Ghost - Impera (2022)

Ik vind dit album maar lastig op waarde te schatten. Ik draai hem vaak en graag, er staan memorabele nummers op, goed uitgewerkt, het is een goede mix van pop en rock, maar toch altijd het gevoel dat er iets mist. Geen idee wat datgene dan precies is, mist er ook echt wat? Als ik zo mijn eigen opsomming zie, wat mij betreft dan eigenlijk niet. Net als de 2 voorgaande albums gewoon een prima plaat dus. Fijn intro nummer dat gelijk overgaat in een top nummer met Kaisarion, de toon is gezet. Spillways, Watcher in the Sky, en Griftwood zijn mijn duidelijke favorieten, hoewel er eigenlijk geen minder nummer op staat. Toch wel knap om het hoge gehalte van popmuziek te verwerken in een outfit dat sinister over wenst te komen zonder geloofwaardigheid te verliezen. Na wat overwegingen, en extra luisterbeurten moet ik bekennen dat ik dit toch de beste van ze vind. Maar ik kom wel op het zelfde aantal sterren als voor Prequelle, en Meliora, ver uit elkaar ligt het niveau dus niet. Wat rest is dat ik ze dan toch een keer live moet gaan meemaken, lijkt mij een fantastische show.

1. Impera
2. Prequelle
3. Meliora
4. Infestissumam
5. Opus Eponymous

Dat is zeker aan te bevelen! Naar mijn idee krijgen de nummers live net wat meer 'body' mee, waardoor het muzikaal allemaal nog wat meer gaat leven.

Ghost vormt mij een vreemde eend in de bijt. Vanuit muzikaal oogpunt steekt het allemaal goed in elkaar, bij vlagen diversiteit troef en zanger Copia komt met creatieve zanglijnen op de proppen.
De songs an sich zijn ook stuk voor stuk degelijk. Wat is dan het euvel?
Is het de catchy insteek, de dikke lagen kitsch of simpelweg het popachtige karakter van de muziek dat mij tegenstaat.
Het zal een combinatie van diverse elementen zijn waarom ik hier totaal niet mee uit de voeten kan. Als het album aan mij voorbij trekt, heb ik zin om Reign in Blood op de platenspeler te leggen.
Kijk je voorbij de kitsch en suikerzoete voordracht - hoewel dat als een contradictie klinkt als je het fysieke aspect meetelt - kan ik mij de vele positieve kritieken indenken.
De schoonheid van het muzikaal gebodene zal mij misschien nog moeten overtuigen.

Ghost is uitgegroeid van een verfrissend occult/retrorockbandje tot een flitsende hardrockband. Ik neem er nog steeds mijn pet voor af. Bij veel metalen kennissen gaan de nekharen overeind staan vanwege het succes, de looks of allebei. "Het is geeneens met0l", lees ik ook wel eens. Dat schrijven mallcore slamdancers en verzakte types die Mötley Crüe al heavy metal vonden op hun sociale mediakanaaltjes. Alsof het ook maar enigszins relevant is. Zelf vind ik het een onverminderd leuke band die elk album weer wat nieuwe dimensies weet toe te voegen aan haar herkenbare geluid. Toegegeven, in begin was ik ook nog niet overtuigd, maar dat is dus veranderd.

Van Impera gaan nummers als Kaisarion en Twenties op den duur wel wat vervelen. Daar zitten teveel staccato aaneengeregen passages in. Maar epische dingen zoals het machtige Watcher In The Sky en het gelaten Respite On The Spitalfields blijven zorgen voor uitbundige meebrulsessies. Op dit moment schalt het album weer door mijn crypte als voorpret voor de nieuwe die in april gaat verschijnen.

Ik moet zeggen, je smaak is op zijn minst fascinerend. En hoe je een album met punten beoordeeld. Deze kitsch (in mijn ogen )geef je vier punten, het laatste album van IOTunn wat in mijn opinie progressief is, geef je drie punten. Het blijft smaak, maar in mijn gedachtegoed bijzonder.

