Motörhead - Overkill (1979)

Motörhead - Overkill Digibook, Discogs - heb nu deze uit de sales bij Large gevist. Vooraf wat van die livedisc beluisterd maar klinkt als een nette soundboard-opname en niet zo brak als de tweede helft van de eerste disc van 'BBC Live & In-Session'. Interessant om te horen hoe nummers uit de oertijd als 'On Parole', 'Vibrator', 'City Kids' en 'Lost Johnny' van de setlist afgevoerd worden, wat daarvan is blijven staan en we hier voor het laatst horen, en de intrede van materiaal dat Lemmy tot het eind van zijn levensdagen zou blijven spelen. 'Keep Us on the Road' en 'The Watcher' lagen er ten tijde van 'Bomber' uit, als je dat concert op die digibook erbij haalt, en 'White Line Fever' heeft het tot de 'Iron Fist'-tijd overleefd.

Na een driekwart leven zwaar metalen te hebben beluisterd is dit één van de klassiekers waar ik regelmatig naar terug grijp. Overkill staat bol met fantastische nummers en weergaloos uitgevoerd door 3 mannen die helaas niet meer onder ons zijn. Hun muziek leeft gelukkig voort. Overkill verveelt nooit, een ware klassieker in de heavy rock.

Motörhead – Overkill (40th Anniversary Edition)

Gekocht in augustus 2023 bij Amazon.nl voor de prijs van 6,99 eur. Hierover kreeg ik het album zelf met nog een optreden in Aylesbury, Buckinghamshire (VK) op 31-03-1979, een snelle check op setlist.fm leert dat het daar gespeelde nummer Capricorn niet op de bonusschijf staat. Girlschool was toen het voorprogramma.

Als favorieten duid ik volgende drie nummers aan: Overkill, No Class en Limb from Limb. Best genietbaar album zolang je maar het latere en verschroeiende Ace of Spades wegdenkt. In tegenstelling tot het debuut is hier geen coversong te bespeuren: All tracks by Kilmister, Clarke and Taylor. Het optreden in Aylesbury vond plaats nauwelijks een week na het uitkomen van Overkill, het geluid is lekker rauw. Ik tel in de setlist acht nummers van dit album dus geen Capricorn (wel gespeeld) en geen Tear Ya Down. Het is weliswaar zo'n digibook, maar voor die prijs...

Ik heb er net 6 binnengekregen van die 40th anniversary 2cd serie binnengekregen , met op elke uitgave een mooi concert erbij in die tijd opgenomen , helemaal top natuurlijk. Ik had de eerste uitgaves en ook van Castle , en die klonken helemaal nergens naar. Zo slecht op cd gekwakt met nul informatie. Deze uitgaves klinken als een klok met mooi boekwerkje erbij , en veel informatie.
Zo hoort het ook vind ik. Vooral Bomber is er op vooruit gegaan. En dat voor 6,99 per stuk , het is bijna diefstal.

Tja, ik weet nog goed Hardrock, Punk en New Wave was in de jaren zeventig een taboe. Dat was Not done, het uiterlijk van die gasten, het lawaai van de gitaren en drums, de songtitels en om helemaal maar te zwijgen over de teksten. Kortom, Hardrock,Punk en New Wave hadden een negatief imago dat altijd is blijven kleven. In de jaren 80 waren het Judas Priest, Ozzy Osbourne, AC/DC en Twisted Sister die in opspraak raakten. De laatste alleen om de politiek incorrecte teksten. Nee het was destijds allemaal love getinte teksten die de hitparade haalden, er was zelfs een band die hun hele prive leven op album zette (Rumours van Fleetwood Mac) Echter konden ze niet voorkomen dat er toch nog rock bands de hitlijsten binnen glipten als Status Quo,Mud, Sweet,Slade, Iggy Pop, David Bowie en de Ramones. In 1977 kwam AC/DC in de hitlijsten met Whole lotta rosie en toen werd het serieus. Toen konden ze niet meer om de hardrock heen. Op de radio was het uitgerekend de VARA en de VPRO die begonnen met hardrock op de radio. Van de VARA had ik dit nooit verwacht, de VPRO week nogal af qua muziek had ik het daarentegen wel van verwacht. Beton met de helaas legendarische Alfred Lagarde en op woensdag Stampij met Hanneke tussen 17:00 en 18: 00. Hanneke Kappen : de Doro Pesch van de jaren zeventig???????? zat daarvoor in de band Wild Honey met Erwin Java, ik heb daar nog een elpee van. MAN!!!!! wat een heerlijke tijd. Alfred Lagarde stak zijn enthousiasme over Motorhead niet onder stoelen of banken en ik ook niet als jonge tiener. Ik heb ze ook nog eens op tv gezien in het VARA programma Popkrant op zaterdagmiddag van Willem van Beusekom, Tsjonge jonge waar blijft de tijd. Dat was het moment dat ik definitief het Motorhead virus heb opgelopen. Pas vele jaren later zou ik pas het album Overkill gaan aanschaffen. Daarvoor had ik al No sleep 'till Hammersmith, Ace of spades,Bomber en Another perfect day op vinyl. Van Overkill heb ik de luxe uitvoering gekocht en ja dat titelnummer is krankzinnig goed. Het beste van het album, de overige 9 nummers zitten er zo'n beetje onder. Het drumwerk van Philthy "The Power Animmal" Taylor is krankzinnig snel in die tijd. Op het live album No sleep 'till Hammersmith gaat het nog sneller. Die snelheid heeft Mickey Dee vele jaren later nooit kunnen evenaren. Ik vermeld er wel direct bij dat ik Mickey Dee een voortreffelijke goeie drummer vind. Ik heb altijd een beetje een vermoeden dat Philthy "The Power Animal" Taylor nooit echt de waardering kreeg die hij verdiende, maar dat is een vermoeden. De voorganger van Overkill en de opvolger doen niet echt onder. Een 4.5 voor dit album, Over Deep Purple, ik wist helemaal niet dat Ian Paice op een double base drum speelde op Fireball, heb dat nummer vaak gehoord en het is een vergeten en ietwat ondergewaardeerde klassieker, van een eveneens ten onrechte vergeten gelijknamig album.

Goede plaat van Motörhead , topnummers Overkill , No Class , Stay Clean en ook Metropolis en Limb from limb , maar er staan ook een paar mindere nummers op en ik vind de hardere versies op Hammersmith eigenlijk ook gewoon lekkerder . De productie is wat tam in mijn beleving . Desondanks een heerlijk album 4 sterren maar de opvolger is nog een tikje beter

Prachtig album met verrassend hoog melodie gehalte . Capricorn als meest in het oog springende voorbeeld daarvan. De solo's van Fast Eddie Clarke zijn heerlijk. Lekker eind jaren 70 album!