Motörhead - 1916 (1991)

In oor's popencyclopedie editie1993 staat hierover geschreven:Grote stap voorwaart voor motorhead,sterk songmateriaal.Goed,wat vind ik ervan? Zeer sterke plaat,en dan vooral de eerste 4 songs,Love me forever,Angel city,Ramones en Shut you down.Prachtig dat Lemmy met trompetten aan komt zetten.Om eerlijk te zijn moest ik zoveel jaar geleden wel even aan het titelnummer wennen.Ik heb nog een oude maxisingle van The one to sing the blues met daarop 2 nieuwe nummers:Eagle rock en Deadman's hand.Staan nu op The best of the Epic years.Epic zal 1916 en march or die wel niet geremastered uitbrengen.Hoeft ook niet zo nodig,het geluid is goed genoeg.Vier en een halve ster voor 1916.

Deze plaat heb ik vandaag ook even weer gedraaid, en ik kan inmiddels nu ook van de nummers 1916 en Love Me Forever genieten nu. Een leuke afwisseling tussen het harde gebeuk door eigenlijk wel. Nightmare - The Dreamtime blijf ik echter een vuller vinden en de enigste misser op dit album, de rest is top. Deze hoort misschien wel samen met Ace Of spades en Bastards nu op 3 thuis in het rijtje van mijn favo Motorhead albums nu op dit moment.

Zeker een leuke Motorheadpaat maar het mag zich toch niet meten met Ace of spades of het latere Inferno. Nightmare/dreamtime is zeker een misser en hoor ik daar zowaar blazer op Angel City
Het moet niet gekker worden blazers bij Motorhead. Nog even en ze gaan op tour met een symphonisch orkest

Dat zijn 2 mindere nummers en dan blijven er voor een rockfan nog 9 over.

En ze gaan niet touren met een symphonie orkest hoor, want deze plaat komt uit 1991, dan hadden ze dat al lang gedaan.

Inferno vind ik ook maar zo zo en minder dan deze.

Bastards al eens beluisterd?

Ik moest in den beginne ook wennen aan die blazers in Angel City en vooral aan die cello's in 1916. Angel City hebben ze live ook gespeeld. Moet je de DVD Evertyhing Louder Than Everything Else hebben( Munich 1991 Sony Music) met verder o.a. No Voices in the Sky en Love Me Forever live.

Heb ik wel eens gedaan maar nog niet zo intensief als deze.

Zal ik zeker eens doen . Maar mijn favoriete Motor-periode is toch wel de tijd van Ace, Bomber en Overkil en...nou vooruit Inferno en later.

Uitstekend album van Motorhead, mag er graag naar Luisteren.

No voices in the Sky, vind ik 1 van de beste nummers van Motorhead.

het album opent als overkill; love me forever klinkt als de overbodige motörhead; nightmare is vreemd, maar wel aardig;het beste nummer is het aangrijpende titelnummer. een odd one, but ver effective. de rest is als vanouds.

Eén van de weinige albums die ik nog heb van Motorhead. Deze vond ik altijd al tot één van de beste van de band horen. En nu dus nog steeds. Qua diversiteit hebben ze dit album nooit geëvenaard mijns inziens. En juist die diversiteit spreekt me zo aan want een doorsnee Motorhead album heb ik na een nummer of 3 wel gehoord. No voices in the sky is wat mij betreft de topper! Wát een heerlijke song is dat zeg. Maar ook de boogie rockers Going to Brazil en Angel city zijn heerlijke hoogtepunten. Voor de typische, harde en snelle Motorheadnummers komen The one to sing the blues, I'm so sad, Shut you down en de geweldige tribute R.A.M.O.N.E.S. in aanrmerking. En jawel, de band kan ook prachtige ballades aan; Love me forever en 1916.

Prima Motorhead plaat met voor hun doen veel afwisseling.Het titelnummer deed me wel wat aan Waltzing Matilda denken en de andere ballad Love me forever is echt top.Verder een mooie combinatie van rockers en wat snellere nummers.

De 3 ballads vind ik nou juist de minpunten aan dit album.

Going To Brasil is mijn topfavoriet van dit album, prachtig heavy blues nummer.

Ricardo, reken je Nightmare - the Dreamtime ook tot de ballads? Dit experimentele nummer vind ik het minste wat 1916 te bieden heeft. Love Me Forever is een wereldnummer - Motörhead zou nog meerdere ballads maken - en het titelnummer is erg gedurfd, want het wordt nergens heavy. Make My Day is wat standaard, voor de rest bestaat het album uit louter hoogtepunten.

Nightmare the Dreamtime vind ik net als love me forever en het titelnummer een ballad.

Vind dit album eigenlijk een beetje raar in elkaar zitten, de lekkere stampers in het begin, en de rustige nummers wat op een bult, met shut you down als meest stevige Motorhead nummer allertijden tussen de rustige nummers in.

