Conway the Machine - God Don't Make Mistakes (2022)

weer een top album van conway the machine .
goede hiphop en een goed begin van 2022 in hiphop.
conway is on point en jea skeese komt goed uit de verf op drumwork.
en benny the butcher komt ook verdienstelijk op john woo flick een heerlijke.
track lekkere boom bap rap en vooral paino love drumwork en stressed vindt ik een.
goeie story telling track goeie beat ook.

Conway bevestigd voor mij met dit de beste te zijn in het Griselda-collectief.

Tussen het tekenen van het contract en het eigenlijke major label-debuut zitten enkele jaren en vele projecten maar eindelijk is het daar dan, God Don't Make Mistakes! Hét album van Conway the Machine op onder meer Shady Records en Interscope Records. Net zoals bij het groepsalbum en het Shady-album van WSG het geval was wil dit niet zeggen dat hij van zijn bekende sound wegvaart, het is nog duidelijk ook een Griselda-project.

Lock Load, Piano Love, DrumWork, John Woo Flick en Babas zijn onvervalste vieze, vuile Griselda nummers waar deze woordenagressors voor bekend staan. Nog steeds vind ik het straf dat zo'n grimey sound anno 2022 te vinden is op een major label-album.
The Alchemist vind ik de tofste beats hier op hebben met Piano Love(!) en de titeltrack.

Op Tear Gas, Guilty, So Much More en Chanel Pearls rapt La Maquina over meer soulvolle beats, denk aan de producties waar het trio J.U.S.T.I.C.E. League voor bekend staat (al is enkel So Much More van hun). Dit is ook een sound waar hij prachtig mee uit de voeten kan.

God Don't Make Mistakes brengt wel een aantal gastartiesten met zich mee. Beanie Sigel brengt ongeveer 7 jaar na zijn collaboratie met Pusha T (dat was de laatste keer dat ik hem hoorde) wederom een heerlijke gastbijdrage die heel dreigend klinkt. Knap dat hij zo nu en dan nog eens te horen is aangezien hij vanaf eind 2014 maar met één long door het leven gaat, wat uiteraard te horen is.
Rick Ross laat op Tear Gas horen dat zo'n sound zijn sweet spot is... al is het Lil' Wayne dat niets van die productie over laat! Zijn DrumWork-artiesten, 7xvethegenius en Jae Skeese, hebben me nog een tikkeltje benieuwder gemaakt naar hun debuten op het label. 7xvethegenius vind ik een heerlijk gecontroleerde en rustige flow hebben, één van de weinige vrouwelijke MC's dat mijn aandacht zo kan grijpen. T.I. levert ook een goede strofe op Wild Chapters, het zijn echter zanger Novel (vooral zijn strofe) en producer Hit-Boy dat er voor zorgen dat dit het minst leuke nummer is op de plaat.
Benny en WSG doen exact wat ze moeten doen op de Griselda-collaboratie John Woo Flick.
Chanel Pearls verraste me om eerlijk te zijn, Jill Scott begon ineens te rappen (en nog niet zo onverdienstelijk)! Ze eindigde wel in haar kenmerkende prachtige zang.

Nu heb ik het over de producties en de gastartiesten gehad maar wat met de hoofdact? Conway the Machine bewijst voor mij persoonlijk de meest gevarieerde artiest van de Griselda-stal te zijn. Hij flowt over de producties als een ware meester van zijn vak en tekstueel is dit project misschien wel het beste wat we van hem gehoord hebben. Hier staat absoluut niet alleen harde gangsterpraat en boom-boom-boom-gedoe op! Dit is zijn meest introspectieve, emotionele en kwetsbare plaat tot nu toe. Nog meer zelfs, de typische gangsta rap heeft een kleinere rol op dit studioalbum.
Conway rapt onder meer over wat de schietpartij in 2012 met hem gedaan heeft op fysiek vlak en belangrijker op emotioneel vlak, dat het nog steeds moeilijk is om in de spiegel te kijken omdat zijn halve gezicht erdoor verlamd is, dat zijn kind in zijn armen gestorven is, jeugdvrienden die hij kwijt geraakt is (wegens de dood of andere redenen) en meldt zelfs dat hij een drankprobleem heeft. Stressed is van deze diepgang het beste voorbeeld, maar zeker en vast niet het enige!
Tekstueel het niveau van zijn fenomenale en geliefde strofe op The Cow.

Dit album krijgt wel zeer weinig aandacht op de site tot nu toe hé? Is de Griselda-vermoeidheid helemaal toegeslagen?
Ikzelf ga dit nog heel dikwijls beluisteren en het bevalt me na elke luisterbeurt enkel maar beter. Beanie Sigel vond ik op Lock Load initieel niet zo sterk maar van die strofe ben ik inmiddels dus wel helemaal van overtuigd. Novel en Hit-Boy zijn al iets gegroeid op Wild Chapters, maar zeker nog niet genoeg. Keisha Plum had ik persoonlijk ook liever achteraan Babas gehoord met een iets kortere spoken-word strofe.

Niet alleen is dit zijn eerste én laatste project op Shady Records maar dit is ook de hekkensluiter van zijn periode op Griselda Records! Vanaf nu is hij volledig independent op zijn eigen label DrumWork Music Group.

Dikke 4*!

