ROSALÍA - MOTOMAMI (2022)

De hype is over? Lol

Op eerste gehoor klinkt het schitterend

Deze artieste is meer dan "een hype", alhoewel ik kan begrijpen dat er mensen zijn die bij dit album afhaken als ze het vorige album heel erg goed vinden. Dit album is meer gefocust op de beats, reggaeton en de "gekkigheid" dan op flamenco in een hedendaags popjasje. Maar ik houd er zelf wel van als niet elk album hetzelfde klinkt, en bovendien vind ik dit album, net zoals het vorige album, behoorlijk origineel en experimenteel, dus mij hoor je niet klagen.

Sympathieke plaat, de liedjes stuiteren alle kanten op en het plezier spat er van af. Rosalía vind ik daarenboven een bijzondere, charismatische uitstraling hebben, zeker ook qua zangprestaties. LA FAMA met The Weeknd is een erg toffe single, maar op dit album staan nog wel wat betere songs naar mijn mening. De snedige opener SAOKO, CHICKEN TERIYAKI, het springerige BIZCOCHITO en het heerlijk melancholisch klinkende DELIRIO DE GRANDEZA springen na één luisterbeurt het meest in het oor.

Opzij, hier 'Motomami' van Rosalía! Net als bij geestesgenoten, neem Charli XCX of Self Esteem, kan je er tegenwoordig gewoon niet meer omheen, pure sensualiteit omhult nu ook de Catalaanse Rosalía. Kijk zo maar eens sluiks naar die luchtige plaatcover van haar nieuwe, waar het vrij en vrolijk etaleren van de eigen blote female body als statement nu toch mooi opgeld maakt. Grappig, want Rosalía doet tegelijk alleen maar kunstzinnig die beroemde pose van 'De geboorte van Venus' van Botticelli na, alhoewel, voor bepaalde markten, misschien wel wat zedig bijgewerkt met pen, stift en graffiti.

Wellustige schoonheid hoe dan ook van een zich wild in bochten wervelende kat en die beauty zit - gelukkig maar! - nog veel meer in haar stemgeluid en in haar van fantastische grooves en ritmes voorziene songs. Rosalía was al icoon en dan komt met deze derde nog een veel grotere donderslag. Zo maar eventjes, resoluut, heeft ze traditionele wereldmuziek en Latin Music, waar ze al zo zielsveel van hield, aangepakt, van wat stoffige lagen ontdaan, creatief en vernuftig met een schare nieuwigheden van vandaag in een andere context gezet. En daarmee schiet ze zich dan finaal als een komeet nog verder dan het andere pak popvernieuwers anno 2022.

Rosalía beschikt daarvoor dus over die magnifieke, warme sopraan van het zuiden waarmee ze zich ineens haast provocerend in verblindende popqueen kan transformeren. Zo te horen kan ze ook werkelijk alles aan. Hoor zo maar even vóór de autotune, naar die hoogst onweerstaanbare flamencofantasie 'Bulerías', prachtstaaltje van vurig stampende Spaanse furie uit het zuiden. Maar wat al hemels doet ze er verder mee! Een amalgaam van stijlen vermengt ze, verbindt ze in haar haast duivelse experimenten, en ja, je gaat er overrompeld voor overstag. Grote beats, hiphop, mengelmoes aan geluidjes, invloeden uit reggaeton, r&b, jazz, flamenco, zuiderse smartlap. Het ligt op deze feestelijke spektakelplaat allemaal op de taart!

Maar toch is ook emotionele fragiliteit daar. In 'Motomani' maken we eigenlijk kennis met de constructie van het zelfportret Rosalía nieuwe stijl, wedergeboorte van de Venus van de hoes, metamorfose van een zangeres. Conceptplaat kortom over hoe je als vrouw, geheel selfmade, bouwt aan jezelf.
De plaat valt open in twee delen als twee zijden van een medaille. Het agressievere deel 'Moto' en het meer natuurverbonden deel 'Mami'. 'Motomami', samengevoegd levert haar de energie en de way of life om zich goed te voelen in de wereld.
In het smachtend openende 'Saoko' zitten smaken en ritmes van Puerto Rico, Afrika, Latin urban, jazz, reggaeton en elektro. Inhoudelijk is het opgesmukt met variaties op de symboliek van de vlinder, want deze song viert het feest van de verandering. Denk dus straks toch maar niet dat je Rosalía kent, want dan transformeert ze opnieuw: "Me contradigo, yo me transformo". Sublieme entrée!
Bitterzoete lovesong 'Candy' dan, over een niet pakkende liefde en de pijn die een en ander veroorzaakt, die begint met walmend orgeltje, slepend, klagend en tovert zich dan, weer met autotune en een sample van Burial, om in een onontwarbare verblindende mélange van Portoricaanse reggaeton.
De smartlapperige emotie van 'La Fama' brengt ze samen in haar duet over roem en bekendheid als waardeloze minnaars. Ze doet het spaanscroonend met The Weeknd, ja, fijne vrienden heeft ze ook al. Weer een hoogtepunt én verslavend tot en met.