Heb dit album op mijn iPod staan, maar heb de 3 ballads weggelaten, en dan stampt deze van begin tot eind door.

Eigenlijk vind ik deze zonder ballads net zo goed als Bastards.

En Love Me Forever vind ik ook het beste rustige nummer/ballad van dit album, maar vind hem niet echt passen tussen de harde nummers op dit album.

Angel City is het voor mij ook niet, vind dat een beetje tussen een ballad en stevig nummer inzitten, beetje zoutloos nummer zonder dat je weet welke kant het uitgaat, maar als het nummer is afgelopen eigenlijk nietszeggend is.

Make My Day en Ramones vind ik ook nog geweldig.

Eigenlijk op een 4 nummers na voor mij het perfecte motorhead album.

Naja vooruit Love Me Forever er nog oplaten dan, Bastards is ook echt geweldig en heeft een fantastiche ballad in de vorm van Don,t Let Daddy Kiss Me staan, en past er perfect bij.

Bastards vind ik een perfect in balans zijnde Motorhead album, maar deze vind ik bijna net zo goed en niet veel minder.

Iedereen die zo gek is van Inferno zou Bastards en vooral deze ook eens moeten gaan beluisteren, want weet zeker dat die ze niet gaan tegenvallen, ze konden nog weleens verrast kunnen worden.

Bastards is inderdaad goed uitgebalanceerd. Dat album bevat o.a. een ballad (Don't Let Daddy Kiss Me), semi-ballad (Lost in the Ozone), snelle nummers (Burner en Death or Glory) en stampers (Born to Raise Hell en Bad Woman). Bastards en 1916 vind ik beter dan Inferno. Vraag me wel eens af of Sony ooit nog met remasters van 1916 en March ör Die komt. (Met Dead Man's Hand en Eagle Rock als bonustracks voor 1916).

Tussen 24-28 februari verschijnt er een remaster van 1916 met als extra nummers Dead Man's Hand en Eagle Rock, van de The One to Sing the Blues-EP.

Als die nummers van hetzelfde hoge niveau zijn als de rest op dit album dan zijn het welkome aanvullingen. Ik zou deze nog altijd wel een keer op vinyl willen hebben. Blijf dit hun mooist album vinden namelijk.

Dead Man's Hand is verreweg het snelste nummer en is gezegend met een gigantisch gebrek aan melodie, ik vind 't een aanrader. Eagle Rock is gewoon een lekkere stamper. Wat mij betreft wel een aanvulling. Motörheads vorige studio-album, Rock 'N' Roll, werd najaar '87 uitgebracht. Pas na 3,5 jaar kwam men met een nieuw album, na (weer eens) een nieuw label gevonden te hebben.

Oké de moeite wel waard dus begrijp ik. Die albums uit de jaren 80, zijn die de moeite waard eigenlijk? Wetende dat ik 1916 hun beste album vind...

Rock 'N' Roll uit '87 is wel aardig, met het titelnr. en Eat the Rich als echte krakers. Orgasmatron uit '86 is de grote klapper, tevens één van hun snelste albums. Another Perfect Day uit '83 behoort tot mijn favorieten, enigszins een melodieuze inslag en de nummers vaak gerekt door meerdere solo's van Brian Robertson - Lemmy hield er niet van, maar moest het maar met de gitarist doen voor zo lang het duurde. Daarvoor Iron Fist '82 en Ace of Spades '80 met nummers van gemiddeld 3 minuten. 1916 is wel het album met de meeste variatie.

@Vielip:

Het duurde 3.5 jaar vanaf Rock & Roll tot aan deze toe, maar vind dat ze vanaf deze een stevigere koers gingen varen. Vind vanaf 1916, Motorhead eigenlijk meer een metal band geworden.

Als deze je goed bevalt is idd Orgasmatron een aanrader, maar ook Ace Of Spades is natuurlijk een niet te missen klassieker. Another Perfect Day is eigenlijk een vreemde eend in de bijt, maar eigenlijk wel een album die je eens gehoord zou moeten hebben als de muziek van Motorhead je een beetje bevalt.

Rock & Roll en Iron Fist zijn in mijn ogen niet perse must haves, maar omdat smaken nou eenmaal verschillen kan het best zijn dat jij ze wel helemaal geweldig vind.

Tsja, de muziek van Motorhead bevalt me meestal meer eventjes. Ik heb de albums Snake bite love en Overnight sensation ook nog gehad. Naast 1916, Bastards en March or die, die ik alledrie bovengemiddeld vind. Ik heb ze van de hand gedaan omdat ik ze beide niet in één keer uit kon ziten. Waar dat door kwam? Ik denk dat het me teveel metal werd zoals Ricardo al zegt. Bastards vind ik geweldig maar ook al vrij heavy. Opzich niks mis mee maar dat hoeft van mij bij Motorhead niet persé. Als ik jullie bevindingen zo hoor dan ga ik ook eens achter de jaren 80 albums aan.

