dan geen seconde.
Prachtige arrangementen en zijn stem is er natuurlijk een van de buitencategorie, zuiver, warm, prachtig!

De composities liggen min of meer in elkaars verlengde maar dat maakt dit ook een coherent geheel. Enkel de laatste track is het koekoeksjong op dit album, daar komt een andere sfeer om de hoek kijken.

Maar een heel mooi album in dit pittige jaar, zo mag hij er meer maken wat mij betreft!

Gast
geplaatst: vandaag om 17:22 uur

geplaatst: vandaag om 17:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.