Eric Vloeimans - Gatecrashin' (2007)

Kan aan mij liggen, maar ik vind dat Eric nogal wat foutjes maakt, o.a. op V-Flow. Desondanks is dat mijn favoriete track. Laurine is me te onrustig en Fay Lovsky had voor mij niet gehoeven. De rest is wel lekker eigenlijk, vooral het lome To Jon. Al met al een leuke kennismaking met Eric Vloeimans.

Aangename verrassing dit album van de week.
Vloeimans heeft een mooie volwassen sound, kan zeer gevoelig spelen.
Het enige waar ik nogal moeite mee heb op de ze plaat is het nog al dominante gewriemel op dat Rhodes keyboard, komt op mij bij tijd en wijlen als zeer storend over, vooral op het 2e track (Laurine).
Hoogtepunten op deze plaat zijn voor mij V-Flow met mooi gevoelig spel door Vloeimans en als schock als ze klaar zijn je ineens aplaus hoort, ze klinken in dit nummer zo ontzettend intiem je verwacht gewoon niet dat ze dit doen voor een publiek, 2e hoogtepunt vind ik To Jon, mooie ode aan Jan Hassell, geweldige opbouw door de ritmesektie, ze beginnen heel subtiel en ingetogen en werken langzaam maar zeker naar een hoogtepunt door steeds harder en intensiever te gaan spelen, Eric Vloeimans doet ook een zeer goede imitatie/intepretatie van het specifieke Jon Hassell trompetgeluid, hij behoud echter toch zijn eigen timing en gevoeligheid.
De absolute domper vond ik Images of Washington, dat vokale gedoe voegt voor mij helemaal niets toe.

Iemand zei laatst tegen me dat hij jazz zulke moeilijke muziek vond. Tot op zekere hoogte kon ik me wel inleven in zijn opmerking. Op deze plaat echter laat Vloeimans jazz op sommige momenten erg makkelijk en eenvoudig klinken, hetgeen misschien wel het moeilijkste in muziek is.

Een plaat die erg lekker in het gehoor klinkt met meerdere hoogpunten. Een misser is er ook in de vorm van Images of Washington, al is het alleen maar omdat het nummer totaal niet past in het geheel.

Absoluut hoogtepunt is voor mij To Jon, een nummer dat ik kan blijven opzetten en zelfs al aanleiding is geweest om toch maar eens dat werk van Hassell op te zoeken en te kijken of dat net zo goed bevalt.

Jon Hassell is toch wel behoorlijk anders, echter wel interessant.
To Jon weet goed de sound van hassell te raken maar niet de sfeer, die is bij Hassell veel killer als wat de mannen hier doen.

Dit album doet me nu werkelijk niks tot vrij weinig,

V-Flow is een erg sterk nummer maar de rest van het album doet me werkelijk niks. Images Of Washington vind ik werkelijk afschuwelijk, het veel geëerde To Jon laat me ook maar lauw. Voor de rest is het niet slecht maar ook nergens interessant eigenlijk.

Een ruim uurtje Jazz dat zo rond de middelmaat hangt naar mijn mening.

Dit is toch echt jazz die er bij mij lekker ingaat. Het lijkt allemaal erg gladjes, maar schijn bedriegd. Er wordt hier erg goed samengespeelt en dat is te horen. Wel zijn er op het album wat mindere stukken, maar over het geheel genomen is er geen vuiltje aan de lucht.

Ik vind het een goede plaat. Als in het jazzalbum topic gemeld ligt dit dichtbij de soort van jazz waarmee ik als eerste ooit in aanraking kwam, doordat je van de soul/pop, kijkend naar sessiemuzikanten gastmusici, producers e.d. er vanzelf terecht komt. Ik denk dan aan de in die tijd (rond 1980) populaire platen van artiesten als Deodato, David Sanborn of George Benson. De keyboards, die inderdaad de hoofdrol nogal eens overnemen, versterken dit gevoel. Ik vind dat, anders dan blabla, juist positief. Solo´s van Vloeimans zelf blijven wel hoogtepuntjes, maar vallen zo ook meer op. Ik vind dat hij mooi speelt; vooral door het spelen met ´hard en zacht´ komt er enorm veel subtiliteit mee. Bij een trompet vind ik dat vaak net iets mooier dan bij een saxofoon.

