Ibaraki - Rashomon (2022)

Kijk hij staat erop, het solo blackmetal project van Matt Heaffy. Ik heb niet veel met blackmetal, maar hier ben ik toch wel benieuwd naar.

Geef mij de film maar.

Idem, daarom heb ik 'm dit weekend maar even toegevoegd...

De derde single Rōnin komt met 9 minuten ook best lekker binnen zeg.

Oeh, die eerste luisterbeurt is een goede binnenkomer in de ochtend. Matt Heaffy weet hier toch wel weer wat moois neer te zetten. Verrassend divers klinkend album toch wel, waarbij hij ook nog genoeg clean zang levert. Hij bevalt beter dan ik had verwacht eigenlijk. Een stuk melodieuzer vooral.

Musicmeter is zo'n website waarbij je op muziek komt waar je zelf nooit aan was gekomen. Met dank aan legian is deze Rashomon aan de eerste luisterbeurt onderworpen. Mijn eerste (voorzichtige) conclusie is dat het een eclectisch geheel vormt, waarbij er meer uitstapjes worden gemaakt naar diverse genres.

Ik hoor violen, verschillende elektronische samples (zelfs een Nintendo deuntje!) en verscheidene blaasinstrumenten, wat allemaal tot één geheel wordt gesmeed middels de metalen gitaren en de indrukwekkende strot van meneer Heafy. Daarnaast kent het album ook veel cleane/rustige passages, die mooi in het totaalgeluid zijn geïntegreerd. Groot pluspunt is de originaliteit van dit album, waarbij ik echt onder de indruk ben van de creatieve composities en de manier waarop de verschillende genre-uitstapjes tot één coherent geheel worden gevormd.

Natuurlijk is het veel te vroeg om daadwerkelijk conclusies te trekken. Daar is dit album simpelweg veel te complex voor. Voor mij staat na slechts één enkele luisterbeurt vast dat dit een erg bijzonder werkje is geworden. Het moet dan ook raar lopen wil deze Rashomon beneden de vier sterren krijgen.

P.S.: dat leidende gitaarrifje met triool in Akumu doet mij sterk denken aan Meshuggahs I, waar een dergelijke gitaarriff ook in zit. Mijn favoriete (kippenvel) moment van die EP van Meshuggah, en ook hier klinkt die gitaarriff echt fenomenaal.

Zeer divers is het minste wat je kan zeggen. Wederom respect voor de figuur Matt Heafy! Ik stond er wat gereserveerd tegenover, maar het bevalt me zeer.

Gewaagd dat je een metal album durft te openen met een accordeon gevolgd door een folky mars deuntje. Ben pas gekomen tot het 4e nummer, maar intrigeerd me enorm; morgen de rest...

Ambitieus en avontuurlijk black metal-project van Matt Heafy (Trivium), waarop hij laat horen nog meer in zijn mars te hebben dan we reeds wisten. De muziek spreekt me weliswaar wat minder aan dan het materiaal van Trivium en de songs zijn vaak iets te lang, maar het zit allemaal wel verdomd goed in elkaar. Enkele gastoptredens van oa Ihsahn en Nergal (Behemoth) zorgen voor nog meer variatie in het geluid.

Sinds Trivium met What the Dead Men Say op de proppen kwam is die band niet meer weg te denken uit mijn playlists. Iets wat Matt Heafy hier opnieuw klaar lijkt te spelen. Rashomon is een geweldige trip die enorm intrigeert en fascineert. Maar mij bovenal volledig weet mee te nemen in de muziek.

Ja er is een Trivium sausje te ontdekken, maar Rashomon is echt wel zijn eigen ding geworden. De grote kracht zit hem voor mij vooral in de vele afwisseling die er is. Het is niet simpelweg keihard knallen (dat gebeurt genoeg), maar er is ruimte voor wat rustigere en sferische momenten (hierboven werd de folky opener al genoemd). Ook de Japanse invloed zorgt voor een eigen uitstraling wat geweldig gecombineerd wordt met het brute geweld. Dat laatste ook dankzij de invloed van de gastartiesten (Ihsahn mist trouwens bij Susanoo No Mikoto), die op hun nummers echt een indruk weten scher te laten. Zo blijft Nergal mij elke luisterbeurt weer verbazen met zijn stem en weet hij mij volledig op te zuigen. Dat brute geweld valt ook nergens in herhaling, elk nummer heeft zijn eigen identiteit en geluid waardoor het uur voorbij vliegt.

Heafy lijkt hier een blik aan creativiteit open getrokken te hebben die bij zijn andere band nog wel eens mist. En het is er des te beter door geworden. Fantastisch album die voor mij de deur naar Blackmetal ook weer wat verder open duwt.

De compositie van Isahn op de 9 minuten durende prog black en vanalles metal is echt een toppertje. My Chemical Romance Gerard Way doet de screams maar het lijkt net of Ihsahn dat zelf heeft voor gedaan.
Op de song erna is hij wel te horen, ook aangevinkt. Track 5 verdient er ook één. Zeer avontuurlijke plaat, ik zou het alleen geen black metal noemen.