Motörhead - Sacrifice (1995)

Kort maar krachtig! Het titelnummer is wellicht het meest bekende nummer van Motorhead uit de jaren 90, en kan zeker ook tot de beste gerekend worden. Verrassing op Sacrifice is het rock'n roll nummer Don't Waste Your Time, en het experimentele Make 'Em Blind. Geen slecht nummer op te vinden!

dit vind ik een van de mindere motorhead cd s buiten het titelnummer niet veel bijzonders op deze matige cd 2.5 ster

Zeer sterke Motörhead plaat, die in vergelijking met z'n voorganger een stuk rauwer en agressiever klinkt. Er zitten echt een aantal zeer vette riffs in de nummers op deze plaat.
Sacrifice, Over Your Shoulder, Dog-Face Boy en Don't Waste Your Time zijn stuk voor stuk krachtige, nee gewoon brute, stampers en in Fade to Black zit zelfs een lekkere solo. Ik kan dus echt niet stil blijven zitten als ik deze plaat draai en dat moet dan ook zo hard mogelijk.

Ik snap werkelijk niet dat je dit een plaat met weinig bijzondere nummers kunt vinden. Ligt het misschien aan de produktie van het album? Ik geef toe dat die nogal anders is dan op 1916 of March or Die, deze plaat klinkt een stuk meer dichtgetimmerd en misschien een beetje dof.

Ik heb daar in elk geval totaal geen problemen mee. It's motherfuckin' Rock 'n Roll and I like it, a lot!

het titelnummer,over your shoulder en don't waste your time dat zijn de absolute krakers op dit inderdaad dof klinkend album de rest van de nummers vind ik nu niet echt bijzonder,en de voorganger is bastards die staat vol met pakkende heavy (rock n roll) klinkende nummers dat album vind ik over de hele linie beduidend beter, van sacrifice vind ik alleen bovengenoemde 3 nummers echt goed ik blijf bij 2.5 sterren

Oeps, Bastards even vergeten inderdaad, ook een goede plaat.

hammarhead probeer overnight sensation eens dat vind ik het beste motorhead album net zo goed als de 3 klassiekers van het eerste uur en orgasmatron , overigens is rock;n roll ook een super album die door de meesten vergeten en verguisd is moet je ook eens proberen

Niks nieuws, dit is en bljft Lemmy en c° en geen enkel nummer springt er echt uit en er zitten er zelfs enkele minderen tussen, maar op z'n geheel genomen is dit een onderhoudend album.

Ik twijfel tussen een 3 en een 3,5, maar ik geef de voorkeur aan de oudere nummers van de band en daar eerder naar ga terugluisteren dan naar deze hier, dus ik ga toch maar voor de 3.

Gewoon 1 van de weinige rukplaten van Motorhead vind ik, teveel van hetzelfde(waar ze al veel patent op hadden), maar hier de overtreffende trap vind ik. En de productie oftewel de geluidskwaliteit laat ook nog veel te wensen over. Gewoon onder de maat vind ik, maar ze zouden het een jaar later dubbel en dwars goed maken met het laatste klassieke Motorhead album, Overnight Sensation, die vind ik wel 10 keer beter dan deze matige plaat. stem verlaagd naar 2*.

Zullen we gewoon met zijn allen hopen dat Motörizer alles overtreft

Het is dan te hopen dat ze met Motörizer ook Another Perfect Day overtreffen, al denk ik niet dat dat gebeurt

Lekkere plaat vind ik, echte brute kracht zoals je Motörhead wil horen en geen verplichte kost zoals hun 2 laatste albums.
Moet wel toegeven dat dit album tegen het einde aan een beetje inzakt. Maar een album met 8 nummers van de 11 goed tot heel goed verdient nog een 4.

