The Housemartins - London 0 Hull 4 (1986)

Muziek om vrolijk van te worden. Een van de heren (Norman Cook) werd later nog veel bekender als Fatboy Slim. Wel lastig om het hele album in één ruk uit te zitten, omdat alles op elkaar begint te lijken.

Zeker muziek om vrolijk van te worden. Dit was één van de eerste lp's die ik kocht. Onlangs na jaren de muziek weer gehoord en meteen weer helemaal verkocht.

Een van mijn favoriete album-titels.

vergelijkbare titel van een denkbeeldige Nederlandse band:
De Graafschap 1- AZ 3

Ah, dan moet ik die 'O' in de titel even veranderen in een '0' dus.

Zeg grapjas! Toevallig ben ik De Graafschap-supporter en woonachtig in Alkmaar. Deze komt hard aan André.... En dan nog, dan zou De Graafschap 3- AZ 1 een betere titel zijn.

Voor degenen die denken dat muziek uit de jaren '80 doorgaans melancholisch en neerslachtig is, zeker als die van de Britse eilanden komt: vergeet het maar. The Housemartins, de band waarin Norman Cook (Fatboy Slim) debuteerde als bassist, leggen op deze plaat een portie positieve energie aan de dag waar je u tegen zegt. Dat doen ze met bijzonder overtuigende eightiesbritpop. Misschien niet erg origineel, maar wel erg lekker.

Neem opener Happy Hour. Dat de drank even wat goedkoper is een ding, maar er is hier meer aan de hand. Groot feest! Muzikaal gezien is het op het randje van niet meer serieus te nemen vrolijkheid, maar dat maakt na een paar tellen luisteren al weinig meer uit. Want vrolijkheid is meeslepend! Deze plaat dus ook. Al snel wordt duidelijk dat The Housemartins hier niet alleen wijsjes zwanger van een haast platte vrolijkheid aan de dag kunnen leggen, maar dat deze plaat toch ook zijn rustpuntjes kent. Flag Day is er zo een. Nog steeds enthousiast, maar iets minder up-tempo en haast plechtig gebracht. Ook heerlijk.

Intussen doet de zang van Paul Heaton je denken aan Morrissey die van zijn gebruikelijke verkoudheid is genezen, maar op net even een andere plek het snot in zijn neus heeft staan. In elk geval is ie er dan niet neerslachtiger op geworden. Muzikaal doet het dan ook eerder denken aan Lloyd Cole & The Commotions of Squeeze, maar dan nog wat energieker en sneller. Voeg daar, vergelijkbaar met Cole of Prefab Sprout, met name later op de plaat af en toe een kleine flirt met soul aan toe (Lean on Me). Neem dan het karakteristieke heldere gitaargeluid dat bij de genoemde referenties ook duidelijk hoorbaar is en voilà, The Housemartins.

Dat het een beetje op elkaar lijkt is voor mij dan ook geen enkel bezwaar. De toch al niet al te lange nummers vliegen rap voorbij, waarbij de introotjes voor mij toch steeds weer zo mijn aandacht trekt dat die tijd niet al te ongemerkt vliegt. Ik blijf in elk geval oprecht geboeid door zoveel vrolijkheid en heb een voortdurende neiging tot het induwen van repeatknoppen. En dan kan het allemaal niet echt heel erg origineel zijn, dat weerhoudt mij niet van het uitdelen van 4.5*.

happy hour blijft een leuk nummer

Aero was mij voor maar, idd spijker op z'n kop: muziek waar ik ook Vrolijk van word!! Voor de liefhebbers van bijv. Sophia, Grapes of Wrath, The La's en Toad The Wet Sprocket....is deze plaat ook zeker een aanrader...... al is het maar dat deze net iest 'lichter' is dan de genoemde bands.
Anxious, Happy Hour, Sitting On A Fence, Think for a minute,...eigenlijk zit er geen slecht nummer tussen.......Draai deze plaat gewoon te weinig....ga 'm snel weer eens uit de kast trekken!

De wereld zou mooier zijn als meer mensen wat vaker deze plaat opzetten.....Hulde Aan Den Vrolijkheid....opwaardering naar 4,5 !!

Waar een half uurtje over in een provinciestad aan een rivier - geen brug te ver - al niet goed voor was. Fijn vinyl voor de prijs van een paar witbier!

