Father John Misty - Chloë and the Next 20th Century (2022)

Zie eens aan, waar Father John Misty, a.k.a. Josh Tillman, nu wel staat. Ooit door Fleet Foxes als tweede zanger gerecruteerd, komt hij op zijn vijfde album sierlijk het sepia-bruine showpodium opgeschoven, met in de rug niet minder dan een volledige filharmonische bezetting, strijkers, koper- en houtblazers, wat nog meer. Alweer een adembenemend conceptverhaal met nieuwe personages in de animatie : kwetsbare en eenzame silent lover en zijn passie voor ene Chloë, op handen gedragen ster in het parallel universum van The Next 20th Century. Het verhaal, geplaatst in een zo vintage kader, is als zachtromantisch neuriën over eindeloze liefde, liefdespijnen, over zaken die het hart beroeren. Voor Father John Misty is dit niet meer dan fun. Als songwriter, naast de ironische toets en het geven van commentaar op de American way of life, effe geconcentreerd gaan balanceren op herinneringen aan verdwenen melodieën.

Het orkest zet in en hij zingt. Een opwindende sound uit lang voorbije, oogverblindende, oorstrelende decennia waait aangenaam tegemoet, weelderige klanken uit zwart-witjaren dertig, tot polaroidjaren zestig, tijden van nostalgische bigbands, dromerige bossa nova als galmend uit oud-filmische bars, met warme jazzvocalen à la Frank Sinatra, sferen van uitbundige Kurt Weil of gewoon vervlogen barokke pop en zoete cowboy-country. Een pak perfect gearrangeerde songs, gespiegeld aan het gouden American Songbook. Daarmee dat podium op dus, Father John Misty, met z'n hoogst veelzijdig stemgeluid, een en al in metamorfose, crooner van weldadig retrosentiment.

Het concept van zijn prachtige album is niet nieuw. Het grijpt qua sfeersetting zelfs terug naar wat anderen al even goed deden. Een perfecte Bryan Ferry bijvoorbeeld, die in zijn Bitter-Sweet-album in 2018 met zijn Roxy Musicrepertoire schitterend hommage bracht aan een even verre andere tijd. Of een totaal ondergewaardeerde Gregory Page, in 'Love Made Me Drunk', ook zo'n fenomenale ode in puur Parijse stijl.

Voor de enorme arrangementen daarvoor nodig kon Father John Misty ferm rekenen op het talent van Jonathan Wilson, de Drew Erickson van Florence & The Machine en Weyes Blood en geluidsman Dave Cerminara, klassebakken, gelet op het resultaat.

Chloë and The Next 20th Century begint met de figuur van 'Chloë'. 'Chloë', ballade met jazzdrums, xylofoon en verre koperblazers en Father John Misty jonglerend als een Badly Drawn Boy in z'n beste jaren, traditional boy wordt verliefd op de vrije, onafhankelijke Chloë, dat wordt een onmogelijk iets. Het melancholische 'Goodbye Mr. Blue', geheel andere, zacht akoestische sound met beduidend minder orkestratie, 'Midnight Cowboy'-country à la Harry Nilsson zeg maar, over het verzinken in eenzaamheid na een verbroken relatie. Het extatische 'Kiss Me (I Loved You)' dan, zachte verleiding van nachtelijke piano en harmonica solo, als in een droom en Tillman met de micro zo zwoel croonend, tot aan de lippen gedrukt. In het zalig melodieuze '(Everything but) Her Love' ontbrandt de liefde verder, da's alsof je een prachtige Lennon - McCartney hoort. Even magisch dan, naast Father John Misty zelf, is die sax in het ingetogen 'Buddy's Rendez-vous'.

'Q4', roept Roy Orbison, of recenter nog, de psychedelia van Lord Huron's sublieme 'Long Lost' op. Met heerlijke sixties-Rolling Stones-clavecimbeltjes ook! De chillende bossa-nova-kraker 'Olvidado (Otro Momento)' is een en al golvende romance op vergeelde jazz. Nog een ballad, 'Funny Girl', met gezwollen strijkers- en blazersarrangement als uit die o zo hartverscheurende Hollywoodprent. Door de pijn van de liefde geslagen, ontroostbare Father John Misty. 'Only a Fool' en 'We Could Be Strangers', almaar verbluffend melodische zangperformances en verderzetting van de ongelukkige liefdeslijn.

De overweldigende laatste song 'The Next 20th Century' schetst dan de mensheid in die voorbije tijd, weer met Lord Huron-eske strijkers, wat een complex hoogtepunt. Na tien nummers lang bedwelmende ingetogenheid, barst hier in deze grillige elfde plots dissonant en bonkend de gitaardistortion van tussen de voegen. Daar buiten het glimmende showpaleis breekt al evengoed bij wijlen de hel los.

