Ghost - Impera (2022)

Ik begin met 4 sterren, met ruimte voor verhoging tot 4,5.

Met speels gemak laat Ghost met haar nieuwste wapenfeit 'Impera' zien dat rock (en zelfs enkele snufjes metal) pakkend en catchy kunnen klinken.

Alle songs steken geweldig in elkaar, maar voor mij springen vooral Kaisarion, Spillways, Call Me Little Sunshine en Respite on the Spitalfields eruit. Daarnaast valt er tekstueel gezien (wederom) genoeg te ontdekken op Impera.

Speciale aandacht moet naar mijn mening geschonken worden aan de productie en de mix van dit album, want man, man, man wat klinkt dit album ongelooflijk goed. Alle instrumenten zijn kraakhelder en hebben een goede plaats in de mix gekregen en met name de bass klinkt echt als een klok. Chapeau aan de heren Klas Åhlund en Andy Wallace!

Echter heb ik naast deze lofzang toch enkele puntjes van kritiek: Twenties is, in vergelijking met de rest van de songs, echt een vreemde eend in de bijt en had misschien beter als bonusnummer kunnen fungeren. Daarnaast komt Watcher of the Sky ook nog niet helemaal binnen.

De tijd zal ons leren hoe dit album zich ontwikkeld binnen het oeuvre van Ghost, maar één ding is zeker: dit album zal nog lang niet vervelen en heeft potentie om één van de beste, zo niet het beste, album(s) van Ghost te worden.

Met heavy rock van een tomeloos af klinkend kaliber als hier bevestigen de intussen iets minder boze geesten van Ghost de exodus uit hun satanisch diepe krochten naar hun nu torenhoog successchavot. Ghost's huidige, netjes afgemeten onheilspellende theatraliteit zal op die hoogte gegarandeerd nóg meer duistere zieltjes weten aan te spreken. Want wat kan je in dit stadium immers nog meer van het gezelschap verwachten, als band én als fan?

Alles hier is tot in de perfectie heerlijk supercatchy, supertoegankelijk en zo glammy-groots als indertijd Bon Jovi en stijlvolle consoorten. Hier krijg je aanjagende metalrock, nepgevaarlijk, zonder enig vitriool of dodelijk geslepen messen. Nee, alles is o zo uitbundig, o zo vol en weids gespeeld, regelrecht toebereid voor gewillig meedeinende, scanderende festivalweiden. Bovendien heeft het intussen her en der ook al de hitgevoeligheid van de beste pop. Zoiets presteer je dus maar met uitstekende, intelligente songs als deze, vol bravoure en experimenteerdrang, met onverkort boeiende structuren, pakkende hooks, retroriffs, droomdrumbeats en vooral met die fameuze glazen vocalen van charismatische frontman-songwriter Tobias Forge, aka Papa Emeritus IV.

En niet in het minst heel mooi meegenomen, in de lyrics gaan er weloverwogen filosofische boodschappen mee voor het klootjesvolk. Hoewel geen conceptalbum, diept Ghost nu met 'Impera' grimmige verhaaltjes op uit de Victoriaanse tijd, het verval van de rijken en begin van de industrialisatie in de negentiende eeuw. Grote veranderingen dus met weer nieuwe gevaren voor uitfasering van de mensheid. Uit een afbrokkelende samenleving ontstaat een tastend nieuwe zoektocht naar evenwichten. Maar altijd zijn daar weer die krachten om de vooruitgang te vernietigen, zelfs radicaal naar een ver verleden terug te katapulteren. Dan kijk je tegelijk in de spiegel van onze eeuw. En ja, dan krijg je een déjà-vu.

'Impera', het album... Het wondermooi openend 'Imperium' is een epische, slepende intro met gitaararpeggio's van Opeth-man Fredrik Åkeson, waarna de plaat al vlug in maalstroomwerveling op snelheid komt. Het motief keert ook als outro heel mooi terug in het laatste nummer, 'Respite on the Spitalfields'. Een klassiek aanhoudende Guns N' Roses-riff, splijtende oerschreeuw en van dan af rolt meteen, sfeervol, 'Kaisarion' op kletterende rupsbanden de hele 'rockopera' binnen. Het Caesareum als metafoor voor dwazen die alles wat ze niet kunnen begrijpen dan maar met de glimlach doden en vernietigen. Een verrassend 'Spillways' daaropvolgend, dat keer voor keer met overspannen ABBA-'Money Money'-pianonoten de nerveuze kadans opdrijft. Of horen we tussen de fraaie harmonieën en meanderende solo eerder echo's van Foreigner's 'Cold As Ice'? Soit, 'Spillways', pleit voor noodzakelijke uitwegen voor ieders duistere innerlijke blokkages.

Het magistrale 'Call Me Little Sunshine' brengt de Lucifer-alias van magiër Aleister Crowley ten berde (naar wiens occulte foto ook de gemijterde lieverd op het cover-artwork verwijst!), een pastorale niettemin met rustig Metallica-verwant gitaarwerk in de aanhef en in de finale, samen met de solo's en zware orgel-bassen, een alternatief voor het 'You Will Never Walk Alone'-anthem.
Het epische 'Hunter's Moon' dan, beklijvend, spannend en energiek in zijn mix van stijlen, draaide al op de endtitles van Halloween Kills (Halloween 12). De maniakale jacht op nieuwe prooi, met sinister declamerende Forge in het geraas van wild opstijgende koorzang en flitsende gitaren. 'Watcher in the Sky' daarna, stevige powerballad met rauw pompende riff, 'stop met het sterrenkijken, (mis)bruik eerder al je wijsheid om staalhard te ontkennen dat de aarde rond is.'