Mooie afwisseling is er verder in de nummers, die soms - het is al gezegd - helemaal niet jazzy aandoen op het eerste gehoor. Dat geldt met name voor ´To Jon´ (kan zo op een postrock of electronic CD) en het vocale nummer ( heerlijk om Fay Lovski weer eens te horen ).

Als ´To Jon´ verwijst naar Jon Hassel, moet ik dat ook zeker eens gaan horen. Tis verdorie voor de tweede keer in zeer korte tijd dat ik op die naam gewezen word (rotatielijst van Jeremie).

Al met al een puike keuze als jazzalbum van de week.

Leuke nummers hier en daar; ik ben niet al te gecharmeerd van het 'pedaalwerk'; ik vind Vloeimans op z'n best met een wat meer 'naturel-sound'. Misschien moet-ie 'ns iets doen op het ECM-label? Samen met Ramon Vallo en Manu Katché? Ik noem maar wat..

ik begin nog maar net aan dit album, maar het verrast me wel in positieve zin. Het openingsnummer is er goed en de rest smaakt ook prima. Deze gaat nog meerdere keren opgelegd worden!

Ik heb trouwens altijd een zwak gehad voor Fay Lovski, dus ook het vocale nummer gaat er bij mij prima in...

Zoals beloofd heb ik mijn achterstallige schuld nu ingelost, en 'Gatecrashin'' is me (en plus) verrassend goed bevallen. Jesse zei al dat het allemaal soms nogal gladjes klinkt, maar dat ontstijgt Vloeimans wat mij betreft met zijn oprechtheid en zijn gevoel voor opbouw.
Zo zit 'V-Flow' boordevol prachtige solo's van de verscheidene instrumentalisten, zonder dat de coherentie ooit zoek is: allen weten ze hoe ver ze kunnen gaan en waar ze elkaar nog kunnen aanvullen. 'Cats and Dogs' en het briljante 'To Jon' zijn echter de onbetwiste parels: vanuit zijn ijle en zwevende beginklanken weet Vloeimans een kolkende soep te brouwen waar hij zijn bandleden in meesleurt - zelden waren electronica zo gepast als op 'To Jon'. Afsluiter 'Klif' ligt dan weer in de lijn van de opener: Vloeimans en zijn band scheppen jazz die duidelijk goed zit.
En zo sluiten ze de cirkel, van een geheel dat in een langzame crescendo bijzonder hoge toppen scheert. En voor ik het vergeet: dat de rhodes af en toe naar de kitsch overhellen, het wezen hen hierbij vergeven.

Bovendien is het op deze manier wederom bewezen: onze noorderburen kunnen er (ook) wat van.

Heerlijk plaatje dit. Mooie tracks die tezamen een goed en afwisselend geheel vormen. Ook de opname is trouwens van een goede kwaliteit; ik schrok me rot bij dat applaus na het eerste nummer. Uitschieters zijn voor mij V-Flow, To Jon en Klif.
Wat mij betreft één van de betere toevoegingen in het kader van jazzalbum van de week.

Ik heb weinig met het trompetgeluid van Vloeimans, de ritmes en melodieen zijn dik in orde, maar het geluid gewoon minder. Ook kan ik me vinden in de mening van de mensen die zich aan dat Rhodes-ding ergeren, ik ben er ook niet heel enthousiast over.

De bas ben ik wel goed over te spreken

Je haalt me de woorden uit de mond. Ik heb verder trouwens nog niets van Vloeimans beluisterd... 3,5*

Als je in trance wilt raken moet je naar To Jon gaan luisteren, en dan visualisaties van bijv. iTunes aanzetten. Je zweeft zo naar een andere wereld. Wat een geweldig nummer. Heerlijke opbouw, niet merkbaar, maar toch aanwezig. Je bent zo aan het eind van het nummer waarna je gauw weer naar het begin terug wilt om de trance een beetje vast te houden. Respect voor dat nummer alleen al... De rest is daarbij ook erg goed vind ik.

Mooie CD al vind ik het af en toe net te netjes. Volgens Vloeimans was hij geinspireerd door Miles Davis maar het had best een beetje avontuurlijker gemogen. Toch een geweldige plaat met internationale allure. De ballade met Fay Lovsky vind ik ook erg lekker maar ik vind haar stemgeluid dan ook zeer aangenaam. Nederlandse jazz is weer helemaal back! Heb ook Honing, Hermans etc aangeschaft. Geweldig verdient veel meer aandacht!