Father John Misty maakte hier, tegen alle trends in, een verrassende plaat. Met mateloos respect voor zijn klassiekers leverde hij met 'Chloë and The Next 20th Century' een topprestatie van muzikale inleving. Met Father John Misty weet je het gewoon nooit. In alle geval, weinig kans dat er dit jaar een nog mooiere stijloefening passeert.
So, father Tillman, we live up to your next misty project!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Father John Misty - Chloë & The Next 20th Century - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Father John Misty - Chloë & The Next 20th Century
Chloë & The Next 20th Century van Father John Misty verscheen afgelopen lente, maar de buitengewoon stemmige songs op het album schreeuwen om lange, donkere en koude winteravonden

Ik heb absoluut een zwak voor tijdloze jaren 70 singer-songwriter pop, maar desondanks klikte het eerder dit jaar maar matig met Chloë & The Next 20th Century van Father John Misty. De Amerikaanse muzikant sluit op zijn laatste album deels aan bij de groten uit het genre, maar er schuilt ook een crooner in Joshua Michael Tillman. De meeste songs op het album zijn sfeervol ingekleurd, waarbij niet moeilijk wordt gedaan over een strijker meer of minder. De songs van Father John Misty zijn af en toe wat aan de zoete kant, maar het zijn ook songs die een donkere winteravond fraai kunnen verwarmen. Ik had er afgelopen lente niet veel mee, maar nu valt alles op zijn plek.

Joshua Michael Tillman maakte al een aantal jaren muziek als J. Tillman toen hij in 2008 aan de slag ging als drummer bij de Amerikaanse band Fleet Foxes. De focus lag echter al snel weer bij zijn eigen muziek, zeker toen de albums van J. Tillman in steeds bredere kring de aandacht trokken. In 2012 verruilde Joshua Michael Tillman zijn alter ego J. Tillman voor een nieuwe artiestennaam, Father John Misty.

Het was meer dan alleen een naamswijziging, want ook in muzikaal opzicht sloeg de Amerikaanse muzikant nieuwe wegen in. De ingetogen folk van J. Tillman maakte plaats voor de groots klinkende jaren 70 pop van Father John Misty en in eerste instantie beviel me dit uitstekend. De afgelopen jaren heb ik de albums van Father John Misty echter laten liggen en ook het eerder dit jaar verschenen Chloë & The Next 20th Century leek definitief op de stapel te blijven liggen.

Misschien werd ik wat op het verkeerde been gezet door de wat theatrale en barokke openingstrack, maar Chloë & The Next 20th Century verscheen wat mij betreft ook op het verkeerde moment. Father John Misty maakt op zijn laatste album muziek die uitstekend tot zijn recht komt in de donkere seizoenen van het jaar, maar die bij mij in ieder geval niet aan kwam op een moment dat de lentezon aangenaam begon te schijnen.

Aangemoedigd door flink wat jaarlijstjes heb ik het toch nog een keer geprobeerd met Chloë & The Next 20th Century en na de matige openingstrack wist Father John Misty me dit keer wel te overtuigen. Ook dit keer kiest de Amerikaanse muzikant vooral voor nostalgische klanken en het zijn klanken die herinneren aan de grote singer-songwriters uit de jaren 60 en 70. Denk hierbij ook dit keer aan Elton John, maar Chloë & The Next 20th Century bevat ook volop echo’s van de jaren 70 albums van Randy Newman, Harry Nilsson en Don McLean.

Father John Misty kiest in veel songs op het album voor een warm en akoestisch geluid, met hier en daar flarden uit de Amerikaanse rootsmuziek en meestal een flinke bak strijkers. Het zijn klanken die aan van alles en nog wat herinneren, maar in het huidige seizoen klinkt het allemaal prachtig. De warme en zeer smaakvolle klanken passen bovendien uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikant. Father John Misty klinkt meer dan eens als een van de grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar hij laat ook horen dat hij uitstekend uit de voeten kan als crooner.

Chloë & The Next 20th Century is af en toe aan de zoete kant en dat stond me eerder dit jaar nog wel eens tegen, maar bij vallende blaadjes, korte dagen en af en toe lage temperaturen slaat de muziek van Father John Misty zich als een warme deken om je heen. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek van Rufus Wainwright, maar vergeleken met zijn muziek klinkt het nieuwe album van Father John Misty opeens sober.

De albums van Father John Misty zijn voor mij absoluut geen zekerheid, maar ik kan inmiddels wel toegeven dat ik met mijn eerste oordeel over Chloë & The Next 20th Century flink fout zat. Naast de spreekwoordelijke warme deken die is gevuld met louter tijdloze songs, is het immers ook een album dat zowel in muzikaal en vocaal als in tekstueel opzicht knap in elkaar zit. Erwin Zijleman