Ik ben later ingestapt bij Griselda, dus nog niet Griselda moe. Al begon ik me wel een beetje te irriteren aan de stortvloed aan middelmatige, korte albums. Bij dit album heb ik weer het gevoel met een volwaardig project te maken te hebben, deze staat sinds de release dan ook regelmatig op. Een kwaliteitshiphopplaat die zowel als één geheel, als divers klinkt!

Beetje jammer dat het album op Spotify gecensureerd is.
Of was dat alleen bij de track "Stressed" ?

Da's wel even een statement. Wat zou griselda-fanboy Johnny Marr hiervan vinden? Had hem hier eigenlijk al verwacht, zou de Griselda-moeheid toch toegeslagen zijn?

Stressed en God Don't Make Mistakes klinken in ieder geval al weer als het niveautje dat we van ze gewend zijn. Zal binnenkort eens goed gaan zitten voor het hele werk

Qua flows eensch, maar qua allround brute straatheid en dopeness ga ik toch nog eerder voor Benny. Maar kiezen tussen Conway en Benny is sowieso een vrij onmogelijke keuze.

Dit album ga ik ASAP (Rocky) checken. De Griselda-moeheid is zeker nog niet toegeslagen, integendeel zelfs: BOBOBOBOBOBOBOBOOOOOOOOOOOOOOOM PPPPPRRRRR TRRRRRRRRRRRRR TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE TOE BOBOBOBOBOBOBOOOOOOM

Heftige verhalen inderdaad en Conway weet het met veel gevoel te brengen. Alleen jammer dat de meeste onderwerpen op al zijn albums aan bod komen. Als Stressed en So Much More mijn eerste kennismaking met Conway waren had het mij meer geraakt. Deze twee tracks behoren tot zijn beste werk tot nu toe.

Verder aardig album. De typische Griselda-producties van Daringer, Beat Butch en Alchemist trek ik nog steeds niet en een track als Babas snap ik ook niet. Verder paar hoogtepuntjes als Stressed, So Much More en de verse van Wayne.

Tear Gas en John Woo Flick

Was een tikkeltje Griselda moe geworden en eigenlijk alleen nog maar losse tracks hier en daar geluisterd, maar dankzij The Needle Drop zijn 9/10 score toch wel benieuwd of dit mijn Griselda liefde nieuw leven in kan blazen. Eerste luisterbeurten klinken prima, maar hoor nog niet heel veel nieuws.

Zo af en toe probeer ik een new school artiest en hopelijk vind ik het dan goed zoals G-Eazy of Joyner Lucas. Maar ik vind dat 'PPRRRRR' zo irritant de hele tijd door zijn nummers dat ik gewoon zijn nummers skip. Dat is soms best jammer want sommige beats klinken wel relaxt.

Ben een beetje achterop geraakt wat betreft de nieuwe lichtingen binnen hiphop. Uiteraard ken ik de Griselda mannen, maar als geheel album tot op heden alleen Tana Talk 3 beluisterd. Ook nooit echt per se heel erg onder de indruk geweest wat ik van deze mannen heb gehoord tot nu toe. Dit album maar een kans gegevens door de Shady release. En ben positief verrast. Vooral de afwisselende tracks maken het dat dit album van begin tot eind weet de boeien. Moet wel zeggen dat ik Conway nergens echt vind uitblinken in z'n raps doordat hij overal erg soepel overeen rapt. Tekstueel zijn er echter wel een paar uitschieters, met Stressed als hoogtepunt. Daar tegenover ook wel aantal mindere tracks, met name Babas. Al bij al een fijne ontdekking dit.

Griselda houdt ook anno 2022 de vlag hoog.

Stressed is z’n beste nummer sinds The Cow

Toffe plaat, maar bij gebrek aan een fysieke release eentje die snel in de vergetelheid gaat raken bij mij. Of heeft iemand al iets vernomen over cd of vinyl?

Die John Woo Flick track vind ik wel zo gruwelijk vet, damn.

Ik wacht ook op de vinyl release, maar helaas nog niets over vernomen.

WWCD en Who Made The Sunshine zijn ook gereleased via Shady en hebben geen vinyl gekregen, zou daarom maar niet te hard gaan hopen

Mijn gevoel zegt toch WSG, dan Conway, dan Benny. Rappers moeten voor mij zeker niks uniek hebben, maar WSG weet op zijn beste werk een heel eigen (geweldige) swing te geven aan tot in den treure herhaalde rapmuziek.

Dit album is echt geweldig; het blijft met elke luisterbeurt maar beter worden. Het enige nummer waar ik nog niet helemaal van overtuigd ben is Babas. Voor de rest is het een mix van grimey straat-hiphop en zeer persoonlijke ervaringen. Let vooral op dat laatste. Ik heb zelden een rapper gehoord die het zo persoonlijk brengt als deze Conway. Producties zijn ook van hoogstaande kwaliteit en over de features kan ik ook niks verkeerds zeggen. Dit is gewoon weer eens een hiphop-album die van begin tot eind klopt. En mocht je zoeken naar een hoogtepunt; bij John Woo Flick gaat het volume naar standje max hier, want wat een banger is dat!

4,5 ster

WSG is altijd wel de meeste consistente geweest uit het Griselda collectief en hij kan niet eens rappen. Conway is de rapper uit deze crew maar kan weer geen beats uitzoeken zoals WSG dat kan... Al met al luister ik liever naar WSG ook vanwege de beats. Deze plaat van Conway, is simpelweg saai.. Wel veel goede features.