Ik wed dat je de laatste Swallow The Sun dan ook fantastisch zal vinden.

Niks mis met een beetje kitch. Dit is gewoon een heerlijke plaat (de laatste Iotunn ook trouwens) en ik ben zeer benieuwd naar de nieuwe plaat.

Iotunn kan nog een hoop leren qua schrijvelarij van Tobias Forge. Dat iets progressief is, is voor mij geen graadmeter.
Van Swallow The Sun ben ik niet zo'n fan btw.

Ghost vergelijken met Iotunn en Swallow The Sun lijkt me nogal vergezocht, maar waar het gaat om schrijven van nummers met kop en kont, catchy riffs en refreinen en verrassende hooks laat Tobias Forge een groot deel van rock- en metalland achter zich. Wie zich laat afleiden tot de randzaken bij deze band mist wellicht hoe sterk het werk van Ghost in elkaar zit.

Ook live is Ghost wat mij betreft inmiddels verworden tot een voorbeeld voor vele anderen. Geen gesodemieter met backingtracks, maar 'gewoon' een echte live-ervaring. Natuurlijk speelt mee dat Forge zich inmiddels kan permitteren om met een 8-koppige begeleidingsband te touren om de gelaagde muziek live goed neer te zetten, maar er zijn genoeg voorbeelden van bands die de gage voor de extra muzikanten graag in eigen zak steken en wel een USB-stick meenemen.

Amen. Zo is het. Wat ik zie, is dat Ghost niet gepruimd wordt omdat het niet (meer) obscuur is. Echt onterecht want zowel muziek als de show is alles waar hardrockers ongeremd hard op kunnen gaan.
Ik vind het ook geeneens kitsch trouwens.

Qua stijl wil ik het ook echt niet vergelijken met elkaar, begrijp me niet verkeerd. Maar het zal de vorm van productie zijn die mij niet aantstaat, ik weet het niet. Deze week nog eens twee keer afgespeeld, ik vind het echt, echt kitch. Pakkende riffs, zeker. Het is hoe je het schrijven van songs overigens prefereert, ik vind dit echt alles behalve knap. Het voelt alsof Forge al vooruit liep met AI muziek.

Ik zal proberen het nieuwe album zonder vooringenomen stelling te benaderen.

Ghost is net wat te divers en te vernuftig om het AI-muziek te noemen. Het is naast poppy ook een beetje glammerig. Tegelijkertijd blijft het een donker randje houden.
Maar ja, het is niet diepgravend intellectueel ofzo. Dan kun je je beter wenden tot Marillionoïden ofzo.

Of dat onterecht kan je moeilijk voor een ander bepalen. Obscuur betekent niet alleen onbekend maar ook donker, duister, geheimzinnig. Samen met de onbekendheid zijn ook die andere eigenschappen verdwenen, waardoor de perceptie op hun imago en geluid veranderd is.

Ik bepaal dat natuurlijk niet, maar vind het afserveren wat onterecht. Ook hier, waar een progger komt vertellen dat dit kitsch is en niet begrijpt waarom ik dit beter vind dan een willekeurig ander album dat in bepaalde kringen wel als intelligent wordt beschouwd.

Dat album van Iotunn kan qua kitcherigheid anders ook wel tellen. Wat mij betreft is zowat alle metal kitsch maar daar ligt ook net een stuk van de aantrekkingskracht. Ghost omarmt dat aspect wel ten volle en met een flinke dosis tongue in cheek humor, wat voor mij dan weer bijdraagt tot het luisterplezier.

De eerste 2 singles zijn in ieder geval weer leuk.

Random anekdote: ik luisterde dit album drie jaar geleden voor het eerst toen ik op de atletiekbaan een intervalsessie rende. Het einde van Watcher in the Sky, met de harmoniserende gitaren, viel net in op een moment dat ik het lastig had en de regen met bakken uit de hemel begon te vallen. Ineens werd mijn simpele loopje een episch avontuur en kreeg ik een adrenalineboost die me er helemaal doorheen trok. Sinds die dag is dat nummer één van mijn 'sterren' van dit album.