No Sleep Til Hammersmith is vast het perfecte Motörhead-album voor jou. Live, rauw en met een stapeltje allerbeste nummers tot dan toe. Zelf ben ik erg gek op Orgasmatron.

Ik heb No sleep til Hammersmith vroeger wel gehoord bij maten van me. Ik weet dat het een legendarisch live album is maar het raakte me destijds niet echt. Nadien nooit meer gehoord dus misschien maar weer eens een kans geven.

Als je dat al nix vindt, dan kun je de firma Kilmister & co maar beter vergeten en je centjes bewaren voor dingen die je interesse wel wekken

No sleep till hammersmith is zeker legendarisch, maar de nummers worden in een sneller tempo gespeeld dan op hun studio albums, wat ik persoonlijk een beetje een nadeel vind. Maar wel mooi om te horen hoe rauw en ongepolijst ze begin 80 klonken. Mijn voorkeur ligt dan meer bij de live dubbelaar uit 1999, want zo klinken ze vandaag de dag nog steeds op een live concert vind ik.

Eigenlijk vind ik tot en met rock & roll, punk rock wel een goede benaming voor motorhead, en vanaf 1916 punk metal. Inferno vind ik ook een buitenbeentje, maar dan vooral vanwege het speedmetal achtige karakter en de goede productie, want erg origineel vind ik inferno zeker niet. Wel mooi dat ze destijds op hun min of meer oude dag al, toch met zo,n album op de markt durfen te komen.

Deze 1916 kon ik in het begin niet zo waarderen, maar hier staan zeker een aantal van hun beste nummers ooit op. Eigenlijk staat er met nightmare - the dreamtime net 1 ballad teveel op, net voor love me forever die daardoor een beetje op een ongelukkig moment komt, maar vind ik samen met de titeltrack hier zeker niet op misstaan. Had nightmare hier niet opgestaan, dan had ik hem wellicht het volle pond gegeven.

De eerste 4 nummers zijn natuurlijk geweldig, en het eerbetoon aan ramones ook, maar met shut you down hebben ze misschien wel hun snelste nummer ooit gemaakt, een nummer die op inferno ook niet zou misstaan. Goinig to brasil is vanwege het bluesy karakter mijn favoriete nummer op dit album. Met dit album afgespeeld heb ik mijn snelste 10 km laatst gelopen, dit album geeft mij extra kracht en energie!

Orgasmatron en Another Perfect Day vind ik meer hardrock/heavy metal-oefeningen dan punkrock dingen. Maar ja, zo relevant zijn die hokjes natuurlijk ook weer niet. Motörhead klinkt vooral gewoon als Motörhead. Met een Motörheadsound dus. De ene keer is wat botter, de andere keer eens wat genuanceerder maar het klinkt, ruikt en voelt altijd als Motörhead.

1916 doet me wat minder aus der reihe. Tegenover het swingende I'm So Bad staat het zeurderige Love Me Forever. R.A.M.O.N.E.S. is ook een nummer waarbij ik meewarig het hoofd schud. Flauw, uitgekauwd en nietszeggend. Dan maar Going To Brazil of The One To Sing The Blues. 1916 is vooral een degelijk album, maar kent te weinig hoogtepunten om als memorabel in de Kronieken der Edwynn's Favorieten opgenomen te mogen worden.

Ik ben misschien één der weinigen maar ik vind Nightmare - The dreamtime een geweldig nummer! Heerlijk hoe dreigend en beladen de band en Lemmy's zang hier klinkt. Love me forever er gelijk achteraan is inderdaad niet zo heel gelukkig gekozen maar ach, een kniesoor...

Op een Motörhead-forum las ik een intrigerend bericht; iemand beweert daar dat dit album ingespeeld zou zijn door Tommy Aldridge (net als March or Die). Hij zou een insider zijn die contact heeft/had met Pete Gill en Würzel, en beiden zouden dit onafhankelijk van elkaar bevestigd hebben. Philty zou toen al niet meer naar behoren gefunctioneerd hebben. Het zou een van de best bewaarde Motörhead-geheimen moeten zijn, dat uit respect voor Philty nooit naar buiten is gebracht...

March or die was toch al met Mikkey Dee of zit ik nou helemaal mis? Wat betreft 1916 zou het zomaar kunnen. Al vind ik de stijl van drummen wel behoorlijk Philty; gejaagd, volle bak waardoor het soms wat rommelig over komt.

Nou dan kan het nooit Tommy Aldridge geweest zijn want die drumt altijd nogal 'vierkant' en retestrak, hij is in staat een metronoom nog te corrigeren.

Wat een geroddel op dat Motörheadforum zeg.
Ken 1916 niet goed.