De laatste met Wurzel.Deze doet maar 2 keer een solo op de hele plaat.Het geluid is iets minder,maar de hoes is heel wat mooier dan zijn 2 voorgangers.Alleen de eerste 3 nummers werden/worden live gespeeld.De rest van de plaat mag er anders ook wel wezen. Voor mij beslist niet middelmatig.Make em blind is een wat experimenteel Kilmister nummer.Van Don't waste your time kan ik het vooral waarderen dat er piano en saxofoon in zit.Er zijn niet veel harde bands die dat aandurven.(Saxon had Elton John als gastpianist op de Rock the nations langspeelplaat,bespreken we een andere keer.)Terug naar Sacrifice:Goede motorhead plaat,altijd met plezier gedraaid.4 sterren.

Heb deze niet meer in bezit en het is al drie jaar of langer geleden dat ik deze gehoord heb, overlaatst via youtube nog eens geluisterd; en ik blijf het een minder album vinden, het rockt minder en Lemmy's stem valt wat tegen. Het titelnummer is wel erg vet.

Wat is er toch mis met deze plaat dat hij zulke lage stemmen krijgt... Het gitaarwerk is ontzettend goed en de composities ook...

Alleen al het drumwerk op de titeltrack, is genoeg voor een hogere eindscore...

Een ruk album issut, ik vind vooral het geluid enorm tegenvallen.

Maar zullen sommigen wel zeggen hier, dit is wel authentiek en zonder truckages de originele Motorhead.

De titeltrack vind ik nog wel om aan te horen, maar als geheel album natuurlijk zwaar
onder de maat.

Ze hebben vaak genoeg bewezen en laten zien vele malen beter te kunnen.

Ricardo, in welk tempo ben jij Motorhead gaan luisteren?!?

Heb jij (zoals ik weleens andere MusicMeter-users heb zien doen) alles in één keer gedownload, in hoog tempo beluisterd en dan je mening gevormd?!?

Of heb je de afgelopen 20/30 jaar elke keer bij het verschijnen ervan, een nieuwe Motorhead plaat gekocht??!

Toen deze uitkwam, was ik echt wel in mijn nopjes... Vette Petagno-hoes en gave clip ook bij Sacrifice...

Ik moet zeggen, dat het wel al weer een tijdje terug is, dat ik deze heb opgezet... Hij staat op mijn I-Pod, dus ik ga hem vandaag nog eens beluisteren, om te kijken waar jouw antipathie voor deze plaat vandaan komt

Ondertussen terug in bezit en mening veranderd toch niet. Ik ben van Motorhead wat beters gewoon.

Minste Motörhead album. De titeltrack is een zware klassieker, maar Motörhead moest gewoon weer een trio worden.

Naar het schijnt speelt Phil Campbell hier bijna alle gitaren en Würzel slechts wat solo's. Laatste was niet meer te handhaven en moest de band verlaten, of stapte uit eigen beweging op. Sacrifice vind ik niet hun minste album. Dat is March ör Die en ook Kiss of Death & The Wörld Is Yours vind ik minder. Alleen Hammered & Inferno vind ik duidelijk sterker dan Sacrifice (van de hierna verschenen albums.) Heb ze op de Sacrifice tour voor 't eerst gezien. (Zwolle 1995) Onvergetelijke ervaring, ik stond vooraan tegen het dranghek geperst.

Sacrifice is één van de meer furieuzere oefeningen uit het omvangrijke oeuvre dat Motörhead ons naliet. En dat titelnummer hakt direct meedogenloos overal op in. Lemmy klinkt vrij donker en ernstig. Dat houdt ook vrijwel niet op. Ook War For War en Dog-Face Boy blijken pittige staaltjes frustratie te zijn. Natuurlijk sijpelt de bekende zwarte humor van Lemmy overal doorheen zoals altijd, maar toch lijkt Sacrifice als geheel wat serieuzer te klinken dan wat we van Motörhead gewend waren.