Voor de voetbalbojs hierboven: nix nie Az - Graafschap. Dit is Ajax - Sparta (of vergelijkbaar).

Dit is FUN - denk Undertones; maar dan zachter, yes the missus kan meeluisteren. Pure pop, met een punky ondertoon. Deze boys zongen dus als 'witmannen' soul-song "Caravan of Love" en bleven overeind!

Worth every euro. En het werd vervolgd in Limburg - Beautiful South!

Leuke, korte,vrolijke popliedjes zonder pretenties. Misschien wat veel van 'hetzelfde', daar moet je wel tegen kunnen; het is wél lekker pakkend.

't is inderdaad niet pretentieus en da's wel fijn. Ze zagen er bovendien een beetje nerdy en geeky uit (zo van 'jongens die als laatste gekozen worden' voor het voetbalteam bij de gymles - en dat maakte 't ook leuk.

Ga je 'em ook waarderen?

Wie had in 1986 ooit gedacht dat de titel van deze plaat ooit waarheid zou worden. Hull City FC, voor het eerst sinds mensenheugnis in de Premier League, heeft na 8 speeldagen al 4 Londense clubs verslagen (Arsenal, Tottenham, Fullham en West Ham). Hull staat momenteel op de 3de plaats in het klassement.

The Housemartins zie ik als een soort blije versie van The Smiths (hoewel dat slechts gebaseerd is op enkele nummers die in dat beeld passen). Mij wat te vrolijk, een nummertje tussendoor is voor mij voldoende.

Deze heb ik toen ook nog op vinyl gekocht.
De single van Caravan Of Love zat er als bonus bij. Later heb ik ook de 12 Inch gekocht, want daar stond nog meer leuks op.
Housemartins heb ik leren kennen door de clip van Sheep die toen regelmatig op Music Box te zien en te horen was. John Peel draaide nog meer nummers in zijn radioshows en daarna ben ik zo'n beetje fan van ze geworden.
Na het opheffen van The Housemartins kwam The Beautiful South met heel leuk werk.
Volgens mij is Paul Heaton weer solo goed bezig (gelezen op Facebook), alleen moet ik dat allemaal nog beluisteren. Ben wel nieuwsgierig ...

Fatboy Slim is indirect natuurlijk ook een afsplitsing van The Housemartins.

En in de keuken van kok Herman (Den Blijker) heeft ie de fijne kneepjes bijgeleerd

Vanuit deze band kan je dan weer het mooie Zuid-Engeland (Beautiful South) ontdekken!

Norman Cook heeft een keer in een interview verteld dat hij helemaal niet van de muziek van The Housemartins hield, zelfs vervelend vond.

Ik vind de muziek van Fatboy Slim na één cd al knap vervelend, terwijl ik van The Housemartins nog steeds vrolijk/melancholisch wordt. Bovendien ging die band respectvol om met een klassieker als Caravan of Love.

The male/female lead vocals in Beautiful South vind ik dan weer een pluspunt, al zijn hun liedjes minder puntiger dan die van The Housemartins. Kan me ook nog de promo-campagne van de tour herinneren van destijds: mensen werden opgeroepen om voor de tour een Housemartin in huis te halen - om die een nachtverblijf te bieden. In hetzelfde genre als Housemartins zit The La's - The La's (1990) - ook een fijn album!

Bij Caravan Of Love moet ik altijd denken aan YouTube - Flying Pickets - Only You

Deze heb ik een aantal jaren geleden tijdens Koninginnedag op vinyl aangeschaft. Thuisgekomen was ik van plan om 'even' de plaat op te zetten, om te horen of er niets mee aan de hand was. Het gevolg was dat ik de hele plaat heb gedraaid.

Leuk album en een leuk bandje. Het komt op mij over als een soort 'The Smiths-light'.

Happy Hour is een erg lekker nummertje, inderdaad een soort blije versie van The Smiths (zoals hierboven ook al een paar keer is aangehaald).

In de muzikaal wat donkere jaren 80 ( Smiths, Cure, Bunnymen, Joy Division, Sound ) is dit een zeer vrolijk lichtpuntje.
Bijzonder fijn debuut van The Housemartins, een band die helaas een kort leven beschoren was.
De opvolger van dit album is overigens ook de moeite waard.
De band waar Paul Heaton een doorstart mee maakte The Beautiful South mag ik ook graag horen, echter prefereer ik deze Housemartins.