Het instrumentale 'Dominion' is met diepe majestueuze blazers de indrukwekkende orkestrale inzet als brug/segue naar 'Twenties'. De sluipende dreiging in de klassieke kopers komt in crescendo aan bij Papa Forge. En Ghost's onbekende Nameless Ghouls nemen dan alles, fluisterend koor incluis, Slayeresk over. De schemerige emotionaliteit van het proggy 'Darkness at the Heart of My Love' oreert dan vingerknippend tegen het hypocriet promoten van waarden door perverse bezitters van geld en macht. Of gaat deze bijna fezelende ballad, met fijn bladgoud en glitter belegd, misschien evengoed over een verbroken romance? Stadionriffer 'Griftwood' is vrolijk met Van Halen- en Mötley Crüe-melodieën opgedirkt en geïnspireerd op volkscreaturen als Mike Pence, die, aldus Tobias, onberoerd hun eigen credibiliteit te grabbel te gooi(d)en voor een plaatsje op de eerste rij.

Dan rest nog het kort instrumentaal wandtapijtje 'Bite of Passage'  om 'Impera' afsluitend naar z'n langste rockballad 'Respite on the Spitalfields' te doen doorglijden, wisselend ritmisch pièce de résistance met verschroeiend gitaargeluid, over de angst in het oude Londen voor de terugkeer van Jack The Ripper.

Ghost is anno 2022 een heel ambitieuze band, trots aan de top. Het glimmend album 'Impera' met de hier geëtaleerde, geweldige mainstreammetal, schitterend geproduceerd bovendien, dat is precies wat lefband Ghost nog nodig had om nu in iedere verre uithoek van de aardbol onweerstaanbaar te kunnen gaan uitblinken. Divide et impera. Dit prachtstuk moet de opwinding van z'n fans niet verdelen, integendeel. Voortaan : Ghost rules. Hun voortgang in de rockwereldorde is niet om weer om te buigen. Papa Emeritus IV, hij heerst al. Imperat!

Iets beter dan de wel erg gladde voorganger Prequelle, met ditmaal een iets ruiger en steviger geluid. Althans, bij vlagen, want het songmateriaal is ook ditmaal overwegend erg poppy en toegankelijk, met veel invloeden van jaren '70 rock en popbands als ABBA. De aanstekelijke songs luisteren lekker weg en alles steekt productioneel weer kunstig in elkaar, maar ik blijf de mystiek en de duistere ondertoon van de eerste paar albums toch wel flink missen. Ghost gaat steeds meer voor het grote gebaar en de makkelijke weg, zo lijkt het.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

"Ghost is te glad geworden", "Het mystieke randje is eraf" etc.... Het zal allemaal.

Ik kan de oude albums van Ghost prima waarderen, maar vanaf Meliora vind ik dat Tobias Forge als songwriter een enorme groei laat horen met Impera wat mij betreft als voorlopige hoogtepunt. Het is catchy en ligt gemakkelijk in het gehoor, maar daarnaast zitten de nummers ook nog eens ontzettend knap in elkaar en vol interessante wendingen. Hoogtepunten: Spillways, Watcher In The Skies en Respite on the Spitalfields.

Score: 89/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
8. Lalu - Paint The Sky (85)
8. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
10. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
10. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
10. Arð - Take Up My Bones (84)
13. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
14. Voivod - Synchro Anarchy (82)
14. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
16. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
17. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
18. Amorphis - Halo (78)
18. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
18. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Ik vind dit album maar lastig op waarde te schatten. Ik draai hem vaak en graag, er staan memorabele nummers op, goed uitgewerkt, het is een goede mix van pop en rock, maar toch altijd het gevoel dat er iets mist. Geen idee wat datgene dan precies is, mist er ook echt wat? Als ik zo mijn eigen opsomming zie, wat mij betreft dan eigenlijk niet. Net als de 2 voorgaande albums gewoon een prima plaat dus. Fijn intro nummer dat gelijk overgaat in een top nummer met Kaisarion, de toon is gezet. Spillways, Watcher in the Sky, en Griftwood zijn mijn duidelijke favorieten, hoewel er eigenlijk geen minder nummer op staat. Toch wel knap om het hoge gehalte van popmuziek te verwerken in een outfit dat sinister over wenst te komen zonder geloofwaardigheid te verliezen. Na wat overwegingen, en extra luisterbeurten moet ik bekennen dat ik dit toch de beste van ze vind. Maar ik kom wel op het zelfde aantal sterren als voor Prequelle, en Meliora, ver uit elkaar ligt het niveau dus niet. Wat rest is dat ik ze dan toch een keer live moet gaan meemaken, lijkt mij een fantastische show.

1. Impera
2. Prequelle
3. Meliora
4. Infestissumam
5. Opus Eponymous