Ja, en dan dat zegevierende hooglied 'Hentai', met Pharrell Williams-bijdrage. Het baadt in de weemoedige piano van de nostalgische jaren veertig-hollywoodprent. De lyrics schurken sensueel aan bij de pornografische Japanse strip, suggestief versus expliciet en, hoho, Rosalía kirrend ode afsteken voor haar vriendje's pistool, tot en met diens diamantje op het puntje van de loop. Schitterende hybride song die, op het flitsend mitraillerende eind, een wel heel flashy jasje krijgt aangemeten. Evenzo de jumpende reggaetonsingle 'Chicken Teriyaki', met wulpse twerkvideo, nu gebaseerd op schattige Japanse kawaii-esthetiek. 'Bizcochito' of hoe zelfs miniatuurtjes zich extreem springerig opwerken tot dansvloermeezinger. Het treurende slaapliedje 'G3 N15' is heimwee vanaf Rosalía's verre oorden, gericht aan neefje 'Genis', het mondt ontroerend uit in een tussenkomst van Rosalía's eigen oma over de waarde van familie. Het betoverende mini-'Motomami', één minuutlang verend beatbrugje in een wirwar van stuiterend koeterwaals.

'Diablo' dan, zwoele mix van klassieke wereldmuziek, reggaeton, vervreemdende experimentele synthpop en de zang en keyboards van James Blake. 'Delirio de Grandeza', bijna een in nachtnevels gedompelde Buena Vista-hit, maar hier grandioos gemixt met die rapsamples. Het spetterende 'Cuuuuuuuute' dan. Vietnamees TikTokkertje Soytiet schattig meetellend in de intro, blijft de song even hangen en kaatst Rosalía, met weer dat vlinderbeeld, dan toch over en weer als een losgeslagen springbal. Een huilerige Rosalía daarop in 'Como un G', nostalgische liefdesgedachten in haar langzaamst schuivende ballad. 'Abcdefg' , Rosalía en de introductie van haar eigen woorden-alfabet. 'La Combi Versace', nogmaals fraaie reggaeton, nu met rapper Tokisha.

In 'Sakura' gaat Rosalía nog een laatste keer helemaal voluit. Tussen opgenomen live-geluiden, kijkt haar tachtigjarige zelf lacherig terug op de vergankelijkheid van haar vroegere succes. Als sakura, kersenbloesems, zo prachtig was alles, maar ook o zo vluchtig, net als zovele mooie momenten van het leven...

Waar Rosalía's plaat ging over persoonlijke transformatie als popster, oogt na haar doortocht zeker ook de popmuziek niet meer als voorheen. Ineens krijgt met een dergelijke experimentplaat de mainstreampop regelrecht een geweldig schot voor de boeg. Want deze Rosalía verzet de norm. Kruisbestuivingen van geluiden uit alle uithoeken van de wereld, het bestond al, maar nergens klikte de verbinding zo als hier! Zagen we laatst ook een Stromae iets in die richting doen met 'Multitudes'. Rosalía arrangeert met haar fantasierijk klankenpalet het perfecte huwelijk tussen pop engelse en spaanse stijl. Binnen de spaanstalige pop versmelt dan ook nog eens het Europese en het Latijns-Amerikaanse vuur.
Tot spijt van de purist die 't benijdt : Rosalía, straks ligt de wereld aan haar voeten (lees: naaldhakken).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rosalía - MOTOMAMI - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rosalía - MOTOMAMI
Rosalía maakte in 2018 een onuitwisbare indruk met het fascinerende El Mal Querer, maar overtreft dit album met het onnavolgbare MOTOMAMI, dat imponeert met een orkaan van avontuur

