Arch Enemy - Deceivers (2022)

De tweede track staat op youtube.

Arch Enemy - Deceiver, Deceiver (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

"Deceiver, Deceiver" is Arch Enemy op z'n hardst! Wat een beest van een nummer is dat zeg!! Ik moet spontaan aan de lyrics van een zeker nummer denken: "Where other bands play, Manowar kills!!"" Maak daar maar Arch Enemy van !! Ben benieuwd naar de nieuwe plaat!

Na het zien van de nieuwste videoclip voor dit album, Handshake With Hell, is maar één ding duidelijk. Alissa staat hier als enige uit te blinken. Alles er om heen is vreselijk lineaire, herkauwde sh*t. Het wordt tijd dat zij een band gaat zoeken die op het niveau speelt zoals zij haar stem gebruikt. Ik zou haar zeker blijven volgen, maar zolang ze met Amott en kornuiten blijft, gaat het feest helaas aan mij voorbij.

ARCH ENEMY – Handshake With Hell (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Jammer dat je er zo over denkt. Herkauwde sh*t of niet, dit smaakt me toch ook weer heel erg goed. Natuurlijk hoor ik ook wel dat Arch Enemy al jaren hetzelfde kunstje doet, maar dat geldt natuurlijk voor ontiegelijk veel bands en artiesten in het metal-genre. Zolang ze het goed doen, hoor je mij niet klagen. Deze vorm van metal kan me altijd wel blijven bekoren. En Amott en zijn maten spelen natuurlijk op top-niveau.
Overigens is het opvallend dat Alissa haar cleane vocalen gebruikt op dit nummer naast haar grunt. Het geeft het nummer extra kleur mee.
Nee, kom maar op met het nieuwe album. Voor vernieuwing moet je niet aankloppen bij AE. Maar daar was ik dan ook helemaal niet naar op zoek bij deze band! Ze doen wat ze doen en dat doen ze gewoon goed!

Inmiddels zijn er al 4 singles te vinden op de streamingsdienst en eenmaal aan elkaar geplakt beschikken we al over een leuke ep eigenlijk. Het is Arch Enemy, dus ja, voor fans van vlotte riffs, puntige solo's en Alissa's gegrunt weer even genoeg te genieten.

Weinig nieuws onder de zon, uitgezonderd enkele tracks aan het einde van het album die een enigszins afwijkend geluid en een andere sfeer hebben, maar toch wel weer lekker. De gitaarriffs zijn weer heerlijk vet en de ruige zangpartijen van Alissa White-Gluz passen perfect bij het meer dan degelijke songmateriaal. Hier en daar dreigt de boel iets te flauw en meezingerig te worden, maar dan dient zich steevast een ruige beuker aan die het album weer vlot trekt. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het erg fijne Deceiver, Deceiver.

Ik ben geen grote fan, maar ik kan toch altijd erg genieten van Arch Enemy. Ook het hagelnieuwe Deceiver staat weer bol van de opzwepende festivalmetal waar de band rondom Michael Amott al zolang om bekend staat. Handshake With Hell had al weer wat meer zeurzangpassages van Alissa White-Gluz dus ik hield even mijn hart vast dat Arch Enemy een soort Battle Beast ging worden. Maar gelukkig valt het over de hele linie goed mee en is het vooral bulderen wat de klok slaat.
Muzikaal staat het als een flatgebouw. Alles tot in de puntjes verzorgd en verder geen verrassingen. Arch Enemy is het zomerse witbiertje dat ik vaak laat staan maar zo af en toe ook onweerstaanbaar vind.

Ik was Ach Enemy lange tijd uit het oog verloren. Eind jaren '90/ begin jaren '00 waren Black Earth en vooral Burning Bridges twee van mijn favoriete Zweedse melodeath platen. Maar na de komst van brulboei Angela Gossow zakte mijn interesse voor de band vrij snel weg. Wages of Sin vond ik nog wel tof, maar alles wat daarna kwam ging het ene oor in en het andere weer uit. Dat had ermee te maken dat de ongenuanceerde grunt van Angela (die slechts één stand kent, zo hard mogelijk brullen), in combinatie met de harde gladgestreken productie alle nuance en persoonlijkheid uit de muziek ramde. (note to self: toch weer eens naar die platen luisteren, wellicht denk ik er nu anders over)

Met de komst van Alissa leek er in eerste instantie weinig te veranderen. Maar de grunt van Alissa kan ik bij herhaaldelijk luisteren toch een stuk beter hebben dan die van Angela. Veel minder geforceerd en bovendien zit er meer variatie in. En dikke bonus: Alissa kan ook zeer goed zuiver zingen. Wat ze wat mij betreft nog wel vaker mag laten horen bij Arch Enemy.

