Swayzak - Some Other Country (2007)

Ben toch wel weer benieuwd naar de nieuwe Swayzak. Hun vorige album, Loops From The Bergerie, bleek uiteindelijk een plaat met een behoorlijk lange houdbaarheid.

Dat was inderdaad een (redelijk onbekend gebleven) pareltje, net als Snowboarding in Argentina trouwens. Ik ben hier ook zeer benieuwd naar!

Hmm ik heb eigenlijk nog nooit wat geluisterd van deze artiest.. waar is het mee te vergelijken?

Het heeft wel wat weg van Fluke, maar dan véél beter. Ook kun je het wel een beetje met Underworld vergelijken. Ik vergelijk het dan puur op basis van de 2 Swayzak-albums die ik ken.

Dat zijn wel aardige vergelijkingen ja. Ben benieuwd naar dit album, wist niet dat ie eraan kwam

Poei, dat valt flink tegen zeg. Het klinkt bij tijden nergens naar, vooral de vocale nummers. Vele lelijke geluiden en nergens zo vet als wat Swayzak normaal maakt. Het klinkt ook wat veroudert en daardoor simpel, alsof ze wat oudere tracks erop hebben gezet.

2,5 dan voor nog een paar leuke nummers, maar sluit niet uit dat dit nog een 0,5 naar beneden gaat.

Ik snap wat je bedoelt, maar je kunt ook zeggen 'old-skool', dan klinkt het al wat beter . De vocale tracks zijn inderdaad niet de sterkste nummers, het betere werk zit voornamelijk aan het eind van het album (met name 'Pukka Bumbles' en het Daft Punk-achtige 'By the Rub of Love'). En 'Silent Luv' , met vocalen, klinkt trouwens ook erg lekker.

Ik had hier in eerste instantie 4* voor gegeven, maar dat staat niet in verhouding met mijn andere waarderingen voor Swayzak-albums, 3,5* dan maar.

Onwaarschijnlijk! De geluiden zijn juist dikker dan ooit. Dit album staat vol eigenzinnige tracks, waarin de dissonanten en vreemde structuren dit album nou net wat interessanter en sfeervoller maken.

4,5 ster.

Absoluut niet mee eens. Na een aantal keren luisteren wil het niet groeien..

Dit is een vette plaat ja

Voor mij 1 liedje dat er uit steekt en dat is "Distress and Calling"
"Claktronic" lust ik ook wel

"So cheap" wat hun eerste single was vind ik echt slechtste nummer.
En intervieuw gelezen dat ze dit met een computer van 1999 die
ver uit elkaar viel met oude software hebben gemaakt.
en waar ze bij zeggen dat je niet altijd de nieuwste apparatuur
moet hebben om goeide nummers te maken.
Daar geef ik ze wel in gelijk, maar het nummer zelf daarentegen :-s

Door de onpeilbaar diepe opener (die bassen, die melancholie...) blijft dit laatste album van Swayzak toch een flinke aantrekkingskracht op me houden, maar al met al is het voor mij ook niet echt een groeiplaat gebleken. Ik wist het eigenlijk lange tijd niet zo goed te duiden, maar ik ben er nu wel uit dat ik het eigenlijk maar een matige worp vind. In tegenstelling tot de heren van Swayzak zelf trouwens, die zelf maar wat fier waren en SOC stukken beter vonden dan voorganger Loops From the Bergerie.

Eigenlijk mankeert er bijna aan alle andere nummers (behalve de opener dus) wel iets. Of de vocalen zijn te cheesy, of de hi-hats te goedkoop of de nummers moeten het iets teveel van een bepaalde sound in plaats van een uitgewerkt idee hebben. Dieptepunt is ook voor mij het nummer So Cheap, dat werkelijk geen enkele schwung of sfeer heeft.

De opener (toch wel één van de allerbeste Swayzak-tracks wat mij betreft) en in mindere mate No Sad Goodbyes (waar veel meer uitgehaald had kunnen worden) en Smile and Receive (die sluimerende bassen, heerlijk) houden dit album nog wel op een ruime voldoende.

9 nummers met 1 voorkeursstem. Ken geen ander album waarbij de voorkeuren zo evenwichtig verdeeld zijn.