De Spaanse muzikante Rosalía stond voor de bijna onmogelijke opgave om het wereldwijd bejubelde El Mal Querer op zijn minst te benaderen. Haar deze week verschenen nieuwe album overtreft de voorganger op meerdere fronten. Invloeden uit de traditionele Spaanse muziek hebben wat aan terrein verloren, maar zijn vervangen door zeer uiteenlopende andere invloeden. Het levert een woeste roller coaster ride op die je steeds weer van je sokken blaast en keer op keer nieuwe wegen in slaat. Ook MOTOMAMI bevat flink wat invloeden uit pop en R&B, maar Rosalía bewandelt geen moment de platgetreden paden en betovert en verwondert een album lang.

El Mal Querer van de Spaanse muzikante Rosalía dook aan het eind van 2018 op in nogal wat jaarlijstjes en voerde het altijd opvallend inclusieve jaarlijstje van de Volkskrant zelfs aan. Met El Mal Querer bewoog Rosalía zich flink buiten mijn muzikale comfort zone, maar eenmaal bekomen van de eerste schrik vond ik het een prachtplaat.

Op El Mal Querer vermengde de Spaanse muzikante op volkomen unieke wijze invloeden uit de traditionele Spaanse Flamenco en gipsy muziek met moderne en hitgevoelige pop en R&B. In muzikaal opzicht spatte het avontuur elf songs lang uit de speakers, maar Rosalía bleek ook nog eens een geweldige zangeres.

Als ik mijn jaarlijstje over 2018 een paar weken later had mogen maken had het tweede album van Rosalía er zeker in gestaan en ook ruim drie jaar na de release is het nog altijd in alle opzichten een buitengewoon fascinerend album. Deze week is een nieuw album van de jonge zangeres uit Barcelona verschenen en ook ik begon met hooggespannen verwachtingen aan MOTOMAMI (ik schrijf het één keer met de voorgeschreven hoofdletters).

Net als El Mal Querer is Motomami een album waarmee Rosalía het je geen moment makkelijk maakt. De Spaanse muzikante experimenteert er weer driftig op los en hoewel haar muziek ook dit keer bol staat van de invloeden uit de pop en de R&B, is het album niet of nauwelijks te vergelijken met de albums van de pop en R&B prinsessen uit de Verenigde Staten.

Rosalía kreeg na de release van El Mal Querer in eigen land hier en daar flink wat kritiek vanwege de bijzondere wijze waarop ze invloeden uit traditionele Spaanse muziek verwerkte in haar songs, wat een enkeling zag als heiligschennis. Of ze zich wat van deze kritiek heeft aangetrokken weet ik niet, maar feit is wel dat Motomami veel minder invloeden uit de Spaanse Flamenco en gipsy muziek laat horen dan zijn voorganger.

Deze invloeden hebben vooral plaatsgemaakt voor invloeden uit de Latin, maar Rosalía schuift ook net wat dichter tegen de pop en R&B aan. Voor Motomami werden kosten noch moeite gespaard en dat hoor je. Voor het derde album van Rosalía werd een flink blik producers open getrokken, die Rosalía van Europa naar Noord- en Zuid-Amerika hebben gesleept.

Rosalía was gelukkig niet van plan om zich aan te passen aan het keurslijf van deze producers, want Motomami klinkt minstens even eigenzinnig als zijn voorganger. Nog meer dan El Mal Querer schiet het nieuwe album van Rosalía steeds weer andere kanten op en het zijn kanten die je meestal niet verwacht.

Het ene moment sleept de Spaanse muzikante je een dansvloer vol exotische ritmes op, het volgende moment tovert ze je een jazzy ballad voor, maar ook die ontspoort uiteindelijk weer. Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van M.I.A., al kunnen de meedogenloze klanken bij Rosalía ook weer opeens plaats maken voor hitgevoelige passages.