Als het niet snel en hard is, is het wel repeterend en zuigend zoals in het cynische Make 'Em Blind. Een nummer dat zowaar wat tijd nodig had om te beklijven. Dat is mij bij Motörhead nog nooit gebeurd. Het navolgende rock n rolldeuntje van Don't Waste Your Time lijkt er voor de balans te zijn. Wat mij betreft is dit vrolijke eerbetoon aan de jaren vijftig wat te melig. Het lijkt wel alsof er achter de schermen met de gedachte gespeeld is om een saxofoonsolo erin te plakken. Dat is godzijdank niet gebeurd. Verder heb ik geen klagen over het songmateriaal.

Voor wat betreft de productie stapte men eens af van de gelikte stadionproducties van Bastards en 1916 en keerde men terug naar de essentie van Motörhead. Sacrifice klinkt over de gehele linie wat kaal en buitengewoon grimmig. Eigenlijk een typische metalproductie uit die tijd. Maar dan wel eentje die drums als drums laten klinken en niet als een typemachine of een dichtslaande autoportier. Soms heb ik wel wat moeite met de gedubbelde zanglijntjes her en der. In het verder prettig gearrangeerde All Gone To Hell valt het (mij) extra op.

Het mag de pret allemaal niet drukken. Sacrifice is een op en top Motörhead album met alles erop en eraan. De plaat heeft met zijn zesendertig minuten ook nog eens de ideale speeltijd. Motörhead wist ook de jaren negentig prima te overleven met kwalitatief prima albums die nooit al teveel afweken van het bekende Motöridioom.

Ik vind Sacrifice geweldig maar ik blijf Bastards de beste vinden.
Ik hoor de gelikte sound er niet van af eigenlijk.

Snake Bite Love is overigens ook zo'n snoeiharde plaat. Het vierluik Bastards/Sacrifice/Snakebite Love/Overnight Sensation markeren voor mij de periode dat ik de band het meest draaide.

Hammered en Inferno waren een opleving en daarna draaide en kocht ik het alleen voor de sier.

Saillant detail: ik heb March or Die als tattoo (zonder de tekst, dus alleen de warpig). En die plaat vind ik dan juist weer nét wat minder krachtig.

Overigens heeft Petagno de tong van de warpig er als een piemel laten uitzien.

'Tongue in cheek' op een leuke manier geīllustreerd. Helemaal Motõrhead. Alleen is daar in muzikaal opzicht op Sacrifice iets minder van terug te vinden.

Eigenlijk krijg je bij motorhead altijd wel kwaliteit en waar voor je geld!

Echt een enorme tegenvaller hebben ze nog nooit gemaakt, maar de ene plaat heeft wat meer de voorkeur en de ander wat minder. Hangt er ook vanaf bij welke plaat je bent ingstapt, want vaak is/word dat vaak het favoriete album van een band voor de liefhebber.

Dit album heeft mij nooit echt weten te bekoren, net zomin als snake bite love niet. Maar dat geeft ook niet! Keuze zat om er voor elk moment en stemming het juiste album tussenuit te kunnen vissen.

In wezen zouden no sleep till hammersmith, no remorse, 1916, bastards en dat live album uit 1998 bij mij de motorhead lading wel kunnen dekken, want het is zo goed als altijd 1 van die albums die ik opzet!

Als je daarmee tracht te suggereren dat dit mijn 'instapper' was, zit je ernaast.

Dat suggereer ik helemaal niet, dat maak jij er zelf van!

Je hebt zojuist net een mooie recencie geschreven, die ik met plezier heb gelezen

Ik bedoel dat dat algemeen gezien wel vaak zo is!

Sommigen stappen in bij een minder album wat dan altijd de favoriet blijft, niets mis mee, als je er maar plezier in hebt

Oke dan is het goed.

Misschien is het leuk om het stof van dit topic Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De beste Motörhead albums/nummers eens af te blazen en je favoriete Motorheadalbums eens de revue te laten passeren.

Moet trouwens zeggen dat ik de titeltrack wel een erg lekker nummer vind, vooral op het live album uit 1998

De hele plaat is wel mooi, moest er weer even inkomen maar sindsdien meerdere keren gedraaid. Op deze tour heb ik ze najaar '95 voor het eerst gezien in Zwolle. Ook het enige concert waar ik vooraan stond.