Hoewel ik van de twee voorgaande Alissa albums van Arch Enemy niet bovengemiddeld onder de indruk was, vond ik de eerste vrijgegeven nummers van Deceivers meteen erg goed. Hier zou wel eens een echte "return to form" plaat aan kunnen komen. En ik moet zeggen, voor een groot deel is dat ook zo. Nu moet ik er wel bij zeggen dat de vijf singles voorafgaand aan de release tot de beste nummers van de plaat behoren. The Watcher is ook wel tof, maar ik heb het gevoel dat Deceivers na House of Mirrors een beetje als een nachtkaars uitgaat. Wellicht komt dat omdat ik die nummers gewoon nog niet goed genoeg ken.

Hoe dan ook, met Deceivers heb ik weer een Arch Enemy plaat die ik de komende tijd zeker nog vaak ga luisteren.

Top album!
Ik heb em juist helemaal geluisterd (op yt, in afwachting tot wanneer ze de lp leveren).
Will to power was mijn ingang tot Arch Enemy, ook goed album trouwens, maar dit is nog een niveau hoger.
Het verveelt niet, en elk nummer is de moeite waard!
Beste songs vind ik: House of mirrors, Sunset over the empire en Deceiver, deciever.

Ik geef het een 10 op 10, en 5 sterren!
Veel luisterplezier!

De vorige Allissa albums deden het bij mij prima. Daar was al te horen dat ze af en toe cleane vocals toepaste maar dan kom je al snel in het vaarwater van de power metal bands. En daar zijn er al genoeg van naar mijn idee. Deze nieuwe wordt wat hapklaar gepresenteerd, maar ja, zo af en toe wat afhalen met dit hete weer is ook wel lekker.

Als je, zoals Arch Enemy al jaren doet, in de Eredivisie van de metal speelt, heb je keer op keer weer aan torenhoge eisen te voldoen. Ik ken weinig bands waaarbij iedere stap, ieder puntje van het productieproces, ieder optreden en dus ook ieder album, zó professioneel uitgevoerd en tot in de puntjes doordacht is. Dat dit ten koste gaat van de verrassing en de spontaniteit zal de band al zo rond 2000 voor lief genomen hebben. Niet voor niets bestaat de band anno nu uit drie Zweden, een Amerikaan en een Canadese. Ook van 'Deceivers' verwachtten we dus geen grote koerswijzigingen, maar oerdegelijke kwaliteit.
En inderdaad: 'Deceivers' staat als een huis. Songwriting, productie, uitvoering, het is allemaal weer nagenoeg perfect. Wordt Arch Enemy dan saai? Volgens sommigen wel, maar als je in staat bent om er dusdanig veel memorabele songs en melodieën op te zetten en uit te voeren met zoveel power, dan hoor je mij niet klagen. Bij mij gaat ook dit album er weer in als zoete koek. Zoete koek van de supermarkt wellicht, maar die smaakt evengoed lekker.

Aanvankelijk kon ik weinig enthousiasme opbrengen voor dit album van Arch Enemy, maar ik moet toegeven dat het album bij elke luisterbeurt beter wordt. Iets meer afwisseling dan de voorganger, al blijft het recept grotendeels gelijk. Een nummer als Poisoned Arrow kan me gestolen worden, maar verder een prima plaatje.

De versnelling in Deceiver, Deceiver (I Open My Eyes.....) doet me erg denken aan de versnelling in Death's Symbolic (I Close My Eyes.....).

Knappe no. 5 in de dutch charts van vorige week, hoogste ooit voor de band alhier. 1 in Zwitserland en Finland, 2 in Duitsland en Australië. Het is ook een vermakelijke plaat.

Als het recept van een gerecht met alle ingrediënten perfect is hoeft er wat mij betreft niets aan verandert te worden. De orkaan van geluid, met drumpartijen om van te smullen en de gierende riffs verteer ik prima.

Ook ik behoor tot de groep die Arch Enemy al een jaar of twintig niet meer volgt. Maar wat ziet mijn oog nu bij de bonustracks? 'Diamond Dreamer'? Nee toch? Dat is toch niet een cover van ons eigenste Picture?
Ja, wis en waarachtig wel! Toch leuk dat Alissa een liedje zingt van Hollandschen bodem toen zij min drie jaar oud was. Ik denk zomaar dat dit een eerbetoon is aan de in 2020 overleden zanger Shmoulik Avigal. En al is Arch Enemy's versie een vrij gezichtsloze interpretatie, ik vind het toch een mooi en tof gebaar.
Diamond Dreamer

Sinds Arch Enemy met een zangeres aan de haal is gegaan, ben ik afgehaakt. Veel te schreeuwiger en geen goede nummers.
Deze CD is gelukkig de goede kant op. Veel afwisseling en vooral veel melodie. Hopelijk trekken ze deze lijn door.