Motomami sleept je 16 songs en ruim veertig minuten heen en weer tussen uitersten. Er gebeurt zoveel dat het je meer dan eens duizelt, maar wat gebeurt er veel moois op het album en wat maakt Rosalía indruk als eigenzinnig talent en als exponent van de mondiale popmuziek waarin invloeden uit alle windstreken worden verwerkt. Ook Motomami bevindt zich mijlenver buiten mijn muzikale comfort zone, maar wat is dit een indrukwekkend album. Erwin Zijleman

Mijn favoriete album van Rosalia, ik was bang dat ze commerciele reggaeton zou gaan maken, maar ze weet de lijn tussen artistiek en commercieel heel goed te bewandelen. De productie is erg goed, gewaagd. Plaat van het jaar materiaal. Ik vraag mij alleen af of het genoeg is om haar het succes te geven dat ze verdient of dat het vooral de critici en muziekliefhebbers met goede smaak zullen zijn die dit album op hun waarde kunnen schatten. Lees bijvoorbeeld de comentaren bij het duet met mevrouw Eilish, vooral complimenten voor Billie's stem. Zelfs als overduidelijk Rosalia beter zingt dan Billie Eilish in hetzelfde lied zullen mensen vooral mevrouw Eilish complimenten geven, ongelofelijk.Billie mag nog net haar veters strikken als het aan mij ligt.....

Interessant interview over onder andere het maken van Motomami:

ROSALÍA: 'MOTOMAMI,' Creative Songwriting and Finding Musical Freedom with Frank Ocean | Apple Music

Niet slecht, en beter dan verwacht, maar ben wel meer fan van El Mal Querer hier.

Motomami is een heerlijke experimentele popachtbaanrit geworden. Het is knap hoe Rosalía een balans kan brengen tussen haar traditionele flamenco-roots, haar pop-aspiraties en de meer experimentele elektronische sounds, waarin het afwisselen tussen deze stijlen absoluut niet voor een gefragmenteerde flow van het album zorgt. Sterker nog, ik vind de constante afwisseling in stijlen en sferen in het voordeel van Motomami als geheel. Denk aan de overgang van het jazzy reggaetonnummer Saoko naar het intieme en melancholische Candy. Een bloedmooie ballade als Hentai wordt opgevolgd door het kleurrijke en springerige Bizcochito, een gelijkende overgang gebeurt van Genis (nog zo'n bloedmooie ballad) naar de kort maar krachtige elektronische titeltrack. Soms vinden de overgangen binnen stijlen in één nummer plaats, en daarmee is Cuuuuuuuute toch wel mijn favoriet, een redelijk krankzinnige track die van glitchende electronic naar melancholische pianoballade gaat. Het is een soort track die ik zou verwachten op een recente plaat van Arca, en dat is een compliment. Rosalía is ook veelzijdig in haar vocalen en switcht van rapster met bakken met attitude naar prachtige subtiele vocalen. Op afsluiter Sakura haalt ze haar vocale capaciteiten even helemaal uit de kast, een indrukwekkend slot van Motomami.

Me ook maar eens gewaagd aan Rosalía, na al die enthousiaste kritieken. Enne, echt een fascinerend album. Innovatief, urgent, gedurfd en een tintelende verbintenis tussen traditionele en hyper moderne muziek. De plaat vliegt voorbij en stuitert alle kanten op, maar blijft toch bij elkaar. Dat kunnen er niet veel. De dame heeft mij muzikaal te pakken.

Hierboven goed omschreven: fascinerend album. Gedurfder dan de schitterende voorganger El Mal Querer.
De eerste luisterbeurt was nog wat onwennig, maar inmiddels mijn meest gedraaide plaat van de afgelopen weken. Ondanks de vele verschillende stijlen lijkt dit album toch een mooi geheel geworden. Een fenomeen, dat mag je haar onderhand wel noemen!

Opeens weet je 't.. Rosalia samplet Burial - Archangel op Candy!

Nooit gedacht dat dat zou werken..

Geen idee waarom Rosalía volledig aan me voorbij gegaan is tot vandaag, maar ik ben blij dat dit op m'n pad gekomen is. Doet me erg aan M.I.A. denken. Een eigenwijze jongedame met een eigenwijze sound. Deze gaat deze zomer vaker voorbij komen.

Anderen horen iets wat ik niet hoor...
Hoe heeft dit gemiddeld een ruime voldoende?

Heeft ook een Soulwax remix te pakken (Bizcochito)

Erg fijn plaatje! Het is een smeltkroes van stijlen, die door het vocale talent van Rosalía mooi bijeen worden gehouden. Deze gaat in mijn jaarlijstje.

Laat ik eens gek doen en de gitaar en folkbands in de maand van de jaarlijstjes overslaan. Bad Bunny en Rosalia gekocht, tja ik zie de gefronste wenkbrauwen. Bunny komt morgen binnen maar Rosalia is al een paar keer in de auto voorbij gekomen. Lekkere Latin klanken, maar vooral de veelzijdigheid valt op bij deze dame, die blijkbaar al een grote ster is bij de intimi. Goede keus om deze aan te schaffen.

Het zal vast goed gemaakt zijn, maar ook hier blijft de klik uit.

Weinig uitnodigend artwork ook.

Heb het album al eens gehoord, maar ik vond het vergelijkbaar met het artwork: het had weinig om het lijf.

Als ik de jongerenmuziekvereniging hier moet geloven is dat een grove vergissing. Zal 'em nog eens aanslingeren ...

Zelf bleef ik eerder hangen aan deze iLe - Nacarile (2022) - MusicMeter.nl

Plaat van het jaar dit. Live echt ongelooflijk. Een wirwar van stijlen, excursies en toch coherent. En die geschoolde flamencostem er boven op. Damn, nog steeds impressed.

Misschien wel waar. Toch helaas maar op plek 29 in de eindlijst van MuMe. De top tien vervult weer (op Cheat Codes na ) louter alleen maar witte popartiesten, veelal man. Weinig variatie of spanning als je het mij vraagt. Dat is met Rosalía wel anders. Prachtalbum als je het mij vraagt, maar ben er niet altijd voor in de stemming. Het is ook nogal een drukke plaat, maar een waar kunstwerkje is het zeker!

Waar ik El mal querer uit 2018 een moderne klassieker vind, is deze vooral een afknapper. Het mag dan wel futuristisch klinken maar ik vind het vooral chaotisch en het raakt me nergens.
Dat muziek nog steeds wordt ingedeeld naar huidskleur en gender is vermoeiend. Iedereen kan spannende muziek maken vanuit de eigen belevingswereld, ook 'witte' mannen...

Tsja, het blijft zo retro jaren negentig en nillies rock vooral. Op 1 radiohead in de laatste nieuwe gedaante, zelfs Suede staat er terug in.

Ontegenzeglijk één van de meest intrigerende en creatieve platen van het afgelopen jaar, maar aangezien het mij niet een uitgesproken positieve luisterervaring bezorgt (met name vanwege de terugkerende hoge stem) moet deze plaat het doen met drie sterren.

Een draak van een plaat, nuff said

Nou, misschien is een iets uitgebreidere toelichting wel interessant als tegenhanger hier, aangezien het grootste gedeelte van de berichten hier vrij positief is.

Hmm fair punt.
Tiktok muziek, oftewel hele goedkope muziek imo door de simpelheid en vooral de melodie. Voor mij meer een hype en nummers waar je een leuk tiktok dansje op kan doen maar echt luisteren zie ik dit niemand doen, zo genoeg?

Ik snap je TikTok-referenties bij een aantal nummers, vooral Chicken Teriyaki en Bizcochito misschien ook wel, korte lichtvoetige nummers. Toch is dat maar een heel klein gedeelte van de plaat en is het fijn voor de afwisseling. Over de opmerking dat het simpel is ben ik het niet met je eens. Deze plaat zit behoorlijk ingenieus in elkaar, voorbeelden zijn de mix van reggaeton en jazzbeats op Saoko en de krankzinnige switches in het nummer Cuuuuuuuute, dat van experimentele electronic naar melancholische pianoballade (ook de track Hentai, over een prachtige pianoballade gesproken) gaat en weer terug. Er is duidelijk heel erg goed nagedacht over de algehele albumflow, het voelt als een achtbaanrit tussen allerlei stijlen. Het is heel fijn om een popartiest te horen die het voor elkaar krijgt om mainstream (La Fama met The Weeknd) en experimenteel (Cuuuuuuuute) te zijn, zonder dat het een allegaartje wordt.

Duidelijke uitleg en ik snap wel wat je bedoeld alleen dit soort muziek is ook gewoon niet zo mn ding. Door de populariteit heb ik het een kans gegeven maar al snel bleek ik het niet echt goed te vinden.
Maar ik hoor persoonlijk weinig experimenteels..